Οι κάλπες ανθίζουν την Άνοιξη

ΓΡΑΦΕΙ Ο Ανδρέας Γιουρμετάκης 

Η υπόσχεση της άνοιξης, είναι αρκετή για να κάνει τον καθένα να αντέξει ένα πικρό χειμώνα.
Τζεν Σελίνσκι

ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΑΙ, μ’ αυτά που διαβάζεις καθημερινά για την «Ελπίδα Δημοκρατίας», πότε θα έρθει η στιγμή που θα μάθουμε ότι αποχώρησε και η ίδια η Μαρία Καρυστιανού από το κόμμα με το οποίο φιλοδοξούσε να ….κυβερνήσει (ήμαρτον!) τη χώρα.

ΤΗΝ ίδια ώρα, μαίνεται η αντιπαράθεση ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ με χτυπήματα και κάτω από τη ζώνη: ο Τσίπρας κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ για τα δάνεια που χρωστάει και ο Ανδρουλάκης ρωτάει ευθέως τον Τσίπρα που βρίσκει τα λεφτά για τον πολυδάπανο προεκλογικό του αγώνα και τον καλεί να δηλώσει ποιοι είναι οι χορηγοί του.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, ο Τσίπρας δέχεται τα πυρά των συντρόφων που αφήνει εκτός του κόμματος του, ενώ στο διαδίκτυο ανθούν οι αντιπαραθέσεις για το εάν διατηρεί το αριστερό του προφίλ, εάν «βλέπει» Κέντρο με τις επαμφοτερίζουσες θέσεις του για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και το κατά πόσο είναι δημοκρατικό κόμμα ένα κόμμα που έχει αδίστακτο (ως προς την επιλογή συνεργατών) ιδιοκτήτη. Η Κωνσταντοπούλου τον «πυροβολεί» για το Μάτι, ο Σακελλαρίδης ότι «ανάβει δεξιό φλας», κι η Ακρίτα «περιποιείται» τους βουλευτές που αφήνουν τον ΣΥΡΙΖΑ και παίρνουν μαζί την έδρα τους, πριν καταφύγουν στην ΕΛΑΣ.

ΣΤΟ μεταξύ, ο Τύπος – που προεξοφλούσε σχεδόν σύσσωμος –  ότι τον Σεπτέμβριο (όχι «κάποια στιγμή», αλλά στις 27, τόση σιγουριά πια!) θα γίνουν εκλογές, τώρα το «μαζεύει» και τις τοποθετεί χρονικά στην προσεχή Άνοιξη. Στη «βαθιά» Άνοιξη μάλιστα, τον Μάιο! Συντασσόμενος προφανώς, με την επαναλαμβανόμενη διαβεβαίωση Μητσοτάκη, που τη διατύπωνε ακόμη και όταν οργίαζε η παραπληροφόρηση.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ είναι αν η «παραπληροφόρηση» αυτή, που έγινε πρωτοσέλιδο στα τέλη Απριλίου αρχικά στην εφημερίδα ΚΟΝΤΡΑ (Εκλογές στις 27 Απριλίου) και στη συνέχεια στο σύνολο σχεδόν του Τύπου, γινόταν ερήμην του ανθρώπου από τον οποίο αποκλειστικά εξαρτάται το πότε θα γίνουν οι εκλογές. Από τον ίδιο δηλαδή, τον πρωθυπουργό.

ΕΝΑ δημοσίευμα της «Καθημερινής» στα μέσα του περασμένου Μαΐου άφηνε σχεδόν ανοιχτά να εννοηθεί ότι το Μαξίμου «έδωσε» ως ημερομηνία των εκλογών την 27^η  Σεπτεμβρίου. Όχι, ευθέως, αλλά εμμέσως. Πιο συγκεκριμένα, ειδοποιώντας τους πρωτοκλασάτους υπουργούς της κυβέρνησης να προετοιμάζονται για τη διενέργεια εκλογών στις 27 Σεπτεμβρίου.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, λέει ένα γνωστό ανέκδοτο, είναι άχρηστη η Υπηρεσία Πληροφοριών. Γιατί όλα στο τέλος μαθαίνονται «από στόμα σε στόμα». Δεν χρειάστηκε συνεπώς, περισσότερο από ένα εικοσιτετράωρο να διαρρεύσει η προτροπή για ετοιμασία για εκλογές τον Σεπτέμβριο. Η επιχειρηματολογία άλλωστε, που θα τεκμηρίωνε την επιλογή της ημερομηνίας ήταν εύκολη: θα εξαγγείλει μέτρα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και θα στήσει κάλπες για να εισπράξει τα πολιτικά κέρδη!

