Alia Simetra: Έφυγε από τη Λάρισα και κατέκτησε τη Μύκονο με έργα φτιαγμένα από αληθινά χαρτονομίσματα

Αρτέμης Αλιάς είναι το πραγματικό του όνομα. Το καλλιτεχνικό του alter ego, όμως, γεννήθηκε από μια παιδική «αναποδιά»· το Alia προέρχεται από το επώνυμό του και το Simetra είναι το Artemis γραμμένο αντίστροφα. Σήμερα, στα 26 του χρόνια, δημιουργεί έργα από ξύλο, μέταλλο, χαλκό, γυψοσανίδες, παλιά αντικείμενα και πραγματικά χαρτονομίσματα, διερευνώντας όσα είμαστε διατεθειμένοι να κυνηγήσουμε, και ίσως να θυσιάσουμε, για το χρήμα και την επιτυχία.

Συνέντευξη στην Εύη Μποτσαροπούλου

«Γεια σας, καλώς ήρθατε στον κόσμο μου». Έτσι απευθύνεται ο Αρτέμης Αλιάς στην κάμερα, λίγο πριν ανοίξουν οι πόρτες της πρώτης του ατομικής έκθεσης στο Zuma της Μυκόνου, στις 31 Ιουλίου 2026. Και συνεχίζει…

«Για όσους δεν με γνωρίζουν, είμαι ο Alias Simetra, ένας σύγχρονος καλλιτέχνης mixed media από την Ελλάδα. Η δουλειά μου διερευνά τη σύνθετη σχέση ανάμεσα στο χρήμα, τη φιλοδοξία, την ταυτότητα και το παιδί που εξακολουθούμε να κουβαλάμε μέσα μας. Κάθε έργο δημιουργείται εξ ολοκλήρου στο χέρι, με υλικά όπως ξύλο, μέταλλο, χαλκό, γυψοσανίδα και χαρτονομίσματα. Μέσα από αυτά μετατρέπω προσωπικές εμπειρίες σε ιστορίες με υλική υπόσταση.

Η αποψινή βραδιά είναι πολύ σημαντική για εμένα, καθώς παρουσιάζω την πρώτη μου ατομική έκθεση στο Zuma της Μυκόνου. Είναι ένα νέο κεφάλαιο σε μια διαδρομή που ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια, όταν άρχισα να δημιουργώ έργα για εμένα και τους φίλους μου, με σκοπό να εκφράσω τα συναισθήματά μου και να μοιραστώ με τον κόσμο τις αναμνήσεις μου. Η τέχνη είναι για εμένα ένα πάθος που με απομακρύνει από τον κόσμο, από το άγχος του και από τη σημερινή πραγματικότητα, μέσα στην οποία όλοι τρέχουν διαρκώς πίσω από κάτι. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο δημιουργώ: θέλω να δείξω στον κόσμο τι είναι αυτό που κυνηγά. Δεν είναι πάντοτε κάτι όμορφο. Η ειρωνεία, όμως, βρίσκεται στο γεγονός ότι εγώ δημιουργώ κάτι όμορφο, προκειμένου να εκφράσω την πραγματική λειτουργία αυτού του υλικού: του χρήματος. Τα έργα μου αναδεικνύουν συγχρόνως την ομορφιά και την ασχήμια του.

Όταν ήμουν παιδί, πίστευα ότι τα χρήματα ήταν το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι δεν είναι. Μπορώ, όμως, να δημιουργήσω κάτι όμορφο με αυτά. Μέσα από τα έργα μου βρήκα έναν τρόπο να μετατρέπω το χρήμα σε κάτι όμορφο, δείχνοντας ότι δεν είναι το ίδιο το χρήμα που διαθέτει ομορφιά, αλλά ο τρόπος με τον οποίο μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε και να δημιουργήσουμε με αυτό. Απόψε θα παρουσιάσουμε στο Zuma Mykonos οκτώ έργα που δεν έχουν εκτεθεί ξανά και θα μεταμορφώσουμε αυτόν τον χώρο σε ένα σύνολο προσωπικών εμπειριών και ιστοριών με υλική υπόσταση».

