Η αποδοχή δεν κερδίζεται με «υπερηφάνειες» και ταμπέλες αλλά με ουσία

Η δημόσια συζήτηση γύρω από τη σεξουαλική ταυτότητα μοιάζει να περιστρέφεται διαρκώς γύρω από το ίδιο ερώτημα. Ποιος είναι τι, ποιος ανήκει πού και ποιος δικαιούται να προβάλει περισσότερο τη διαφορετικότητά του. Κι όμως, η πραγματική κοινωνική πρόοδος ίσως βρίσκεται ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση.

Μια ώριμη κοινωνία δεν χρειάζεται να εντυπωσιάζεται ούτε να σοκάρεται από τις προσωπικές επιλογές των ανθρώπων. Δεν έχει λόγο να αποδίδει αξία σε κάποιον επειδή είναι ετεροφυλόφιλος, ομοφυλόφιλος ή οτιδήποτε άλλο. Η αξία ενός ανθρώπου προκύπτει από τη συμπεριφορά του, την προσφορά του, τη συνέπειά του και το αποτύπωμα που αφήνει στον χώρο όπου δραστηριοποιείται.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια γενικευμένη τάση αυτοπροβολής. Άλλοι επιδεικνύουν τον τρόπο ζωής τους, άλλοι το σώμα τους, άλλοι τις πολιτικές ή κοινωνικές τους ταυτότητες. Η ανάγκη για διαρκή επιβεβαίωση έχει μετατραπεί σχεδόν σε κοινωνικό κανόνα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η σεξουαλικότητα συχνά μετατρέπεται από προσωπικό χαρακτηριστικό σε κεντρικό στοιχείο δημόσιας εικόνας.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν αφορά κάποια συγκεκριμένη ομάδα, αλλά κάθε περίπτωση όπου η εξωτερική επίδειξη υποκαθιστά την ουσία. Είτε πρόκειται για στερεοτυπικές εικόνες «ανδρισμού», είτε για υπερβολικές εκδηλώσεις σεξουαλικής ταυτότητας, το αποτέλεσμα είναι συχνά το ίδιο. Η προσοχή μεταφέρεται από το ποιος είναι πραγματικά ένας άνθρωπος στο πώς επιθυμεί να τον βλέπουν οι άλλοι.

Η κοινωνική αναγνώριση, όμως, δεν κατακτάται με συνθήματα, ψηλές γόβες, φτερά, στολές ή δημόσιες δηλώσεις ταυτότητας. Κατακτάται μέσα από έργο. Οι άνθρωποι που αφήνουν ισχυρό αποτύπωμα στην ιστορία δεν μένουν στη μνήμη μας για τα προσωπικά τους χαρακτηριστικά, αλλά για όσα δημιούργησαν και άφησαν ως παρακαταθήκη. Το ταλέντο, η εργατικότητα, η δημιουργικότητα και η προσωπικότητα είναι εκείνα που αντέχουν στον χρόνο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο τεράστιος Φρέντι Μέρκιουρι των θρυλικών Queen. Εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο τον θαυμάζουν δεκαετίες μετά τον θάνατό του. Όχι επειδή η προσωπική του ζωή και οι σεξουαλικές του προτιμήσεις έγιναν σημαία, αλλά επειδή διέθετε μια σπάνια καλλιτεχνική ιδιοφυΐα. Το έργο του ξεπέρασε κάθε κατηγορία, κάθε ταμπέλα και κάθε διαχωρισμό.

Ίσως εκεί να βρίσκεται και το πραγματικό νόημα της ισότητας. Στη στιγμή που η κοινωνία θα σταματήσει να ασχολείται με τις προσωπικές επιλογές των ανθρώπων και θα τους κρίνει αποκλειστικά από το ήθος, τις ικανότητες και την προσφορά τους. Τότε οι ταμπέλες θα έχουν χάσει τη σημασία τους και η αποδοχή δεν θα αποτελεί διεκδίκηση, αλλά αυτονόητη συνθήκη.

Απόστολος Γ. Ράιδος