«Πενθούν» για το χαμένο «καταφύγιό» τους – Φιλόλογος αποχαιρετά το στέκι που φιλοξένησε χιλιάδες Λαρισαίους που διασκέδασαν, χόρεψαν, ερωτεύτηκαν

«Ήταν μια εποχή. Ήταν μια στάση ζωής. Ήταν το σπίτι μας», γράφει χαρακτηριστικά στην ανάρτησή του για το θρυλικό Stage, μία από τις πιο χαρακτηριστικές μουσικές σκηνές που γνώρισε ποτέ η Λάρισα, ο …ροκάς φιλόλογος Βαγγέλης Σταυριανός.

Εδώ και μια εβδομάδα το κτήριο που φιλοξένησε το Stage και πριν από αυτό τις μουσικές σκηνές «Πρόβα» και «B-Live», αποτελεί παρελθόν και στη θέση του θα εμφανιστεί άλλη μια πολυκατοικία.

Για πολλούς Λαρισαίους, ειδικά για τους σημερινούς 50ρηδες, 40ρηδες, ακόμη και κάποιους 30ρηδες, υπήρξε το στέκι τους για πολλά χρόνια, το σημείο συνάντησης και διασκέδασης. Εκεί ξεδίνανε δραπετεύοντας από την καθημερινότητα.

Ο Βαγγέλης Σταυριανός, αδερφός του Κώστα Σταυριανού, του ενός από τους δύο δημιουργούς του Stage, – ο έτερος είναι ο Λευτέρης Καραβασίλης- αποχαιρετά με το παρακάτω συγκινητικό κείμενο, όχι απλά ένα στέκι και μια μουσική σκηνή, αλλά μια ολόκληρη εποχή.

Δείτε την ανάρτηση:

«Κάποια μέρη δεν γκρεμίζονται ποτέ. Ακόμα κι όταν πέφτουν οι τοίχοι τους.

Κοιτάζεις αυτή τη φωτογραφία και βλέπεις ερείπια. Πέτρες, σίδερα, ξύλα, σκόνη. Έναν χώρο που κάποτε υπήρχε και σήμερα σβήνει από τον χάρτη.

Όμως, όσοι περάσαμε από εδώ, βλέπουμε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Βλέπουμε το STAGE.

Και ξαφνικά, μέσα από τα χαλάσματα, ακούμε ξανά τις κιθάρες.

Ακούμε τα τύμπανα. Τις φωνές. Τα χειροκροτήματα. Εκείνο το τελευταίο τραγούδι που κανείς δεν ήθελε να τελειώσει. Βλέπουμε πρόσωπα που είχαμε χρόνια να συναντήσουμε, αγκαλιές, ιδρωμένα μπλουζάκια, μπύρες σηκωμένες ψηλά και μάτια που έλαμπαν κάτω από τα φώτα της σκηνής.

17 Νοεμβρίου 2007.

Μια ημερομηνία που έμελλε να αλλάξει τη μουσική ιστορία της Λάρισας.

Ο Κώστας Σταυριανός και ο λευτέρης καραβασίλης δεν δημιούργησαν απλώς ένα συναυλιακό μαγαζί. Δημιούργησαν έναν ολόκληρο κόσμο. Έδωσαν στη ροκ ν ρολ και όχι μόνο μουσική ένα σπίτι. Και σε εκατοντάδες ανθρώπους έναν λόγο να αισθάνονται ότι ανήκουν κάπου.

Για δώδεκα χρόνια, μέχρι το 2019, εκεί μέσα χτυπούσε μια διαφορετική καρδιά της πόλης.

Περισσότερα από 1.500 live.

Σχεδόν ολόκληρη η ελληνική ροκ ν ρολ , μέταλ , χιπ-χοπ , στονερ , θεατρική σκηνή πέρασε από εκεί. Και όχι μόνο. Καλλιτέχνες, συγκροτήματα, θρύλοι, πρωτοεμφανιζόμενοι μουσικοί. Άνθρωποι που ανέβηκαν στη σκηνή και άφησαν ένα κομμάτι της ψυχής τους πάνω της.

Αλλά η πραγματική μαγεία του STAGE δεν μετριόταν με συναυλίες.

Μετριόταν με στιγμές.