Το τελευταίο βράδυ του Ιουλίου οκτώ καινούργια έργα, όλα μοναδικά, παρουσιάστηκαν σε μια βραδιά μόνο για προσκεκλημένους. Τα πέντε από αυτά είχαν δημιουργηθεί από το μηδέν μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες.

Η εικόνα μοιάζει πολύ μακριά από τη Λάρισα όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Στην πραγματικότητα, όμως, ολόκληρος ο κόσμος του Alia Simetra είναι φτιαγμένος από υλικά που κουβαλά από εκεί: παιδικές εικόνες, οικογενειακές αναμνήσεις, τις ζωγραφιές της μητέρας του, τους χαρακτήρες των Looney Tunes που αντέγραφε σε μεγάλες διαστάσεις, παλιά αντικείμενα, οικοδομικά υλικά, ακόμη και μια σκηνή από ελληνική τηλεοπτική σειρά.

Ο «ανάποδος» Αρτέμης γίνεται Alia Simetra…

Το Alia προέρχεται από το επώνυμό του. Το Simetra είναι το Artemis γραμμένο ανάποδα. Η αναστροφή δεν είναι απλώς ένα λεκτικό παιχνίδι, αλλά επιστρέφει σε ένα παιδικό παρατσούκλι. «Η μητέρα μου με έλεγε συνέχεια “ανάποδο”, επειδή έκανα του κεφαλιού μου. Αργότερα οι φίλοι μου άρχισαν να με φωνάζουν Simetra. Με τον καιρό, αυτό εξελίχθηκε σε καλλιτεχνική ταυτότητα. Εκφράζει την τάση μου να παρατηρώ τον κόσμο από μια διαφορετική οπτική, συχνά αντίθετη προς αυτό που θεωρείται αναμενόμενο».

Γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου του 2000 και μεγάλωσε στη Λάρισα. Ζωγράφιζε από μικρός, χωρίς ακόμη να σκέφτεται ότι η τέχνη θα μπορούσε να γίνει ο βασικός άξονας της ζωής του.

«Η μητέρα μου ζωγράφιζε. Παρατηρούσα τα έργα της και προσπαθούσα να τα αντιγράψω. Μάζευα επίσης μικρές κάρτες με χαρακτήρες των Looney Tunes και μετά τους ζωγράφιζα σε πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις»… Η τέχνη υπήρχε από την αρχή. Δίπλα της, όμως, αναπτύχθηκε και ένα διαφορετικό ενδιαφέρον: η μηχανολογία, η κίνηση, οι μηχανισμοί και ο τρόπος με τον οποίο συνδέονται τα επιμέρους κομμάτια μιας κατασκευής. Σπούδασε μηχανολογία και εργάστηκε ως μηχανολόγος μηχανικός στη Λάρισα και στην Αθήνα. Παράλληλα έκανε πολλές διαφορετικές δουλειές για να καλύψει τις ανάγκες του: διανομέας, σερβιτόρος, προσωπικός οδηγός, πωλητής, αλλά και τεχνίτης σε οικοδομικές εργασίες, γυψοσανίδες και ξυλουργικές κατασκευές.

Τίποτα από αυτά δεν έμεινε έξω από την τέχνη του.

«Η εκπαίδευσή μου και η εμπειρία μου στις οικοδομικές εργασίες έχουν επηρεάσει καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο δημιουργώ. Στα έργα μου με ενδιαφέρει η κατασκευή, η λειτουργία των μηχανισμών, η σύνδεση διαφορετικών υλικών, αλλά και όσα μπορεί να κρύβονται πίσω από μια επιφάνεια».

