Λιακούλη στο onlarissa.gr: «Έγραψα θεατρικό για 9 κακοποιημένες γυναίκες, η μία ιστορία είναι δικό μου βίωμα» – Τι αποκαλύπτει για Ανδρουλάκη, Θεσσαλία και Δήμο Λαρισαίων

Μία προσωπική εμπειρία έμφυλης βίας που μεταφέρθηκε στο θεατρικό σανίδι, η σχέση με τον Νίκο Ανδρουλάκη που πέρασε από πολλές δοκιμασίες, η απογοήτευση για την πορεία της Θεσσαλίας, αλλά και τα σενάρια που τη θέλουν να επιστρέφει στην αυτοδιοίκηση, ακόμη και ως υποψήφια δήμαρχος Λαρισαίων. Η βουλευτής Λάρισας του ΠΑΣΟΚ, Ευαγγελία Λιακούλη, μιλά στο onlarissa.gr για όλα αυτά, σε μια συνέντευξη με έντονο προσωπικό και πολιτικό ενδιαφέρον.

Η συζήτηση ξεκινά από τα παιδικά της χρόνια στον Πλατύκαμπο, με την ίδια να αναζητά ακόμη τη χαμένη ανεμελιά και τη μυρωδιά του φρεσκοποτισμένου χώματος, που κάποτε αποτελούσε για εκείνη μια μικρή προσωπική ιεροτελεστία. Μιλά για τις ματαιώσεις της πολιτικής, αναγνωρίζει ότι υπήρξαν ευκαιρίες που χάθηκαν για τη Λάρισα και εξηγεί πώς η σχέση της με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ έφτασε, όπως υποστηρίζει, σε ένα ιδιαίτερα ώριμο στάδιο, μετά από περιόδους έντασης.

Οι τόνοι ανεβαίνουν όταν η κουβέντα φτάνει στα Τέμπη, στην αποχώρηση των Ολλανδών από τον σχεδιασμό για την αντιπλημμυρική προστασία της Θεσσαλίας και στην ευλογιά των αιγοπροβάτων. Η κ. Λιακούλη προχωρά σε συγκεκριμένες καταγγελίες, επικαλείται πληροφορίες για το παρασκήνιο της αποχώρησης της ολλανδικής εταιρείας και διατυπώνει ερωτήματα για τη διαχείριση της ζωονόσου.

Η πιο προσωπική στιγμή της συνέντευξης έρχεται με αφορμή τη φετινή θεατρική παραγωγή του εθελοντικού δικτύου «Κανείς Μόνος», την οποία έχει γράψει η ίδια. Εννέα πραγματικές ιστορίες γυναικών που βίωσαν διαφορετικές μορφές κακοποίησης μεταφέρονται στη σκηνή. Η μία αφορά την ίδια τη βουλευτή, η οποία επιλέγει προς το παρόν να κρατήσει κρυφή την ταυτότητα του συγκεκριμένου ρόλου, δίνοντας ωστόσο μια πρώτη εικόνα για μια μορφή έμφυλης βίας που, όπως λέει, είναι ιδιαίτερα ύπουλη. Τέλος, απαντά ευθέως στα σενάρια για τον Δήμο Λαρισαίων και αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής επιστροφής στην αυτοδιοίκηση, εξηγώντας όμως γιατί δεν αντιμετωπίζει μια τέτοια επιλογή ως πολιτική αποστρατεία.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ Απόστολο Ράιδο // ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ Γιάννη Μυλωνά

Έχετε υπάρξει δημοσιογράφος, πριν περάσετε στην άλλη πλευρά των ερωτήσεων. Αν καθόταν απέναντί σας σήμερα η δημοσιογράφος Ευαγγελία Λιακούλη, ποια θα ήταν η πιο δύσκολη ερώτηση που θα σας έκανε;

Η πιο δύσκολη ερώτηση που θα μπορούσα να δεχτώ είναι εάν η πληρότητα και η επιδίωξη που αναζητά κανείς μέσα από την πολιτική διαδρομή έχουν πραγματικά επιτευχθεί ή εάν υπάρχει ματαίωση. Αυτή θα ήταν μια πολύ δύσκολη ερώτηση, γιατί όλο αυτό μοιάζει με καρδιογράφημα. Έχει και τα δύο μαζί. Εκεί που λες ότι το πέτυχες, ξαφνικά βυθίζεσαι, ματαιώνεσαι και λες «δεν γίνεται τίποτα με αυτό». Και ξανά από την αρχή. Είναι δύσκολο πράγμα.