ΤΟ επιτελείο του Μαξίμου ωστόσο, γνωρίζει πως ποτέ τα μέτρα δεν αποδίδουν όταν τα ανακοινώνει ο πρωθυπουργός. Αν συνέβαινε αυτό θα κέρδιζαν τις εκλογές ο Ράλλης το 1981 κι ο Σημίτης το 2004. Τα μέτρα αποδίδουν όταν φανούν στην τσέπη. Κι αυτό συμβαίνει στην αρχή του επόμενου χρόνου. Αλλά, αυτό δεν ήταν το κριτήριο. Το κριτήριο για τη διαρροή της 27^ης Σεπτεμβρίου ως ημερομηνίας διεξαγωγής εκλογών ήταν η πρόνοια ώστε να μην επαναληφθεί η αρνητική εμπειρία των εκλογών του 2023. Τότε, όπως ίσως όλοι θυμόμαστε, εμφανίστηκαν ξαφνικά, ελάχιστες ημέρες πριν τις εκλογές οι «Σπαρτιάτες». Ένα άγνωστο κόμμα που δεν ταυτοποιήθηκε έγκαιρα ως «κόμμα Κασιδιάρη» και πέρασε κάτω από τα ραντάρ της πολιτικής αντιπαράθεσης, με αποτέλεσμα να πετύχει την είσοδο του στην Βουλή πριν αποδομηθεί.

Ο ΦΟΒΟΣ λοιπόν, της επανάληψης του φαινομένου με την εμφάνιση δύο ή και τριών κομμάτων που θα χτυπούσαν την πόρτα του εκλογέα, φρέσκα και άφθαρτα, έναν ή δύο μήνες προ της εκλογικής αναμέτρησης, ενεργοποίησε το σενάριο της πρόωρης κάλπης. Κάπως έτσι, βιάστηκαν να βγουν από το παρασκήνιο στο προσκήνιο το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Ο Μητσοτάκης δεν τρέφει αυταπάτες: ξέρει ότι η φθορά της Ν.Δ. είναι μεγάλη και έχει αποδεχτεί πως δεν μπορεί να πετύχει μια θεαματική ανατροπή της. Ξέρει επίσης, ότι πιέζοντας δύο νέα κόμματα να βγουν στο προσκήνιο για να μην καταληφθούν εξ απίνης σε περίπτωση πρόωρων εκλογών, θα  τύχαιναν και αυτά κριτικής: ως προς τις θέσεις τους, ως προς την ρητορική τους, ως προς τα πρόσωπα, ως προς τους χρηματοδότες / υποστηρικτές τους κλπ. Θα έρχονταν δηλαδή, αν οι εκλογές γίνουν την Άνοιξη του 2027, αντιμέτωπα με την φθορά του χρόνου που απειλεί οτιδήποτε «φρέσκο». Το βλέπουμε ήδη στην περίπτωση του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού. Το λούστρο με το οποίο περιβλήθηκε «ξύθηκε» μέσα σε λίγους μήνες κι ως την Άνοιξη θα έχει «ξυθεί» περισσότερο. Αν υπάρχει ως τότε. Το βλέπουμε λιγότερο βέβαια, και στην περίπτωση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα που προσπαθεί τη μία να μαζέψει τις απόψεις της εκπροσώπου του για την σύλληψη του Νετανιάχου, την άλλη τις γκρίνιες για τη θέση του για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια και για την φορολόγηση του  μεγάλου πλούτου ή την συμπεριφορά του απέναντι στον Φάμελλο, τη Δούρου κλπ.

Ο ΜΟΝΟΣ που δεν «τσίμπησε» στην μπλόφα Μητσοτάκη είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Παλιά καραβάνα άλλωστε…Αλλά στην περίπτωση του, δεν αναμένεται κάτι το φρέσκο και άγνωστο, αλλά ένα κόμμα που θα λειτουργήσει ως υποδοχέας δυσαρεστημένων. Παρ’ όλα αυτά, η αγωνία στο Μαξίμου για την εμφάνιση του κόμματος Σαμαρά στο προσκήνιο υπάρχει. Γνωρίζουν ότι ήδη έχει έρθει σε συμφωνία για να νοικιάσει γραφεία στην Ιπποκράτους και βλέπει (ή συντρώγει) με ενδιαφερόμενους να στελεχώσουν το κόμμα του. Ερωτηματικό παραμένει το αν μπλοφάρει κι αυτός και το ποια θα είναι η θέση του Καραμανλή.

ΓΙΑ τον τελευταίο, πολλοί πιστεύουν ότι θα συνδράμει το κόμμα του Σαμαρά. Πλην όμως, κάποιοι του επισημαίνουν ότι αν συμβάλει εμφανώς στο να χάσει η Ν.Δ. την αυτοδυναμία, στο συλλογικό υποσυνείδητο θα εγγραφεί ως ο  πολιτικός που όχι μόνο χρεοκόπησε τη χώρα, αλλά που συνέβαλε και στην ήττα του κόμματος που ίδρυσε ο θείος του.

ΤΟΥΤΩΝ δοθέντων, όλοι και προπαντός εμείς οι ψηφοφόροι οδεύουμε προς τα παράλια σχεδόν σίγουροι ότι και το φετινό φθινόπωρο θα είναι όπως το ξέρουμε… Έχει άλλωστε, επαναλάβει τόσες φορές και τόσο εμφατικά «εκλογές την Άνοιξη» ο πρωθυπουργός, που κάθε ξάφνιασμα θα τον εκθέσει ανεπανόρθωτα στα μάτια εχθρών και φίλων. Και κυρίως, στα μάτια εκείνων που θεωρούν κανονικότητα το να μην αλλάζουν oι κανόνες του παιγνιδιού (ημερομηνία εκλογών και εκλογικός νόμος) για να εξυπηρετήσουν τους πολιτικούς στόχους εκείνου που αποφασίζει.