Δεν ζωγραφίζει απλώς επάνω σε έναν καμβά. Χτίζει, κόβει, καίει, σπάει, ενώνει και αποκαλύπτει. Οι τοίχοι στα έργα του ανοίγουν, τα χρήματα κρύβονται σε εσοχές, οι παλιές επιφάνειες διατηρούν τη φθορά τους και τα καθημερινά αντικείμενα αποκτούν μια καινούργια λειτουργία.

Μια παλιά τηλεόραση και η αρχή στο Λονδίνο…

Τα τελευταία έξι χρόνια ζει στο Λονδίνο. Εκεί, στα τέλη του 2022, άρχισε ουσιαστικά η πορεία του ως Alia Simetra.

Η αρχή σε μια τόσο μεγάλη πόλη δεν ήταν εύκολη. Αναζητούσε έναν δημιουργικό τρόπο να αξιοποιεί τον ελεύθερο χρόνο του. Ζωγράφιζε συνεχώς, αλλά αισθανόταν ότι ήθελε να προχωρήσει πέρα από τη ζωγραφική και να δημιουργήσει κάτι περισσότερο χειροπιαστό, με κατασκευή, όγκο και κίνηση.

Η πρώτη ιδέα ήρθε από μια μάλλον απρόσμενη παιδική ανάμνηση: μια σκηνή από την τηλεοπτική σειρά «Μπαμπά, μην τρέχεις», στην οποία η γιαγιά της οικογένειας έκρυβε χρήματα μέσα σε μια παλιά τηλεόραση.

Αγόρασε μια μεταχειρισμένη τηλεόραση και εργάστηκε περίπου ενάμιση μήνα για να τη μεταμορφώσει. Όταν η συσκευή ενεργοποιούνταν, η οθόνη αποκάλυπτε το εσωτερικό της: καλώδια, ηλεκτρονικές πλακέτες και ρολά χρημάτων κρυμμένα ανάμεσά τους. «Ήταν το πρώτο μου κατασκευαστικό έργο. Άρχισα να το δημοσιεύω στον προσωπικό μου λογαριασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η ανταπόκριση των ανθρώπων γύρω μου ήταν πολύ θετική».

Οι ατελείωτες διαδρομές με τα μέσα μεταφοράς του Λονδίνου έγιναν ένα είδος κινητού εργαστηρίου. Εκεί σκεφτόταν νέες ιδέες και επέστρεφε νοερά σε προσωπικές εμπειρίες και εικόνες από την παιδική του ηλικία.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία γεννήθηκε ο Baby Simetra.

Ο Baby Simetra και το παιδί που κοιτάζει τον κόσμο των ενηλίκων

Ο Baby Simetra είναι το alter ego του και συγχρόνως το εσωτερικό παιδί που διασχίζει ολόκληρο τον καλλιτεχνικό του κόσμο. Εμφανίζεται σε διαφορετικές εποχές και ρόλους, ταξιδεύει στον χρόνο, κρύβεται μέσα στις λεπτομέρειες και παρατηρεί όσα συμβαίνουν γύρω του.

«Πολλές από τις εμπνεύσεις μου προέρχονται από προσωπικές εμπειρίες ή από τον τρόπο με τον οποίο έβλεπα τον κόσμο όταν ήμουν παιδί. Ο Baby Simetra παρατηρεί τον κόσμο των ενηλίκων, το χρήμα, τον καπιταλισμό, τη φιλοδοξία και την επιτυχία με αθωότητα, περιέργεια και ειλικρίνεια».

Τι αντιπροσωπεύει για εκείνον;

«Τη σχέση ανάμεσα σε αυτό που ήμασταν, σε αυτό που γινόμαστε μεγαλώνοντας και σε όσα μπορεί να θυσιάσουμε κυνηγώντας τις φιλοδοξίες μας».