Ξεκινήσατε από τον Πλατύκαμπο, μπήκατε πολύ νέα στην αυτοδιοίκηση και σήμερα βρίσκεστε στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αν μπορούσατε να επιστρέψετε στα χρόνια της εφηβείας σας, ποιο κομμάτι εκείνου του κοριτσιού θα θέλατε να ξαναβρείτε;

Την ανεμελιά μου. Ήμουν ένα πλάσμα που μπορούσε να ισορροπεί τα πράγματα. Είχα πάντα μια ροπή προς την τέχνη και νομίζω ότι αυτός ήταν ο δρόμος που με απελευθέρωνε. Προσπαθώ ακόμη να το κρατώ, μέσα από το δίκτυο «Κανείς Μόνος», τις θεατρικές παραστάσεις, τα θεατρικά κείμενα που γράφω, τη μουσική που συνθέτω. Υπήρχε όμως και ένα κομμάτι ανεμελιάς στις ανθρώπινες σχέσεις. Σχέσεις που σου δίνουν τον χρόνο και τον χώρο να αναπτυχθείς. Το δεύτερο που μου λείπει είναι η σχέση μου με τη φύση. Ήταν πολύ στενή και τώρα αισθάνομαι ότι, λόγω των υποχρεώσεων, έχω απομακρυνθεί σε τέτοιο βαθμό που με βλάπτει. Να φανταστείτε ότι όταν ήμουν φοιτήτρια και επέστρεφα στο χωριό, στον Πλατύκαμπο, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να παίρνω το μηχανάκι ή το αυτοκίνητο και να πηγαίνω σε ένα φρεσκοποτισμένο χωράφι για να μυρίσω το χώμα. Αυτή η μυρωδιά ακόμη με τρελαίνει. Την έχω χάσει.

Βρίσκεστε στον δημόσιο βίο από το 1994. Έχετε μετανιώσει για κάποιον πολιτικό συμβιβασμό ή για μια στιγμή που επιλέξατε να σιωπήσετε; Ποια απόφαση θα αλλάζατε αν μπορούσατε να γυρίσετε τον χρόνο πίσω;

Είναι μεγάλη η διαδρομή και έχουν γίνει πάρα πολλά πράγματα, θετικά και αρνητικά. Υπήρξαν και ατολμίες. Στη νεανική μου περίοδο, μέχρι και την υποψηφιότητά μου για τη Νομαρχία, η οπτική μου ήταν διαφορετική. Ήταν η οπτική ενός νέου ανθρώπου με πολλά όνειρα, πολλά «θέλω» και πολλές επιδιώξεις. Θα σας αναφέρω ένα θέμα στο οποίο θεωρώ ότι δεν έγιναν όσα έπρεπε στο παρελθόν. Είναι ο Όλυμπος. Είχαμε δύο θητείες με τον Γιάννη Φλώρο, το 1994 και το 1998, και στη συνέχεια δύο θητείες με τον Λουκά Κατσαρό. Εγώ ήμουν τότε νομαρχιακή σύμβουλος. Εκείνη την περίοδο είχε αρχίσει να αναδεικνύεται η αξιοποίηση του Ολύμπου. Ένα ζήτημα που θα μπορούσε κυριολεκτικά να σώσει τον νομό. Θεωρώ ότι τότε δεν είχαμε αντιληφθεί και συλλάβει το πραγματικό του μέγεθος.

Έχετε δηλώσει ότι στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι να κερδίσει τη Νέα Δημοκρατία. Ωστόσο, η κοινωνία εμφανίζεται εξαιρετικά επιφυλακτική απέναντι στα κόμματα. Τι θεωρείτε ότι έχει κάνει λάθος το ίδιο το ΠΑΣΟΚ; Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να πείτε δημόσια στον Νίκο Ανδρουλάκη και δεν του έχετε πει μέχρι τώρα;

Γνωρίζετε πολύ καλά ότι ό,τι έχω να πω στον κύριο Ανδρουλάκη το λέω. Και ό,τι είχα να πω, το είπα. Δεν κωλύομαι να πω πράγματα, ούτε ποτέ διεκδίκησα ρόλο προσκόλλησης. Γενικώς δεν μου ταιριάζει αυτό ως χαρακτήρας. Εγώ μίλησα όταν έπρεπε για πράγματα που έπρεπε να διορθωθούν, σε ό,τι αφορά την εσωτερική λειτουργία και τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις. Χαίρομαι πραγματικά γιατί αισθάνθηκα στην πορεία ότι και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και οι συνεργάτες του αντιλήφθηκαν ότι οι παρεμβάσεις μου έγιναν καλοπροαίρετα. Βλέπω τις βελτιώσεις που υπάρχουν. Αυτό νομίζω ότι έχει καταστήσει και πάλι άριστη τη σχέση μου με τον κύριο Ανδρουλάκη.

