Αμύνεσθαι περί πάρτης…

ΓΡΑΦΕΙ Ο Ανδρέας Γιουρμετάκης

ΑΝ τα μέλη των δύο κυβερνήσεων των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που κυβέρνησαν τη χώρα από το 2015 έως το 2019 αποφάσιζαν να κάνουν ένα reunion (ανάλογο με αυτό που κάνουν παλιοί συμμαθητές) για να θυμηθούν τα παλιά, θα κατέγραφαν ένα μοναδικό στα πολιτικά χρονικά «φαινόμενο». Καθότι, στη συνάντηση αυτή θα προσέτρεχαν ο πρωθυπουργός και οι 70 περίπου πρώην υπουργοί και υφυπουργοί που στελέχωσαν τα υπουργικά συμβούλια μετά τις εκλογές του 2015 και του 2019 και μεταξύ αυτών θα μετρούσαμε 12 προέδρους 10 διαφορετικών κομμάτων!

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ; Καθόλου. Ας τους θυμηθούμε μαζί:

• Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος του ΣΥΝ (αρχικά), του ΣΥΡΙΖΑ (μετά) και της ΕΛΑΣ (σήμερα).
• Πάνος Καμμένος πρόεδρος των ΑΝΕΛ.
• Φώτης Κουβέλης, πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ (έως τον Ιούνιο του 2015).
• Θανάσης Θεοχαρόπουλος, πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ (μετά τη θητεία Κουβέλη).
• Γιάννης Βαρουφάκης, πρόεδρος του «Μέρα 25».
• Ζωή Κωνσταντοπούλου, πρόεδρος της «Πλεύσης Ελευθερίας».
• Παναγιώτης Λαφαζάνης, πρόεδρος της «Λαϊκής Ενότητας».
• Αλέξης Χαρίτσης, πρόεδρος της «Νέας Αριστεράς» (έως τις 24 Μαρτίου 2026).
• Γαβριήλ Σακελλαρίδης, πρόεδρος σήμερα της «Νέας Αριστεράς».
• Σωκράτης Φάμελλος, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ (έως τις 9 Ιουλίου 2026).
• Ρένα Δούρου, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα. Και επιπλέον:
• Στέφανος Κασσελάκης, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ (αρχικά) και του κόμματος «Δημοκράτες» (σήμερα).

ΡΕΚΟΡ για το βιβλίο Γκίνες; Όχι βέβαια. Πρώτον γιατί αν μετρούσαμε τους επικεφαλής των συνιστώσων του ΣΥΡΙΖΑ θα είχαμε κι άλλους προέδρους (π.χ. Κοτζιάς – πολιτική κίνηση «Πράττω», «Οικολόγοι – Πράσινοι»,  «ΚΟΣΜΟΣ» του Πέτρου Κόκκαλη κλπ.). Και δεύτερον, γιατί υπάρχουν στελέχη που διετέλεσαν ηγετίσκοι κινήσεων ή κομμάτων που έχουν και οι ίδιοι ξεχάσει τα ονόματά τους, μέσα στον κυκεώνα των αλλεπάλληλων μετακινήσεων τους. Η «Ανανεωτική Εκσυγχρονιστική Κίνηση της Αριστεράς» π.χ. που ίδρυσε κάποτε ο απίθανος πολιτικός γυρολόγος Νίκος Μπίστης όταν αποχώρησε από τον «Συνασπισμό». Στον οποίο ΣΥΝ εντάχθηκε αφού αποχώρησε από το ΚΚΕ, πριν προσχωρήσει στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και μετά στη ΔΗΜΑΡ, αργότερα στον ΣΥΡΙΖΑ, πιο μετά στη «Νέα Αριστερά» και τώρα στην ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα!