Στα μέσα του 2023 δημιούργησε το πρώτο μεγάλης κλίμακας έργο του, διαστάσεων 220 επί 120 εκατοστά. Το «It’s a Mad, Mad, Mad, Mad World» αντλούσε την έμπνευσή του από την ομώνυμη κινηματογραφική κωμωδία του 1963 και από τον παραλογισμό που μπορεί να προκαλέσει η καταδίωξη του χρήματος… Ένας άνθρωπος αρχίζει να κυνηγά ένα χαρτονόμισμα. Σταδιακά, τα χαρτονομίσματα πολλαπλασιάζονται και όλο και περισσότεροι συμμετέχουν στην καταδίωξη. Στο τέλος αποκαλύπτεται ότι αυτό που κυνηγούσαν δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά. Ήταν μια ψευδαίσθηση.

Η ανταπόκριση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον οδήγησε στη δημιουργία ενός ξεχωριστού λογαριασμού για τα έργα του, του Alia Simetra Gallery. Άρχισε να αγοράζει υλικά και να κατασκευάζει έργα διαφορετικών διαστάσεων μέσα στο σαλόνι του σπιτιού του, το οποίο μετατράπηκε στο πρώτο του εργαστήριο.

Τα πρώτα έργα ήταν δώρα στους ανθρώπους του…

Η πρώτη του συλλογή είχε τον τίτλο «To My Day Ones». Αποτελούνταν από έξι αριθμημένα έργα, τα οποία δεν δημιουργήθηκαν για να πουληθούν αλλά για να προσφερθούν ως δώρα σε κοντινούς φίλους και ανθρώπους από την παιδική του ηλικία. Κάθε έργο ήταν προσωπικά συνδεδεμένο με εκείνον για τον οποίο είχε δημιουργηθεί.

Η επιλογή έχει τη σημασία της. Πριν εμφανιστούν οι συλλέκτες, οι αναθέσεις και οι εκθέσεις, υπήρξαν οι φίλοι. Πριν αποκτήσουν τα έργα χρηματική αξία, είχαν συναισθηματική.

Το 2024 ήρθε η πρώτη επίσημη ανάθεση. Ένας γνωστός του, οδηγός αγώνων με Lamborghini, είχε δει τη δουλειά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και του ζήτησε να δημιουργήσει ένα έργο που θα συνδεόταν με την αγωνιστική του πορεία. Έτσι προέκυψε το «21», ένα μοναδικό έργο εμπνευσμένο από τον αριθμό του αγωνιστικού αυτοκινήτου.

Στα τέλη της ίδιας χρονιάς πραγματοποίησε την πρώτη του ιδιωτική έκθεση σε ένα penthouse στο Chelsea του Λονδίνου. Η έκθεση «Above the Clouds or Behind the Wall» παρουσιάστηκε σε έναν κλειστό κύκλο φίλων, γνωστών και προσκεκλημένων και αποτέλεσε την πρώτη ουσιαστική εμπειρία παρουσίασης μιας ολοκληρωμένης συλλογής του μπροστά σε κοινό.

Ακολούθησαν νέες δημιουργίες και συνεργασίες.

Το 2025 ολοκλήρωσε το «Chasing Dreams in the Fast Lane», ένα έργο συνδεδεμένο με τον Toquel, και λίγους μήνες αργότερα το «Nothing to Cee» για τον Central Cee. Δημιούργησε επίσης τα «Under Construction» και «Fortune Future», ενώ άρχισε να δουλεύει επάνω στο «Chasing Butterflies».

«Δεν χρησιμοποιώ το χρήμα για να εξυμνήσω τον πλούτο»…

Τα πραγματικά χαρτονομίσματα επανέρχονται σχεδόν εμμονικά στα έργα του. Άλλοτε κρύβονται πίσω από έναν σπασμένο τοίχο, άλλοτε μετατρέπονται σε πεταλούδες, άλλοτε περιστρέφονται μέσα σε ένα πλυντήριο και άλλοτε γίνονται δόλωμα για ανθρώπους που καταδύονται σε επικίνδυνα νερά.

