Λόγια της ξαπλώστρας

ΓΡΑΦΕΙ Ο Ανδρέας Γιουρμετάκης

– Έχεις καμιά εξήγηση γιατί ο Μαρινάκης, ο Μελισσανίδης, ο Βαρδινογιάννης είναι πολέμιοι του Μητσοτάκη;

– Προφανώς, γιατί περίμεναν δουλειές απ’ αυτόν και δεν πήραν… Δεν ακούς, δηλαδή, εσύ ότι όλα τα κάνει η οικογένεια; Ότι αυτή κουμαντάρει τις δουλειές; Πού ζεις;

– Ποια οικογένεια; Η δική του; Δηλαδή εννοείς ότι οι Μητσοτάκηδες ασχολούνται με τη ναυτιλία, την ενέργεια, τα πετρέλαια, τις κατασκευές;

– Άσε τις εξυπνάδες… Δεν εννοώ ότι τις κάνει μόνη της η οικογένεια τις δουλειές… Τις δίνει στους δικούς της! Τους Μυτιληναίους, τους ΑΚΤΩΡες, τις διάφορες ΤΕΡΝΑ που, ως γνωστόν, είναι του πεθερού του Γεραπετρίτη… Και στη Λάτση, βεβαίως…

– Και γιατί να μη δώσει και στους άλλους, δηλαδή; Από την τσέπη του τα βγάζει; Του κράτους είναι τα λεφτά και, προκειμένου να έχει το κεφαλάκι του ήσυχο, θα μπορούσε να δίνει σε όλους…

– Ε, δεν δίνει! Ξέρω εγώ; Μπορεί να μη συμφωνούν αυτοί να του δίνουν ποσοστό…

– Ναι, ναι!… Αυτοί είναι όλοι καθαροί! Παίζουν τίμια με το κράτος… Δικαιούνται δουλειές… Δεν δίνουν χορηγίες σε αυτούς που τους τροφοδοτούν με έργα!… Άγιοι άνθρωποι! Το ακριβώς αντίθετο του διαπλεκόμενου!

– Καλά, ρε ηλίθιε, (η κόντρα αγριεύει) δεν έχεις ακούσει ότι διαφορετικό ταμείο έχει η Μαρέβα και διαφορετικό ο Μητσοτάκης; Δισεκατομμύρια μαζεύουν όλα αυτά τα χρόνια!

– Έχεις στοιχεία; Ή λες ό,τι ακούς; Στην Ελλάδα ζούμε, βλέπεις. Ο καθένας λέει ό,τι θέλει… Αλλά από αποδείξεις, τίποτα…

– Χα, χα, χα! (απευθύνεται σε όσους παρακολουθούν – μέλη όλοι της ίδιας παρέας, στον ίδιο χώρο, την ίδια ώρα, στην ίδια παραλία.) Ο μαλάκας θέλει και στοιχεία για να πειστεί! Λες κι αυτές οι δουλειές γίνονται με στοιχεία και αποδείξεις!

– Ναι, θέλω! Ό,τι δηλαδή έλεγαν οι δεξιοί στις αρχές του 2000 για τον Λαλιώτη, λένε τώρα… (έξυπνη μετατόπιση του κέντρου βάρους της συζήτησης, δήθεν για να υπερασπιστεί τον Λαλιώτη, ενώ ο στόχος του είναι να κεντρίσει μέσω των προηγούμενων επιλογών του, τον συνομιλητή του)…

– (Διακόπτει, ψιλοσηκώνεται σχεδόν έξαλλος απ’ την ξαπλώστρα.) Μην πιάνεις στο στόμα σου τον Λαλιώτη, ρε!… Σας είχε φλομώσει στην ήττα με την επικοινωνιακή του στρατηγική και τα λέγατε για να τον εκδικηθείτε!… Το ψάξατε από χίλιες μεριές, βάλατε ντετέκτιβ, μυστικές υπηρεσίες, γράψατε τα μύρια όσα και, στο τέλος, πήγε φυλακή ο Ψωμιάδης που τόλμησε να τα γράψει στην κωλοφυλλάδα του, για συκοφαντική δυσφήμιση, και τον πλήρωσε χρυσό! Μην τον πιάνεις, λοιπόν, στο στόμα σου τον Λαλιώτη…

– Εγώ τον πιάνω; Είπα, οι δεξιοί!… Εγώ δεν έχω καμία σχέση μαζί τους…

– Δεν έχεις καμία σχέση; Πλάκα μας κάνεις; Δεν τους ψηφίζεις τα τελευταία χρόνια;

– Ψηφίζω Μητσοτάκη! Όχι δεξιά…

– Ακόμα χειρότερα!… Αυτόν, ρε, τον βρίζουν και οι δεξιοί!…

– Γι’ αυτό εγώ το θεωρώ καλό!… Γιατί τον βρίζουν και οι δεξιοί!