Επιμένετε στο «και πάλι», επειδή αυτή η σχέση έχει περάσει από πολλά κύματα. Θεωρείτε ότι σήμερα βρίσκεται στο πιο ώριμο στάδιό της;

Ναι. Έχει περάσει και από τις καλύτερες και από τις όχι τόσο καλές στιγμές της. Αυτή τη στιγμή συνεννοούμαστε για πάρα πολλά και πολύ σοβαρά πράγματα. Συνεννοούμαστε για ζητήματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής, για το τι πρέπει να αναδείξουμε και με ποιον τρόπο. Ο ρόλος που μου επιφύλαξε τόσο στη σκιώδη κυβέρνηση όσο και ως τομεάρχη Δικαιοσύνης, Θεσμών και Διαφάνειας ήταν ένας ρόλος ευθύνης, τον οποίο εκτίμησα πάρα πολύ. Προσπαθώ με πολύ σκληρή δουλειά να επιβεβαιώσω την επιλογή του.

Με την ιδιότητά σας ως τομεάρχη Δικαιοσύνης, θέλω να σταθούμε στα Τέμπη και στον τρόπο λειτουργίας των θεσμών. Έχει συμβάλει διαχρονικά και το ΠΑΣΟΚ, όταν κυβέρνησε, στη δημιουργία ενός κράτους όπου οι πολιτικές ευθύνες αποδίδονται με το σταγονόμετρο;

Ως ποινικολόγος, μαχόμενη στα δικαστήρια, έχω δει πολλά. Η δουλειά μου είναι πυλώνας της ύπαρξής μου και δεν εκπλήσσομαι εύκολα από όσα συμβαίνουν. Μπορώ όμως με σιγουριά να σας πω ότι αυτά που συμβαίνουν τώρα με ζητήματα του λεγόμενου βαθιού κράτους δεν τα έχουμε ξαναδεί σε αυτή την έκταση. Υπήρχαν προβλήματα και στο παρελθόν. Υπήρχαν ειδικά δικαστήρια, υπήρχαν αθωώσεις και καταδίκες. Δεν είδαμε όμως κοινοβουλευτικό πραξικόπημα όπως στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Δεν είναι δυνατόν ο πρωθυπουργός να λέει ότι θα αλλάξει το άρθρο 86 του Συντάγματος, αλλά στην πραγματικότητα να προτείνει μια διαδικασία όπου και πάλι η Βουλή, με 151 ψήφους, θα αποφασίζει εάν θα παραπεμφθεί ένας υπουργός στη Δικαιοσύνη. Αλλάζει ο Μανωλιός και βάζει την κάπα του αλλιώς. Στα Τέμπη επιχειρήθηκε, κατά την άποψή μου, η ίδια αντιμετώπιση. Τα Τέμπη είναι έγκλημα για πολλούς λόγους. Είναι έγκλημα διότι δεν ολοκληρώθηκε η σύμβαση 717, αλλά και διότι επιχειρήθηκε η συγκάλυψη, το μπάζωμα, η προστασία πολιτικών και διοικητικών προσώπων. Μιλάμε για ένα πολλαπλό έγκλημα με τεράστιες διαστάσεις, που θα μας απασχολήσει για πολύ καιρό ακόμη. Εάν συνεχίσουμε έτσι, η Ελλάδα θα κάνει δεκαετίες να ξαναδεί πραγματικό κράτος δικαίου.