Με εκείνες τις Παρασκευές και τα Σάββατα που περίμενες όλη την εβδομάδα. Με τις παρέες που ξεκινούσαν από ένα σταντ και κατέληγαν να τραγουδούν αγκαλιασμένες. Με τους έρωτες που γεννήθηκαν μέσα στον θόρυβο. Με τις φιλίες που άντεξαν περισσότερο από τα ίδια τα τραγούδια. Με τους ανθρώπους που μπήκαν κάποτε άγνωστοι και βγήκαν οικογένεια.

Και φυσικά, τα Children of the Sun.

Όλα τα παιδιά του ήλιου πέρασαν από εκεί. Άλλοι για λίγο, άλλοι για χρόνια. Άλλοι βρίσκονται ακόμη δίπλα μας κι άλλοι ζουν πια μόνο στις αναμνήσεις μας. Όμως όλοι άφησαν κάτι από το φως τους σε εκείνο το σκοτεινό, υπέροχο, θορυβώδες καταφύγιο.

Γιατί αυτό ήταν το STAGE.

Ένα καταφύγιο για κάθε άνθρωπο που είχε μέσα του λίγο παραπάνω rock ’n’ roll απ’ όσο χωρούσε η καθημερινότητα.

Ένα μέρος όπου δεν χρειαζόταν να προσποιηθείς τίποτα. Δεν είχε σημασία τι φορούσες, ποιος ήσουν, από πού ερχόσουν. Αρκούσε να αγαπάς τη μουσική. Να νιώθεις. Να ζεις. Και το STAGE μάς έμαθε να ζούμε δυνατά.

Σήμερα, εκεί όπου κάποτε υψώνονταν ενισχυτές, υψώνονται σωροί από μπάζα. Εκεί όπου κάποτε ο κόσμος φώναζε για ένα ακόμη τραγούδι, υπάρχει σιωπή.

Μα είναι παράξενη αυτή η σιωπή.

Γιατί, αν σταθείς για λίγο μπροστά στα χαλάσματα και κλείσεις τα μάτια, σχεδόν μπορείς να ακούσεις κάποιον να φωνάζει:

«ΠΑΜΕ, ΡΕ STAGE!»

Και τότε καταλαβαίνεις κάτι.

Μπορείς να γκρεμίσεις ένα κτίριο. Μπορείς να κατεβάσεις μια ταμπέλα. Μπορείς να σβήσεις μια διεύθυνση από τον χάρτη.

Δεν μπορείς, όμως, να γκρεμίσεις δώδεκα χρόνια ζωής. Δεν μπορείς να κατεδαφίσεις 1.500 και πλέον βραδιές. Δεν μπορείς να ξεριζώσεις τις αναμνήσεις χιλιάδων ανθρώπων. Δεν μπορείς να σωπάσεις μια ολόκληρη γενιά που έμαθε να τραγουδά, να ερωτεύεται, να ονειρεύεται και να μεγαλώνει εκεί μέσα.

Το STAGE δεν ήταν απλώς το καλύτερο liveάδικο της Λάρισας.

Ήταν μια εποχή. Ήταν μια στάση ζωής. Ήταν το σπίτι μας.

Και αν σήμερα αυτή η φωτογραφία μοιάζει με το τέλος μιας ιστορίας, για εμάς είναι η απόδειξη πως ορισμένα πράγματα δεν τελειώνουν ποτέ.

Γιατί οι τοίχοι πέφτουν.

Οι σκηνές ξηλώνονται.

Τα φώτα σβήνουν.

Αλλά η μουσική μένει.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις πέτρες και στη σκόνη, θα υπάρχει πάντα μια παρέα από Children of the Sun που θα περιμένει να ανάψουν ξανά τα φώτα.

Για ένα τελευταίο live.

Για ένα τελευταίο τραγούδι.

Για όλα εκείνα τα βράδια που δεν θα ξαναζήσουμε ποτέ, αλλά δεν θα ξεχάσουμε όσο ζούμε.

STAGE LARISSA — 2007–2019

Δεν ήσουν απλώς ένα μαγαζί που αγαπήσαμε.

Ήσουν τα καλύτερά μας χρόνια, με τη μουσική στο τέρμα.

Ευχαριστούμε αδελφούλη, ευχαριστούμε Λευ μας!»