– Άρα, (επιχειρεί ρελάνς και γελάει αυτάρεσκα στην παρέα, με τη σιγουριά ότι θα σκοράρει) θεωρείς καλό και τον Τσίπρα! Γιατί κι αυτόν τον βρίζουν οι δεξιοί!…

– Άσε τις εξυπνάδες… Ο Τσίπρας έδωσε εξετάσεις και τον ξέρουμε και από την καλή και από την ανάποδη… Δεν μας πείθει πια…

– Μωρέ, θα σας πείσει στις εκλογές και θα πείτε κι ένα τραγούδι! Κυριακή, κοντή γιορτή, που λένε! Ήδη κοντά στο 20% του δίνουν οι δημοσκοπήσεις και είναι νωρίς ακόμη… Στο τέλος θα σας πείσει όλους… Όσους, τουλάχιστον, έχουν μυαλό… Όσους θέλουν να φύγει αυτή η χούντα και να έρθει ένα πιο δημοκρατικό καθεστώς…

– Κοίταξε να δεις, (ετοιμάζεται να τρολάρει μ’ αυτό που θα πει και κοιτάζει την ομήγυρη με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο, σίγουρος ότι θα εντυπωσιάσει) αν κρίνω από το γεγονός ότι έχει ήδη πείσει τον Βαρδινογιάννη, τον Μελισσανίδη και τον Μαρινάκη, είμαι σίγουρος ότι όχι απλώς δημοκρατικό θα είναι το καθεστώς, αλλά μπορεί και εντελώς σοσιαλιστικό…!

– Άντε, ρε μαλάκα…

– Ναι, καλά, ωραίο επιχείρημα! Κάνω πως δεν το άκουσα για να μη χαλάσουμε την παρέα… Η οποία ξέρει ότι άλλος λέει τις μαλακίες εδώ!…

– Εγώ λέω τις μαλακίες; Ή εσύ; Τέλος πάντων, το παίρνω πίσω, αλλά τα θέλει ο κώλος σου, γιατί με προκαλείς…

– Δηλαδή, τι θέλεις να πεις; (επαναφέρει τεχνηέντως τη συζήτηση στο σημείο όπου τα επιδοκιμαστικά χαμόγελα της παρέας ένιωθε ότι του δίνουν πόντους.) Ότι όλοι αυτοί οι μεγαλοσχήμονες επιχειρηματίες που στηρίζουν τον Τσίπρα δεν τρέμουν τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου; Δεν φοβούνται όταν ο Αλέξης μιλάει για τις οικονομικές ανισότητες στην κοινωνία; Για τις λίγες οικογένειες που λυμαίνονται τα διάφορα Ταμεία Ανάκαμψης; Όταν ακούνε για αναδιανομή πλούτου, δεν τους νοιάζει; Ή μήπως, νιώθουν ότι την έχουν δεμένη τη γαϊδούρα τους και μ’ αυτόν;

– Ανησυχούν, ρε φίλε! Πώς δεν ανησυχούν… Αλλά έχουν σιχαθεί το φαύλο καθεστώς του Κούλη!

– Και το πολεμούν στηρίζοντας τον Τσίπρα;

– Έχουν θυμώσει πολύ με τον Μητσοτάκη… Και σου λένε, ας φύγει αυτός και βλέπουμε…

– Ε, καλά τώρα, τι να δουν; (Μπαίνει ένας τρίτος ξαφνικά στη συζήτηση.) Ξέρουν! Ξέρουν πολύ καλά! Τι έπαθαν, δηλαδή, όταν κυβέρνησε ο Αλέξης; Μας είχε πρήξει τότε με το τι θα πάθουν όσοι ήταν στη λίστα Λαγκάρντ…

