Ο ψηφιακός εμφύλιος βγαίνει στους δρόμους

ΓΡΑΦΕΙ Ο Ανδρέας Γιουρμετάκης

«ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ γκαζάκια κατά της Αριστεράς», ο πρωτοσέλιδος κεντρικός τίτλος χθες, στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Εφημερίδα που ανέτειλε με την άνθιση του ΣΥΡΙΖΑ και λόγω οικονομικού αδιεξόδου, αγοράστηκε πρόσφατα από τον επιχειρηματία Δημήτρη Μελισσανίδη. Ανιδιοτελή – ως γνωστόν – χορηγό του αριστερού λόγου και της προοδευτικής σκέψης.

ΟΠΩΣ σημειώνει στα συνοδευτικά κείμενα του πρωτοσέλιδου τίτλου η εφημερίδα, η κυβέρνηση προβαίνει σε «απροκάλυπτη εκμετάλλευση της νεκρής Βάγιας Νέστορα» και «τσουβαλιάζει όλες τις μορφές διαμαρτυρίας με στόχο την περιστολή της Δημοκρατίας». Στο ίδιο μήκος κύματος, το ΚΚΕ στην ανακοίνωσή του για τον θάνατο της Βάγιας Νέστορα, μιλάει μεν για «εγκληματικές ενέργειες», τις οποίες όμως «με απαράδεκτο τρόπο αξιοποιεί η κυβέρνηση για την ένταση της καταστολής και τη συκοφάντηση των αγώνων του λαού».

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ: Έχουν σχέση οι «αγώνες του λαού» με την τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών σε σπίτια πολιτευτών; Ή μήπως πρέπει να συμπεριλάβουμε και τα γκαζάκια στους λαϊκούς αγώνες;

ΚΑΙ τι θα έπρεπε να πει η κυβέρνηση άραγε για να μη θεωρηθεί ότι εκμεταλλεύεται τον θάνατο της 70χρονης στη Θεσσαλονίκη; «Εντάξει παιδιά χάθηκε μία γυναίκα που έτυχε να είναι μάνα πολιτευτή μας;» Και να συμπληρώσει: «Θα μπορούσε να είναι και μάνα πολιτευτή του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και του ΕΛΑΣ»;

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ αντιδράσεις πολιτών στα social media διαπιστώνει κανείς ότι είναι άπειροι οι απλοί πολίτες που όχι απλώς αποδέχονται ως αναγκαία μορφή πάλης τα γκαζάκια, αλλά επενδύουν σ’ αυτά για να τελειώσει η θητεία της παρούσας κυβέρνησης. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός, διότι δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από την βομβιστική επίθεση κατά του υπηρεσιακού πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου και θυμόμαστε όλοι ακόμη τον τρόπο με τον οποίο την υποδέχθηκε η λίγο καιρό αργότερα «κυβερνώσα Αριστερά»: Ο Αλέξης Τσίπρας δεν πήγε καν στο νοσοκομείο να τον δει, επώνυμα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έδειχναν να το αποδέχονται περίπου ως φυσικό επόμενο της δράσης του Παπαδήμου και τα σχόλια στα social media κάθε άλλο παρά θλίψη γι’ αυτό εξέπεμπαν. Η επίσημη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ τότε άλλωστε, ήταν σαφής και δεν άφηνε περιθώρια για παρερμηνείες: «Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν». Η βομβιστική επίθεση κατά του Παπαδήμου προφανώς, θεωρούταν μέρος του τελειώματος.

ΟΠΩΣ και οι τρεις νεκροί της Marfin, ο θάνατος των οποίων όχι μόνον τότε αλλά και σήμερα, από ένα μέρος του κόσμου της Αριστεράς αντιμετωπίζεται στην καλύτερη περίπτωση ως «εργατικό ατύχημα» ή «ατυχές περιστατικό» και στη χειρότερη περίπτωση ως «θεία δίκη».

«ΤΟ να κουβαλάει κάποιος στο σακίδιό του μολότοφ δε σημαίνει ότι θα τη χρησιμοποιήσει κιόλας» είχε αποφανθεί σοβαρά – σοβαρά σε σχετική συζήτηση στη βουλή ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Που, σε άλλη αποστροφή του ριζοσπαστικού του λόγου, το καλοκαίρι του 2017 είχε και πάλι στη Βουλή αναρωτηθεί: «Και τι το κακό έχουν οι μολότοφ; Εξαρτάται σε ποια μεριά είσαι, όταν πέφτουν οι μολότοφ. Εκεί που τις ρίχνουν ή εκεί που πέφτουν;»

ΔΕΝ είναι λοιπόν «κυβερνητικά γκαζάκια κατά της Αριστεράς» όπως επισημαίνει ο χθεσινός τίτλος της Εφημερίδας των Συντακτών, η αντίδραση των κυβερνητικών παραγόντων. Είναι εύλογα αντανακλαστικά στα όσα έχουν συμβεί από το 2008 (θάνατος Γρηγορόπουλου) αρχικά και από το 2012 και μετά εξακολουθητικά, στην έξαρση – και όχι μόνον – της μνημονιακής περιόδου. Ο σπόρος που ρίχθηκε τότε (ποιος ξεχνάει το ξύλο στον Κωστή Χατζηδάκη μέρα μεσημέρι έξω από τη Βουλή) «άνθισε» και όσα σήμερα ζούμε είναι ο καρπός αυτής της «παραγωγικής» διαδικασίας.

ΒΕΒΑΙΑ, σήμερα όλα – πλην Κωνσταντοπούλου – τα κόμματα της Αριστεράς με πρώτο – πρώτο το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, έσπευσαν να καταδικάσουν από την πρώτη στιγμή την βομβιστική επίθεση στη Θεσσαλονίκη. Χωρίς – όπως είναι αναμενόμενο – να αναγνωρίσουν την ευθύνη τους στην άνθιση του φαινομένου με μια χαλαρή έστω διάθεση αυτοκριτικής. Και δυστυχώς με τα γνωστά «ναι, μεν αλλά» που εστιάζουν στους «αγώνες του λαού» και στην δήθεν απειλή της καταστολής ή του αυταρχικού κράτους, μπλα, μπλα, μπλα…

ΔΕΝ γίνεται όμως έτσι δουλειά. Με ευχές που μάλιστα συνοδεύονται από συμψηφισμούς, δεν πρόκειται να τελειώσει ο ψηφιακός εμφύλιος που μαίνεται από το 2012 μέχρι τις ημέρες μας. Οι αλλεπάλληλες (γιατί δεν ήταν μόνον αυτές που οδήγησαν στον θάνατο την 70χρονη στη Θεσσαλονίκη) αλλά και πολλές άλλες που προηγήθηκαν) βομβιστικές επιθέσεις, είναι η απόδειξη ότι ο εμφύλιος έχει ξεφύγει πλέον από το ελεγχόμενο πεδίο του διαδικτύου και βγαίνει στους δρόμους. Αν δεν αντιμετωπιστεί δραστικά απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις, συναινετικά, θα έχει ολέθριες συνέπειες.