Η σχεδόν Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα και μια ιστορία από τη Λάρισα

ΓΡΑΦΕΙ Ο Ανδρέας Γιουρμετάκης

ΥΠΑΡΧΕΙ μεγάλος προβληματισμός στο διαδίκτυο ως προς το που –  στον πολιτικό χάρτη  –  τοποθετείται το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Είναι κόμμα της Κεντροαριστεράς; Είναι κόμμα της Αριστεράς; Σε ποιους τέλος πάντων, απευθύνεται; Οι απόψεις διίστανται. Αλλά, το πιο ενδιαφέρον είναι ότι δεν διίστανται μονον. Είναι και το ότι τέμνονται με μια ισχυρή δόση καχυποψίας. Απολύτως κατανοητής καχυποψίας, καθότι η εμπειρία από την θητεία του πρώην πρωθυπουργού στην πολιτική ζωή της χώρας, είναι αδυσώπητη. Μεταξύ των συντρόφων του κυρίως. Κάποιοι των οποίων σπεύδουν να απαντήσουν στο δίλημμα σκωπτικά. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος φερ ειπείν, όταν ρωτήθηκε προχθές, αν ο Τσίπρας παραμένει αριστερός απάντησε με εγγλέζικό φλέγμα: «εξαρτάται ποια μέρα θα το ρωτήσεις»! Και ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης έσπευσε να προβλέψει ότι «δεν θα αργήσει η ώρα που θα τον δούμε να ανάβει το δεξιό του φλας»!

ΔΕΝ τον αδικούν: πρόκειται για τον άνθρωπο που πήρε το ηχηρό ΟΧΙ της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα του 2015 και το μετέτρεψε σε ΝΑΙ, πριν ακόμη σιγήσουν τα νταούλια που έδιναν ρυθμό στον ενθουσιώδη χορό των οπαδών του ΟΧΙ στην πλατεία Συντάγματος. Πρόκειται για τον άνθρωπο που έστελνε προεκλογικά στον αγύριστο με τα υπερήφανα «go back» του την Άνγκελα Μέρκελ και μετεκλογικά την έβρισκε  συμπαθέστατη. Για τον άνθρωπο που υπερασπίστηκε με στεντόρεια φωνή τις συντάξεις, αλλά έδωσε μάχη για να μη φορολογηθούν οι εφοπλιστές. Γι’ αυτό και οι πλέον προβεβλημένοι εξ’ αυτών του το ανταποδίδουν στη νέα του προσπάθεια: εμπροσθοφυλακή του MEGA η Γιάμαλη, ο Λαζόπουλος, η Τζίμα. Ο Μελισσανίδης ιδιοκτήτης της «Εφημερίδας των Συντακτών», ανταγωνιστής του Μαρινάκη στον ανεξάρτητο Τύπο της Αριστεράς, πιθανώς αύριο, καθώς  αγόρασε ξαφνικά πέρυσι και τον τίτλο της «Ελευθεροτυπίας». Στο τέλος, θα δέρνονται για το ποιος θα τον υποστηρίξει περισσότερο.

ΟΜΩΣ, ας επιστρέψουμε στο αρχικό μας ερώτημα: Στοχεύει στους αριστερούς ή στους κεντρώους το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα; Αν και το πρώτο που πρέπει να απαντηθεί δεν είναι αυτό, αλλά το κατά πόσον είναι κόμμα η ΕΛΑΣ. Γιατί, προς το παρόν, έχει αδιαμφισβήτητο ιδιοκτήτη και  παρουσιάζεται ως μονοπρόσωπή εταιρεία, με ίδια κεφάλαια αγνώστου προελεύσεως που αναζητεί στελέχη στην πολιτική αγορά. Και μάλιστα, χωρίς προϋπηρεσία στην «πρώτη φορά αριστερά», ώστε να μην πολιτεύονται ενοχλητικά για τον ιδιοκτήτη! Ας δεχτούμε ωστόσο, για την οικονομία της συζήτησης, ότι έχουμε να κάνουμε με ένα (ακόμα) αρχηγικό κόμμα υπό δημιουργία που αναζητούμε την ταυτότητά του. Θα είναι αριστερό ή  ένα κόμμα της κεντροαριστεράς; Αντί λοιπόν να καταφύγω σε μια  ακόμη υποκειμενική απάντηση, θα αποπειραθώ να σας διηγηθώ μία ιστορία. Αφορά την ετοιμασία της εκδήλωσης του Αλέξη Τσίπρα, στη Λάρισα, για την παρουσίαση του βιβλίου του. Της περίφημης «Ιθάκης».