Να έρθουμε στη Θεσσαλία, η οποία δοκιμάζεται από τις συνέπειες του Daniel και την ευλογιά των αιγοπροβάτων. Αν αύριο το ΠΑΣΟΚ αναλάμβανε τη διακυβέρνηση, ποια θα ήταν τα πρώτα συγκεκριμένα πράγματα που θα αλλάζατε μέσα στον πρώτο χρόνο;

Χαίρομαι που μου δίνετε έναν ολόκληρο χρόνο! Εδώ παίζουμε με το παρόν και το μέλλον ενός τόπου με τεράστιες δυνατότητες, ο οποίος έχει υποβαθμιστεί σε τέτοιο επίπεδο, που δυστυχώς δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξη ότι αυτή η βλάβη μπορεί να επανορθωθεί. Θεωρώ ότι έχουμε υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη. Ας ξεκινήσουμε από τους Ολλανδούς που μας εγκατέλειψαν. Τους επέλεξε ο κύριος Μητσοτάκης. Τους ανέθεσε με 1,5 εκατομμύριο ευρώ το master plan της Θεσσαλίας. Ήρθαν και μας είπαν ότι πρέπει να κάνουμε ορυζώνες επειδή είμαστε πλημμυρισμένοι. Λίγους μήνες μετά είχαμε ξηρασία.

Στις 2 Σεπτεμβρίου 2024 ο πρωθυπουργός είχε μιλήσει στο Κιλελέρ για την επικαιροποίηση των μελετών και την προετοιμασία των έργων μέσα σε δύο χρόνια. Και τι μαθαίνουμε τώρα; Ότι οι Ολλανδοί τα βρόντηξαν. Σας δίνω και την είδηση. Το εξώδικο της ολλανδικής εταιρείας έχει ημερομηνία 2 Σεπτεμβρίου. Ζητούν, σύμφωνα με τις πληροφορίες μου, 2,5 εκατομμύρια ευρώ από την ελληνική κυβέρνηση, υποστηρίζοντας ότι παρέδωσαν τις δύο πρώτες φάσεις και ότι η κυβέρνηση δεν τους παρέδωσε τις απαραίτητες μελέτες. Και ξέρετε τι πληροφορήθηκα μόλις χθες το βράδυ; Ότι οι μελέτες δεν παραδόθηκαν επειδή η ΔΕΗ αρνήθηκε να τις δώσει στην κυβέρνηση, καθώς δεν είχε προηγηθεί συνεννόηση μαζί της και υπήρχε ζήτημα για το ποιος θα αναλάβει τα έργα. Φανταστείτε πού έχουμε μπλέξει. Με μαθητευόμενους μάγους. Η Θεσσαλία έγινε ένα πείραμα κι εμείς είμαστε τα πειραματόζωα.

Περιγράφετε όμως το πρόβλημα. Ποια είναι η πρόταση του ΠΑΣΟΚ; Τι διαφορετικό θα κάνατε στην πράξη;

Εμείς έχουμε ανακοινώσει τη συγκρότηση μιας task force, μιας ομάδας ειδικών και επιστημόνων που μέσα στον πρώτο μήνα, με δυνατότητα επέκτασης μέχρι το τρίμηνο, θα καταρτίσει ένα ολοκληρωμένο master plan για τη Θεσσαλία. Το σχέδιο θα αφορά τρία επίπεδα. Τους οικισμούς και τις υποδομές, τον παραγωγικό ιστό και την αγροτική παραγωγή, καθώς και την οικονομία και τις επιχειρήσεις. Έχετε δει από τον Daniel και μετά ένα τέτοιο ολοκληρωμένο σχέδιο να έχει δημοσιοποιηθεί; Όχι. Ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε μιλήσει αναλυτικά γι’ αυτή την πρόταση, εξηγώντας πώς θα μπορούσε να υλοποιηθεί με πόρους από το Ταμείο Ανάκαμψης, με ευρωπαϊκή βοήθεια για τις καταστροφές και με άμεση συνεργασία με την Περιφέρεια Θεσσαλίας. Αντί γι’ αυτό, βρισκόμαστε μπροστά στην αποχώρηση των Ολλανδών και στον κίνδυνο να ξεκινήσουμε ξανά από την αρχή.