Τον ρωτώ εάν τελικά η δουλειά του ασκεί κριτική στο χρήμα ή γοητεύεται από αυτό. «Δεν χρησιμοποιώ το χρήμα για να εξυμνήσω τον πλούτο» μου απαντά. «Για εμένα αποτελεί ένα σύμβολο αναγνωρίσιμο από όλους. Μπορεί να προσφέρει ελευθερία, δύναμη, ασφάλεια και ευκαιρίες, αλλά μπορεί επίσης να μετατραπεί σε ψευδαίσθηση, εμμονή, σύγκρουση και πόνο».

Δεν είναι ούτε μια απλή καταδίκη ούτε ένας ύμνος στην οικονομική επιτυχία. Αυτό που τον ενδιαφέρει μοιάζει να είναι η αντίφαση.

«Όταν ήμουν παιδί, πίστευα ότι το χρήμα ήταν το ωραιότερο πράγμα. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι δεν είναι. Μπορώ, όμως, να δημιουργήσω κάτι όμορφο από αυτό. Δεν είναι το χρήμα που γίνεται όμορφο, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το χρησιμοποιείς και δημιουργείς με αυτό».

Στο «Money Laundering», χαρτονομίσματα περιστρέφονται αδιάκοπα μέσα σε ένα πλυντήριο. Ο τίτλος παραπέμπει σκοπίμως στο οικονομικό έγκλημα, αλλά το έργο δεν αφορά αυτό. «Τα χρήματα περνούν από τα χέρια, τα όνειρα, τους φόβους και τις φιλοδοξίες μας. Πιστεύουμε ότι τα ελέγχουμε, ενώ πολύ συχνά είναι εκείνα που καθορίζουν τον ρυθμό της ζωής μας. Κερδίζουμε, ξοδεύουμε, χάνουμε, ανακτούμε, επιθυμούμε και επαναλαμβάνουμε. Η κίνηση δεν σταματά ποτέ.

Το ερώτημα που αφήνει το έργο ανοιχτό είναι απλό: τι ακριβώς καθαρίζεται μέσα στο πλυντήριο; Τα χρήματα ή όσα πιστεύουμε ότι μπορούν να μας προσφέρουν;»

Όσο βαθύτερα κολυμπάς, τόσο μεγαλύτερα είναι τα ψάρια…

Στο «Deep Waters, Big Fishes», δύτες κινούνται προς το δόλωμα του χρήματος, ενώ καρχαρίες τούς ακολουθούν. Οι καρχαρίες φέρουν τα σύμβολα φορολογικών αρχών από διαφορετικές χώρες. «Όσο βαθύτερα πηγαίνεις τόσο μεγαλύτερο είναι το ψάρι που προσπαθεί να σε πιάσει. Πρέπει να γνωρίζεις σε ποια νερά καταδύεσαι, για να μπορείς να προστατεύσεις τον εαυτό σου». Μου εξηγεί ότι το έργο δεν στρέφεται εναντίον της φιλοδοξίας. «Η φιλοδοξία δεν είναι ο κίνδυνος. Ο κίνδυνος είναι να αγνοείς το βάθος του νερού στο οποίο έχεις επιλέξει να βουτήξεις».

Στο «Under Construction» επιστρέφει στη δική του εμπειρία από τις οικοδομικές εργασίες. Ημιτελείς επιφάνειες, σπασμένοι τοίχοι και εμφανή υλικά συγκροτούν ένα έργο γύρω από την ατέλεια. «Η ατέλεια μπορεί να είναι η ίδια η τελειότητα. Πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι, ακόμη κι αν πιστεύεις ότι δεν είσαι τέλειος. Είσαι τέλειος επειδή είσαι εσύ».