ΘΥΜΙΖΩ, ότι έγινε τη Δευτέρα 16, Φεβρουαρίου, στο ξενοδοχείο Διβάνη Παλλάς. Θα ήταν τρεις η τέσσερις ημέρες πριν την εκδήλωση, όταν άνθρωπος του στενού  πυρήνα των συνεργατών του, τηλεφώνησε από την Αθήνα σε φίλο του στη Λάρισα και τον ρώτησε, εάν εκτιμά ότι κάποιος επώνυμος επιχειρηματίας θα δεχόταν να συμμετάσχει στο πάνελ των ομιλητών, προκειμένου να αναδειχτεί η εικόνα ενός ηγέτη που μετά το rebranding δεν είχε πλέον κανένα λόγο να έχει απέναντί του τον επιχειρηματικό κόσμο. Αντιθέτως, σ’ αυτό το νέο του εγχείρημα, είχε κάθε λόγο να τον θέλει δίπλα του. Ο Λαρισαίος φίλος του, του έδωσε πέντε ονόματα επιχειρηματιών με μετριοπαθές προφίλ. Το επόμενο ερώτημα του εξ Αθηνών φίλου δεν αφορούσε το πάνελ: «θα δεχόντουσαν», ρώτησε, «κάποιοι Λαρισαίοι επιχειρηματίες να γευματίσουν με τον Αλέξη»; Ο συνομιλητής του «σήκωσε τους ώμους», από άγνοια: «πιθανόν ναι, πιθανόν όχι», απάντησε.. «Ο τάδε» (ανέφερε το όνομα του προέδρου μιας από τις πλέον προβεβλημένες επιχειρήσεις του νομού) «θα δεχόταν να είναι ένας από τους συνδαιτυμόνες», η επόμενη ερώτηση; «Να τον ρωτήσω», απάντησε ο συνομιλητής του. Πράγματι, τον προσέγγισε τηλεφωνικά δύο λεπτά αργότερα και εισέπραξε θετική απάντηση. Μετέφερε την αποδοχή της πρότασης με νέο τηλεφώνημα στον συνομιλητή του. Εκείνος τον ευχαρίστησε και η επικοινωνία έκλεισε εκεί.

ΔΥΟ μέρες μετά, έγινε η εκδήλωση στο Divani Pallace. Στο πάνελ η ηθοποιός Μαριάννα Τουμασάτου, ο πρώην δήμαρχος Λαρισαίων Απόστολος Καλογιάννης, η δικηγόρος και πρόεδρος των καρκινοπαθών Ιωάννα Καραβάνα, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Θέμης Λαζαρίδης και ο πολιτικός επιστήμονας Σωτήρης Τσουκαρελης. Δεν θα σταθώ στις ομιλίες όλων, είναι εύκολο άλλωστε, να τις αναζητήσει κάποιος στο YouTube, όπου υπάρχει το όλον της εκδήλωσης. Θα σταθώ, μόνον σε μία αποστροφή της ομιλίας του κυρίου Τσουκαρελη, που κατά τη γνώμη μου, καταδεικνύει ότι η “παλαβή αριστερά” (όπως την είχε αποκαλέσει ο ορθογράφος της “Καθημερινής” Πάσχος Μανδραβέλης, την περίοδο της άνθησης του ΣυΡιζΑ), ζει και βασιλεύει. Και μαλιστα,χωρίς να έχει διδαχθεί κάτι από τις  αυταπάτες εκείνης της περιόδου! Και δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση, αυτή η αριστερά να συνυπάρξει στο ίδιο πάνελ με εκπροσώπους του υγιούς επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Τι το εξαντρίκ είπε ο κύριος Τσουκαρελης στην ομιλία του; Ότι το ΑΕΠ και κάποιοι άλλοι δείκτες που αποφαίνονται για την κατάσταση μιας οικονομίας είναι νεοφιλελεύθεροι, καπιταλιστικοί δείκτες που, κακώς κατά τη γνωμη του, αξιολογούν την κατάσταση μιας οικονομίας. Και ότι γίνεται μια προσπάθεια, στο πλαίσιο του ινστιτούτου Τσίπρα να οριστούν άλλοι δείκτες για την πιστοποίηση της υγείας μιας οικονομίας. Δείκτες που κατά τη γνώμη του  επίσης, θα δώσουν τη δυνατότητα στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα εάν κυβερνήσει και πάλι, να κάνει τις δικές του πολιτικές. Αυτές που δεν θα υπαγορεύονται από την λογική των νεοφιλελεύθερων δεικτών και που δεν κατάφερε να τις υλοποιήσει η κυβέρνηση του ΣυΡιζΑ. Καταχειροκροτήθηκε ο ομιλητής. Προφανώς, γιατί αν όλες οι άλλες χώρες χρησιμοποιούν νεοφιλελεύθερους δείκτες όπως το ΑΕΠ κι εμείς δείκτες  δικούς μας, δημοκρατικούς, δεν θα μπορεί κανείς να συγκριθεί μαζί μας!!! Στα δε, Eurogroup όταν οι άλλοι θα καταθέτουν τα οικονομικά τους στοιχεία , εμείς θα προβάλλουμε την ταινία “Χαμένοι στη μετάφραση” της Σοφίας Κόπολα και θα καταθέτουμε τις αναμνήσεις μας από τα Greek statistics του μερακλή πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή!