ΚΑΙ για να σας τρελάνω τελείως, σε αυτό το reunion που φαντάστηκα για να περιγράψω τον κατακερματισμό του χώρου της Αριστεράς, θα μπορούσαμε να μετράμε δύο ακόμη πρόεδρους αν οι επικεφαλής των ομάδων που συγκρότησαν την «Νέα Αριστερά», ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και η Έφη Αχτσιόγλου, δεν συμφωνούσαν να ορίσουν ως πρόεδρο τον Αλέξη Χαρίτση, για να μην αναγκαστούν να διαγωνιστούν ως πρόεδροι δύο νέων κομμάτων, που θα διεκδικούσαν το μισό της καταγραφόμενης στις δημοσκοπήσεις δύναμης της «Νέας Αριστεράς». Το σκάρτο 1,5% δηλαδή!

ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ λέτε, με τους προέδρους και τα κόμματα που προέκυψαν από την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν μπορώ να δώσω απάντηση σ΄ αυτό πριν δώσει την δική του απάντηση ο Παύλος Πολάκης. Ο οποίος ως γνωστόν, δεν αισθάνεται καλά αφ΄ ότου  εξελέγη η Ρένα Δούρου και έχει πάντα ηγετικές φιλοδοξίες. Και ύστερα, ποιος ξέρει: υπάρχει η Ραλλία Χρηστίδου αν δειλιάσει ο Κασσελάκης και όποιος άλλος δεν βολεύεται με την υπάρχουσα κατάσταση και δεν μπορεί να εκφραστεί από τον πληθωρισμό των πολιτικών προϊόντων του αριστερού σούπερ μάρκετ. Θυμίζω άλλωστε, ότι πέραν των διασπάσεων του ΣΥΡΙΖΑ, στα ράφια του εν λόγω σούπερ μάρκετ υπάρχουν το ΚΚΕ, ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η Συμμαχία Ανατροπής, το ΚΚΕ μ-λ, το Μ-Λ ΚΚΕ και η Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδος (ΟΚΔΕ). Κόμματα που πήραν μέρος στις εκλογές του 2023, αλλά και κάμποσα ακόμα που σνομπάρουν την εκλογική διαδικασία.

ΜΠΟΡΕΙ  να χαρακτηριστεί και ως πορεία προς τη διάσπαση του ατόμου, η παραπάνω περιγραφή, αλλά υπάρχει ιστορικό υπόβαθρο στο συγκεκριμένο χώρο. Με το πρώτο μεγάλο ρήγμα να καταγράφεται με την διάσπαση του ΚΚΕ το 1968 και το δεύτερο με το τσουνάμι που ακολούθησε την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1989. Οι βασικές αιτίες της «κατάρας» της ελληνικής Αριστεράς παλαιότερα, ήταν ο ιδεολογικός πουριτανισμός και η αποθέωση της θεωρητικής ορθότητας, η σύγκρουση προσωποπαγών στρατηγικών  κι οι εσωκομματικές φράξιες που είχαν ως αφετερία μικρές ερμηνευτικές διαφωνίες για το μαρξισμό και τον σοσιαλισμό…