Στην ευλογιά των αιγοπροβάτων έχετε προχωρήσει και σε προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Πού εντοπίζετε τις μεγαλύτερες κυβερνητικές ευθύνες;

Ο φάκελος βρίσκεται ήδη στη Δικαιοσύνη, μετά τις αναφορές που κατέθεσα στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, στον εισαγγελέα Εφετών και στον εισαγγελέα Πρωτοδικών Λάρισας. Η κυβέρνηση είπε ουσιαστικά στους κτηνοτρόφους να μείνουν μέσα στα μαντριά τους και όποιος ζήσει, έζησε. Εφαρμόστηκε η θανάτωση ολόκληρων κοπαδιών, ακόμη και όταν υπήρχε ένα άρρωστο ζώο. Οι ζωοτροφές έμειναν αδιάθετες, χωρίς τις αναγκαίες αποζημιώσεις, και η νόσος εξαπλώθηκε. Το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί η κυβέρνηση αρνήθηκε τον στοχευμένο εμβολιασμό. Γιατί δεν ζήτησε το de minimis των 50.000 ευρώ για τους κτηνοτρόφους; Γιατί δεν προχώρησε στην καταμέτρηση του ζωικού κεφαλαίου ώστε να γνωρίζουμε πόσα ζώα πραγματικά έχουμε χάσει; Υπάρχει και ένα ακόμη ερώτημα. Για να οργανωθεί ένας εμβολιασμός με την αναγκαία κάλυψη του ζωικού πληθυσμού, πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε πόσα ζώα υπάρχουν. Μήπως κάποιος δεν ήθελε να τα μετρήσει; Δεν θα δώσω εγώ την απάντηση. Αυτά πρέπει να τα ερευνήσει ο εισαγγελέας. Έχουμε επίσης τη δημόσια αναφορά του κυρίου Μπιλίνη περί παράνομων εμβολιασμών σε ενάμισι εκατομμύριο ζώα. Το ερώτημα αντιστρέφεται. Γιατί η κυβέρνηση δεν προχώρησε σε νόμιμους εμβολιασμούς; Πρόκειται για ένα σοβαρότατο ζήτημα που απαιτεί απαντήσεις, με τεράστιο πολιτικό βάρος.

Ας αλλάξουμε κλίμα. Φέτος γράψατε η ίδια το θεατρικό έργο που ανεβαίνει από το «Κανείς Μόνος» για την κακοποίηση των γυναικών. Τι σας οδήγησε σε αυτή την επιλογή; Υπάρχει μέσα στο έργο κάποια ιστορία που αγγίζει δικά σας βιώματα;

Έχουμε πει αρκετές φορές ότι γράφω. Δεν είμαι συγγραφέας, αλλά γράφω και συνθέτω μουσική. Έχω γράψει και τις προηγούμενες παραστάσεις που ανεβάσαμε με το «Κανείς Μόνος». Φέτος όμως υπάρχει κάτι ξεχωριστό. Οι ιστορίες παρουσιάζονται με έναν πρωτότυπο τρόπο, παράλληλα με τη γέννηση μιας πεταλούδας. Βλέπουμε τη μεταμόρφωση της κάμπιας μέσα στο κουκούλι της και την εμφάνιση της πεταλούδας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία αναγέννησης ξεπετάγονται οι ιστορίες εννέα γυναικών. Και οι εννέα ιστορίες είναι αληθινές. Πρόκειται για περιστατικά που γνωρίζω είτε μέσα από δικογραφίες είτε από τις επαφές μου με γυναίκες στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού μου έργου. Μία από αυτές τις ιστορίες είναι και προσωπικό μου βίωμα.

Το οποίο τι ακριβώς αφορά; Μπορείτε να μας αποκαλύψετε κάτι περισσότερο;

Θα σας πω ποια ιστορία είναι μετά την παράσταση. Πάντως δεν είναι η ιστορία της πολιτικού, γιατί υπάρχει μέσα στο έργο και ένας τέτοιος ρόλος. Το δικό μου βίωμα αφορά μια μορφή κακοποίησης πολύ ύπουλη. Δεν αφορά σεξουαλικά σχόλια, ούτε ψυχολογική βία με την έννοια της λεκτικής επίθεσης, ούτε σωματική βία. Είναι μια από τις πιο ύπουλες μορφές έμφυλης βίας. Επέλεξα να την κάνω θεατρικό ρόλο γιατί θέλω να την αναδείξω. Τον ρόλο τον έχουμε αναθέσει σε μια γυναίκα που πιστεύω ότι θα τον αποδώσει εξαιρετικά.

