Σύγχρονοι μονομάχοι σε πράσινο χορτάρι – Τα δύο πρόσωπα του Μουντιάλ

Της Μαρίας Γαλλιού*

Όποια γυναίκα έχει σπουδάσει ανθρωπιστικές επιστήμες και Ρωμαϊκή Ιστορία, όπως η υπογράφουσα, δύσκολα μπορεί να δει έναν αγώνα Μουντιάλ χωρίς να σκεφτεί το Κολοσσαίο της Ρώμης. Η διαφορά είναι ότι οι μονομάχοι σήμερα φορούν ακριβά παπούτσια, έχουν χορηγούς και αντί για λιοντάρια τους κυνηγούν δημοσιογράφοι, ατζέντηδες και εκατομμύρια φίλαθλοι.

Οι ομοιότητες είναι εκπληκτικές.

Πρώτα απ’ όλα, οι μονομάχοι-ποδοσφαιριστές . Όχι τυχαίοι άνθρωποι. Η αφρόκρεμα της αφρόκρεμας. Άνθρωποι που τραυματίζονται Κυριακή, διαλύουν το γόνατό τους σύμφωνα με τις τηλεοπτικές περιγραφές και την Τετάρτη τρέχουν ξανά σαν να τους επισκέφθηκε προσωπικά ο Ασκληπιός.

Μετά έρχεται το πλήθος.

Εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι για μια γυναίκα παρατηρήτρια. Ξαφνικά ένας σοβαρός οικογενειάρχης, ένας καθηγητής πανεπιστημίου ή ένας συνταξιούχος που ζητά ευγενικά μισό κιλό ντομάτες στη λαϊκή, μεταμορφώνεται σε φανατικό στρατηγό της εξέδρας. Φωνάζει, χειρονομεί, δίνει οδηγίες στον προπονητή από τον καναπέ και είναι απολύτως βέβαιος ότι αν τον άκουγαν, η ομάδα του θα κατακτούσε το τρόπαιο.

Οι γυναίκες συνήθως παρακολουθούμε το φαινόμενο με επιστημονικό ενδιαφέρον. Κάτι ανάμεσα σε κοινωνική έρευνα και ντοκιμαντέρ άγριας ζωής.

Υπάρχει βέβαια και η μεγάλη αγορά που κινείται γύρω από το θέαμα. Προπονητές, φυσικοθεραπευτές, γιατροί, ατζέντηδες.  Η παράδοση συνεχίζεται παρά τα 2000 χρόνια που πέρασαν .

Και ύστερα υπάρχουν οι άνισες μάχες.

Εδώ το Μουντιάλ ακολουθεί  τη ρωμαϊκή αρένα   σχεδόν κατά γράμμα.

Στη Αρχαία Ρώμη ήξεραν ότι ένας  Retiarius ( οπλισμένος μόνο με δίχτυ και τρίαινα) ποντάροντας στην ταχύτητα και την ευκινησία του  είχε ελάχιστες πιθανότητες να νικήσει έναν βαριά οπλισμένο Secutor . Ταχύτητα εναντίον της δύναμης. Κάπως έτσι παραμένουν τα πράγματα και σήμερα . Σα να λέμε σήμερα Σενεγάλη εναντίον Γαλλίας . Οι Σενεγαλέζοι έτρεχαν ασταμάτητα παίζοντας εναντίον της Γαλλίας , όπως και οι παίκτες του Πράσινου Ακρωτηρίου εναντίον της Ισπανίας . Όμως η δύναμη είχε τον τελευταίο λόγο στην πρώτη περίπτωση . Αντίθετα στη δεύτερη δημιουργήθηκε η έκπληξη . Αποδείχτηκαν ισόπαλες δυο ομάδες  που κοστίζουν περίπου 35 εκ η πρώτη ( με το 40χρονο γκολκίπερ να αποτιμάται μόλις 40 χιλιάδες ευρώ )  ενώ η δεύτερη 1,27 δις , όπου μόνο η αξία τους  Υamal ( 200εκ ) είναι τετραπλάσια από την αξία όλης της αντίπαλης ομάδας.

Οι ανισότητες βρίσκονται παντού: Οι πλούσιοι απέναντι στους φτωχούς. Οι πανάκριβοι  απέναντι στους υποτιμημένους. Οι ομάδες του ενός δισεκατομμυρίου απέναντι στις ομάδες που κοστίζουν όσο ένας ακριβοπληρωμένος αστέρας των αντιπάλων τους.

Κι όμως.

Εκεί που πολλές από εμάς βλέπουμε ένα πανάκριβο ανδρικό υπερθέαμα που παίρνει   ατελείωτες ώρες τηλεθέασης, ξαφνικά εμφανίζεται το στοιχείο που μας κάνει να σταματήσουμε ό,τι κάνουμε ,  να αφήσουμε τον καφέ στο τραπέζι και να κοιτάξουμε την οθόνη.

Το απρόβλεπτο.

Η στιγμή που ο Δαβίδ νικά τον Γολιάθ.

Μια ομάδα χωρίς αστέρες παίζει με ψυχή, πείσμα, ομαδικότητα και ανατρέπει όλα όσα έλεγαν οι ειδικοί, οι αναλυτές και οι αλγόριθμοι.

Ίσως τελικά αυτή να είναι η γοητεία του Μουντιάλ. Όχι τα δισεκατομμύρια ευρώ, ούτε οι διαφημίσεις, ούτε οι στατιστικές. H υπενθύμιση ότι στη ζωή, όπως και στο ποδόσφαιρο, οι αριθμοί δεν παίζουν μόνοι τους. Παίζουν άνθρωποι. Με φόβους, όνειρα, πείσμα και ελπίδα. Και καμιά φορά οι «μικροί» κερδίζουν.

Κι αυτό, μεταξύ μας, είναι κάτι που οι γυναίκες γνωρίζουμε εδώ και αιώνες.

• H Μαρία Γαλλιού είναι χωρική Αντιπεριφερειάρχης ΠΕ Λάρισας