Στο «Chasing Butterflies», οι πεταλούδες της παιδικής ηλικίας κατασκευάζονται από χαρτονομίσματα του ευρώ. Η κίνηση της καταδίωξης παραμένει ίδια. Αυτό που αλλάζει μεγαλώνοντας είναι το αντικείμενο που κυνηγάμε. «Κάποτε κυνηγούσαμε αληθινές πεταλούδες. Κάποια στιγμή, χωρίς καν να το καταλάβουμε, σταματήσαμε και αρχίσαμε να κυνηγάμε αυτές τις πεταλούδες. Το έργο είναι μια υπενθύμιση: πρέπει να συνεχίσεις να κυνηγάς, αλλά να θυμάσαι εκείνα που κυνηγούσες όταν ήσουν παιδί, τότε που δεν είχες έγνοιες και μπορούσες να αισθανθείς πραγματικά ικανοποιημένος» συνεχίζει να εξηγεί…

Από ένα αστείο στην παραλία, στο Zuma Mykonos

Μετά τη συνεργασία του με την AutomobiliaX για τη διοργάνωση THE ICE στο Σεν Μόριτζ, ο Αρτέμης αποφάσισε να οργανώσει μια έκθεση στη Μύκονο. Βρήκε εργαστήριο, μετέφερε τα εργαλεία του και άρχισε να δημιουργεί. Το αρχικό σχέδιο ήταν η έκθεση να πραγματοποιηθεί σε κάποια ιδιωτική βίλα.

Στις αρχές Ιουνίου βρισκόταν στην παραλία με έναν πολύ καλό του φίλο, ο οποίος εργάζεται εδώ και χρόνια στο Zuma Mykonos. Του παρουσίασε την ιδέα, τη φιλοσοφία των έργων και τον τρόπο με τον οποίο φανταζόταν τη βραδιά.

Στο τέλος της συζήτησης του είπε, σχεδόν αστειευόμενος… «Δεν ξέρω τι όνειρο είδα, αλλά φαντάσου να κάναμε την έκθεση στο Zuma». Η απάντηση του φίλου του ήταν άμεση· «Γιατί όνειρο; Μπορεί να βρίσκεσαι μόλις ένα βήμα μακριά από αυτό». Η πρόταση μεταφέρθηκε στους υπευθύνους του Zuma. Ακολούθησαν συναντήσεις, ανταλλαγές μηνυμάτων και μια ολοκληρωμένη παρουσίαση της δουλειάς του. Οι άνθρωποι του χώρου επισκέφθηκαν το εργαστήριό του, είδαν τα έργα από κοντά και έδωσαν το πράσινο φως.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, το όνειρο που είχε ειπωθεί σαν αστείο έγινε πραγματικότητα.

Η έκθεση «Ride the Wave» παρουσιάστηκε στις 31 Ιουλίου 2026. Σύμφωνα με την ενημέρωση που έλαβε από την ομάδα του Zuma, ήταν η πρώτη αντίστοιχη καλλιτεχνική διοργάνωση στο Zuma Mykonos και μόλις η δεύτερη σε χώρο Zuma παγκοσμίως.

Η τέχνη για το χρήμα απέναντι σε ένα εύπορο κοινό…

Υπάρχει μια εμφανής αντίφαση: έργα που προβληματίζονται πάνω στο χρήμα, την πολυτέλεια και την καταδίωξη της επιτυχίας παρουσιάζονται στη Μύκονο, μέσα σε έναν χώρο συνδεδεμένο με την υψηλή κατανάλωση, μπροστά σε ένα εύπορο κοινό.

Τον ρωτάω αν ήταν μια συνειδητά προκλητική επιλογή…

«Ακριβώς αυτή η αντίθεση κάνει την επιλογή του χώρου ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Χρησιμοποιώ το χρήμα ως σύμβολο, όχι για να το καταδικάσω ούτε για να κρίνω κανέναν. Με ενδιαφέρει η σχέση που δημιουργούμε μαζί του: πόσο το επιθυμούμε, πόσο το κυνηγάμε, πόση δύναμη του δίνουμε και σε ποιον βαθμό μπορεί να επηρεάσει τις επιλογές, τις σχέσεις και τελικά ολόκληρη τη ζωή μας».

Η παρουσίαση αυτών των έργων σε έναν χώρο άμεσα συνδεδεμένο με την πολυτέλεια δημιούργησε έναν πιο έντονο διάλογο ανάμεσα στο έργο, στον χώρο και στον θεατή.