– …Ναι, (μπαίνει στη συζήτηση ένας τέταρτος) με το περίφημο στικάκι που υποτίθεται ότι έκρυβε ο Βενιζέλος γιατί είχε συμμαχήσει με τους πλουτοκράτες και, αφού τον κατήγγειλε ο Αλέξης, έλεγε ότι με το που θα έρθει αυτός θα τα βγάλει όλα στη φόρα…

– …Ακριβώς! Και τι έγινε; (συνεχίζει ο προηγούμενος) Πλήρωσε κανείς; Έπαθε τίποτα; Μάθαμε για κάποιον που ήταν στη λίστα Λαγκάρντ να φτώχυνε ξαφνικά επειδή του τα πήρε το κράτος; Ή μήπως είδαμε την ίδια περίοδο να γίνεται πλούσιος κάποιος φτωχός;

– Πώς; (Μπαίνει στη συζήτηση ένας ακόμη, που ως τώρα παρακολουθούσε αμίλητος.) Δεν φορολόγησε τον καστανά της Θεσσαλονίκης; Και τη γιαγιά εκείνη, δεν θυμάμαι τώρα…

– …Τη γιαγιά με τα τερλίκια!!! (Συμπληρώνει, υπερήφανος για το μνημονικό του, καθότι σε ηλικία Αλτσχάιμερ, ο τελευταίος της παρέας.)

– (Σηκώνεται όρθιος από την ξαπλώστρα. Έξαλλος.) Κοίτα, ρε, που πετάγονται ένα-ένα τα πουλάκια μου! Σε φωλιά δεξιών βρίσκομαι! Αίσχος για σένα, (δείχνει τον τελευταίο που πήρε τον λόγο) που έχεις δημοκρατικές καταβολές… Που ο πατέρας σου πήγε εξορία, να συμφωνείς στα εξήντα πέντε σου με τον Πλεύρη και τον Γεωργιάδη!

– Ενώ εσύ! Αριστερός άνθρωπος, με θητεία στο ΠΑΣΟΚ, το 2012 να συμφωνείς με τον Μελισσανίδη και τον Μαρινάκη!

– Δεν ξέρετε να συζητάτε, ρε… Τι σχέση έχω εγώ μ’ αυτούς; Αυτοί τα συμφέροντά τους κοιτάζουν…

– Και πάνε μ’ αυτούς που νιώθουν ότι θα τους τα εξυπηρετήσουν…

– Όχι! Πάνε κόντρα σ’ αυτόν που δεν τους τα εξυπηρέτησε!…

– Άρα; Δεν είναι καλός αυτός που δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των νταβατζήδων;

– Μα, εξυπηρετεί τα συμφέροντα άλλων νταβατζήδων, αν εννοείς τον Μητσοτάκη… Είναι ο ίδιος νταβατζής!…

– Κι εμείς τι κάνουμε εδώ, ρε; Διαλέγουμε νταβατζήδες; Αν είναι έτσι, να πάμε με την Καρυστιανού, που την πολεμούν όλοι! (Ο τύπος είχε συνεισφέρει μία ατάκα όλη κι όλη στη συζήτηση, είχε απλώς θυμηθεί τη γιαγιά με τα τερλίκια, αλλά κρατούσε τον άσο για το τέλος.) Αυτήν πολεμούν όλοι οι νταβατζήδες γιατί απειλεί να τους κλείσει φυλακή!…

– Ε, τώρα… (Σηκώνεται απ’ την ξαπλώστρα.) Τη γ@@@@σες την κουβέντα! Την πότισες ξυλόλιο! Τέλος! Πάω για μια βουτιά… Δεν συζητάω άλλο μαζί σας…

– (Σηκώνεται και ο δεύτερος.) Μιλάει ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, μιλάνε και οι Κουκουβάουνες τώρα! Καλύτερα να μιλούσαμε για ποδόσφαιρο! Πάω κι εγώ για βουτιά… Αύριο πάλι…

Υ.Γ. Η αθλητική φλυαρία είναι υποκατάστατο της πολιτικής φλυαρίας, έγραψε την δεκαετία του ’80 ο Ουμπέρτο Έκο. Στην Ελλάδα με την οπαδοποίηση του πολίτη, πιθανώς ζούμε το αντίστροφο: Η πολιτική φλυαρία έχει μεταλλαχθεί σε υποκατάστατο της αθλητικής φλυαρίας.