ΕΧΟΝΤΑΣ, όλοι μας ακούσει τον Αλέξη Τσίπρα, μετά την εκδήλωση της Λάρισας να εκφέρει περήφανα την άποψη του για τις κλειστές τράπεζες, για την κινηματική δράση και τα επιτεύγματα της πολιτικής του όσο ήταν πρωθυπουργός, θα μπορούσε να πει κανείς ότι  το rebranding του, πρέπει να είναι το μοναδικό παγκοσμίως που οδηγεί κάποιον στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις! Εκτός και αν επαληθευθεί ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης και μετά το αριστερό, έρθει και η ώρα του δεξιού φλας. Που και πάλι όμως, δεν θα είναι έκπληξη, αν αναλογιστεί κανείς την ιστορία του ανδρός.

ΕΙΝΑΙ χρήσιμο ωστόσο, να θυμόμαστε κάποια στιγμή, ότι, παρά τις αιχμές που αφήνει το ένα για το άλλο, τα στελέχη  όλων των συνιστωσών του ΣυΡιζΑ  (ΣυΡιζΑ, Πλεύση ελευθερίας, Λαϊκή Ενότητα, ΜΕΡΑ 25, Νέα Αριστερά και λοιπά),στην έξαρση της επαναστατικής τους ρητορικής, ομονοούν σε τέτοιο βαθμό που έχουν καταφέρει να ξεχνάνε συστηματικά  την συμμετοχή των ΑΝΕΛ, του γνωστού δημοκρατικού γίγαντα Πάνου Καμμένου, στην “Πρώτη Φορά Αριστερά”. Κι αυτό νομίζω, είναι τελικά, που μας παγιδεύει και μας οδηγεί στο να καταφεύγουμε σε αναλύσεις πολλών χιλιάδων λέξεων, για να προσδιορίσουμε την ταυτότητα του νέου κόμματος ως αριστερού ή κεντρώου.

ΔΙΟΤΙ, η πλέον λακωνική απάντηση στο ερώτημα  εάν η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα θα είναι αριστερό η κεντρώο κόμμα, χωράει σε μία φράση είκοσι μόλις λέξεων: Εάν και στην επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο, βουλευτής της ριζοσπαστικής η οποίας άλλης Αριστεράς, Κεντροαριστεράς κλπ, στο νομό Λάρισας είναι ο Βασίλης Κόκκαλης, θα πρόκειται ακριβώς για την  αριστερά που γνωρίσαμε. Μια “σχεδόν αριστερά” που εξασφαλίζει μισθούς και συντάξεις σε όσους θεωρούν τα ιδεολογικά πρόσημα ασήμαντες λεπτομέρειες.