«Για εμένα, όμως, το σημαντικότερο είναι ένα έργο να σου δημιουργεί συναίσθημα. Και αυτό το συναίσθημα δεν χρειάζεται να είναι ίδιο για όλους. Ο ίδιος πίνακας μπορεί να κάνει κάποιον να χαμογελάσει, έναν άλλον να προβληματιστεί, κάποιον να νιώσει άβολα και κάποιον άλλο να δει μέσα του ένα μέρος της δικής του ζωής».

Δεν ζητά από τον θεατή να συμφωνήσει μαζί του. Του ζητά μόνο να σταθεί για λίγο περισσότερο μπροστά στο έργο.

«Προκλητικό δεν σημαίνει απαραίτητα προσβλητικό. Μπορεί να σημαίνει ότι κάτι σε αναγκάζει να κοιτάξεις από διαφορετική οπτική και να ξεκινήσεις μια συζήτηση που διαφορετικά δεν θα γινόταν».

Η ανταπόκριση του κοινού υπήρξε θερμή. Οι άνθρωποι του Zuma, όπως λέει, έμειναν ιδιαίτερα ικανοποιημένοι από τη βραδιά και το ενδιαφέρον που αναπτύχθηκε γύρω από τα έργα. Σε ανεπίσημο επίπεδο έχει ήδη συζητηθεί το ενδεχόμενο μιας νέας έκθεσης τον Ιούλιο του 2027. «Το ότι υπάρχει ήδη συζήτηση για πιθανή συνέχεια της συνεργασίας είναι για εμένα η μεγαλύτερη επιτυχία. Σημαίνει ότι δεν ήταν απλώς μια όμορφη βραδιά, αλλά μια συνεργασία που μπορεί να έχει μέλλον».

«In Art We Trust»…

Παλιές κορνίζες, πολυέλαιοι, φθαρμένες επιφάνειες, χαλκός, ξύλο, τοίχοι που έχουν σπάσει και κρυφά διαμερίσματα λειτουργούν στα έργα του ως φορείς μνήμης. Τον ενδιαφέρει αυτό που έχει ήδη ζήσει, φθαρεί ή χρησιμοποιηθεί. Δεν αναζητά την άψογη και ολοκαίνουργια επιφάνεια.

Η φράση «In Art We Trust», μια σαφής αναφορά στο «In God We Trust» που βρίσκεται τυπωμένο στα αμερικανικά δολάρια, συνοψίζει τη φιλοσοφία του.

«Πιστεύω ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως πολιτιστικό ντοκουμέντο και να διατηρήσει τη μνήμη και τη συναισθηματική ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς».

Μιας γενιάς που μεγάλωσε πιστεύοντας ότι πρέπει να τρέχει. Να αναζητά διαρκώς περισσότερα, να προβάλλει την επιτυχία της, να μετρά την αξία της μέσα από χρήματα, αριθμούς και σύμβολα κοινωνικού κύρους. Μιας γενιάς, όμως, που ταυτόχρονα επιστρέφει στα παιδικά της χρόνια, αναζητώντας κάτι αυθεντικό που ίσως έχασε στη διαδρομή.

Ο Αρτέμης Αλιάς έφυγε από τη Λάρισα, εργάστηκε σε διαφορετικές δουλειές, εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και μετέτρεψε αρχικά το σαλόνι του σε εργαστήριο. Σήμερα τα έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και δημιουργεί αναθέσεις για συλλέκτες και πρόσωπα από διαφορετικές χώρες.

Η επόμενη έκθεσή του έχει προγραμματιστεί για τον Νοέμβριο του 2026 στην Αθήνα. Ο τίτλος της είναι «Against the Current» – «Ενάντια στο ρεύμα».

Ίσως δεν θα μπορούσε να υπάρξει καταλληλότερος τίτλος για κάποιον που, ήδη από παιδί, έμαθε να κοιτάζει τον κόσμο ανάποδα…