ΟΛ’  αυτά ξεπεράστηκαν όταν οι κυβερνητικές καρέκλες πρόσφεραν για πρώτη φορά στους άλλοτε ιδεολόγους εξουσία και χρήμα. Μέχρι και τον Πάνο Καμμένο κατάφεραν να χωρέσουν  στο δήθεν σοσιαλιστικό μοντέλο του 2015! Παρέα με τον Τέρενς Κουίκ, τηλεοπτικό ρέκτη της …αριστερής ορθοφωνίας. Και τον Στέφανο Κασσελάκη βεβαίως, που κατάφερε να μπολιάσει την Αριστερά με τις Σπέτσες και τα χρηματιστηριακά κόλπα της Wall street. Κι ύστερα, ήρθε ο κυνισμός! Ο αδίστακτος ιδιοκτησιακός κυνισμός. Στη χειρότερη μορφή του! Αυτό δηλαδή, που βιώνουμε σήμερα, με τις αλλεπάλληλες ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών του  ΣΥΡΙΖΑ ή τις παραιτήσεις τους από τη Βουλή που προσφέρονται ως «θυσία» στο νέο αφεντικό της Αριστεράς, για να τους διαλέξει από τον πολιτικό «σωρό» που ίδιος δημιούργησε. Δηλώνουν πρόθυμοι να υποστούν τους εξευτελισμούς στους οποίους κυνικά τους υποβάλει για να μην τους αφήσει πολιτικά άστεγους και ανεπάγγελτους, να περιμένουν ως τα 67 τη συνταξούλα τους. Πρώτα τους έβαλε στον εξώστη, να παρακολουθούν σε real time την απαξίωση τους, στην δημόσια ανάγνωση της «Ιθάκης». Μετά τους είπε «παραιτηθείτε, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα σας θελήσω». Τώρα ελπίζουν ότι θα τους προσέξει και θα τους καλέσει να σταθούν δίπλα του. Ευχόμενοι ότι δεν θα τους ζητήσει να του γυαλίσουν τα παπούτσια κάποια στιγμή. Αλλά δεν μπορούν να ορκιστούν κιόλας γι’ αυτό…

ΕΝΑΣ παλιός αριστερός (ο Μανώλης Γλέζος, ας πούμε) αν ζούσε, θα έσπευδε να υπενθυμίσει σε όλους αυτούς ότι για την Αριστερά, η έδρα δεν ανήκε ποτέ στο άτομο. Ανήκε στο κίνημα, στον λαό που πίστεψε σε μια ιδέα και στο κόμμα που έδωσε τη μάχη. Το να φεύγεις κρατώντας την καρέκλα, επειδή άλλαξαν οι εσωκομματικοί συσχετισμοί, δεν είναι ηρωισμός, είναι μικροαστικός εγωισμός.  Αποθέωση της ιδιοκτησιακής αντίληψης. Θα τους ρωτούσε: «Από πότε η Αριστερά λειτουργεί με όρους αυλής και φατριών;». Και θα τους κατακεραύνωνε: «Το να συνωστίζεστε στον προθάλαμο ενός αρχηγού, περιμένοντας ένα νεύμα για να μπείτε στην “ΕΛΑΣ”, δείχνει ότι δεν σας νοιάζει η ιδεολογία, αλλά ο πολιτικός σας διασώστης. Μετατρέψατε την πολιτική αντιπαράθεση σε τηλεοπτικό ριάλιτι επιβίωσης. Ψάχνετε μια νέα κομματική στέγη όχι επειδή αλλάξατε ιδέες, αλλά επειδή φοβάστε μήπως μείνετε χωρίς πολιτικό μέλλον και χωρίς το όνομά σας στα ψηφοδέλτια».

ΔΕΝ ορκίζομαι ότι θα έπιαναν τόπο οι νουθεσίες του. Οι «αυριανιστές» και η τοξική πλέμπα του διαδικτύου που έχει πλέον καπηλευτεί την Αριστερά (σήμερα είναι πολύ εύκολο να είσαι αριστερός. Τόσο που για να νοιώσεις διάδοχος των αγωνιστών του παρελθόντος, βάζεις τον εαυτό σου να πιστέψει ότι έχουμε χούντα), όλος δηλαδή, ο διαδικτυακός όχλος που σιγοντάρει τον «ηγέτη»  θα είχε φροντίσει να  αναλάβει το θεάρεστο έργο του λιθοβολισμού του: Τα αλλεπάλληλα «ψόφα» θα είχαν στείλει στον τάφο, πολύ πριν την ώρα του, όποιον  έσπευδε να υπενθυμίσει τις αξίες που διείπαν κάποτε την Αριστερά. Αν και ο δημόσιος λιθοβολισμός σ’ όσους δεν ακολουθούν τη «γραμμή» που διαμορφώνει η ηγεσία, ήταν κι αυτός ανέκαθεν στοιχείο του αξιακού συστήματος της Αριστεράς.