Θα σας βάλω σε μια υποθετική σκηνή. Στην πρώτη σειρά της παράστασης κάθεται ένας άνδρας που ασκεί βία στη σύντροφό του, αλλά δεν θεωρεί τον εαυτό του κακοποιητικό. Πιστεύετε ότι μπορεί πραγματικά να αλλάξει; Ποιο σημείο του έργου θα θέλατε να τον ταρακουνήσει;

Θεωρώ ότι μπορεί να αλλάξει. Διαφορετικά δεν θα έγραφα, ούτε θα ανεβάζαμε παραστάσεις. Πιστεύω στη δύναμη του θεάτρου ως εκπαιδευτικού εργαλείου. Όπως στην αρχαιότητα, που το θέατρο ήταν το σχολείο των ανθρώπων. Είναι ο λόγος, είναι το μήνυμα, αλλά είναι και η πράξη, η ίδια η σκηνή. Υπάρχει ένα σημείο στο έργο που μιλά για το σπασμένο φτερό της κάθε γυναίκας. Για εκείνη τη στιγμή που έσπασε το φτερό σε καθεμία από τις εννέα ιστορίες. Νομίζω ότι αυτό μπορεί πραγματικά να συγκλονίσει έναν άνθρωπο, να τον ταρακουνήσει και να τον κάνει να φύγει από την παράσταση διαφορετικός. Ξέρετε γιατί; Επειδή μπορεί κάποιος να θεωρεί εντελώς ανώδυνα και επουσιώδη ορισμένα πράγματα της καθημερινότητας, τα οποία για τον άλλον μπορεί να υπήρξαν καθοριστικά και να του άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα.

Έχετε δώσει μάχη για τη νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας. Ως ποινικολόγος, ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη θεσμική αποτυχία απέναντι σε μια γυναίκα που αποφασίζει να εγκαταλείψει έναν κακοποιητικό σύντροφο και να ζητήσει βοήθεια;

Το γεγονός ότι δεν της εξασφαλίζουμε σταθερότητα στη ζωή της, στο παρόν και στο μέλλον της. Ας πάρουμε μια γυναίκα που είναι μητέρα και άνεργη. Μια γυναίκα με παιδιά δεν φεύγει εύκολα από ένα κακοποιητικό περιβάλλον. Πείτε μου ποιο είναι το σύστημα που την προστατεύει πραγματικά. Πηγαίνει στην Αστυνομία. Δεν υπάρχουν επαρκείς δομές για τη φροντίδα των παιδιών της κατά τη διάρκεια των διαδικασιών. Βλέπουμε καρεκλάκια και τραπεζάκια στις ιατροδικαστικές υπηρεσίες για να φιλοξενούνται προσωρινά τα παιδιά ή να μεταφέρονται στη συνέχεια στα νοσοκομεία. Η μητέρα μπορεί να φιλοξενηθεί για περιορισμένο διάστημα σε έναν ξενώνα κακοποιημένων γυναικών. Και μετά; Αν δεν έχει μητέρα, πατέρα ή αδέλφια να τη φιλοξενήσουν, τι θα κάνει; Και για πόσο μπορούν να τη φιλοξενήσουν; Ποιο θεσμικό πλαίσιο της εξασφαλίζει κατά προτεραιότητα μια δουλειά; Δεν υπάρχει. Ποιο θεσμικό πλαίσιο της εξασφαλίζει ένα σπίτι για να μείνει με τα παιδιά της; Δεν υπάρχει. Ποιος της εγγυάται ότι θα μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς να φοβάται τον ίσκιο της, χωρίς να φοβάται ότι ο άνθρωπος από τον οποίο έφυγε μπορεί να τη σκοτώσει; Έχουμε ένα ελλιπές σύστημα που ακόμη δεν έχει καταφέρει να δικτυώσει σωστά τις υπηρεσίες. Η μία υπηρεσία δεν γνωρίζει τι κάνει η άλλη. Η Αστυνομία, οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι δομές προστασίας δεν λειτουργούν με τον συντονισμό που απαιτείται. Ό,τι αρχίζει να γίνεται, γίνεται πολλές φορές χάρη στο φιλότιμο των κοινωνικών λειτουργών και των ειδικών επιστημόνων που υπηρετούν σε αυτές τις δομές.

Θέλω να κλείσουμε με το πολιτικό σας μέλλον. Έχετε χαρακτηρίσει τον εαυτό σας «ερωμένη της αυτοδιοίκησης» και κατά καιρούς το όνομά σας συνδέεται ακόμη και με τον Δήμο Λαρισαίων. Θα μπορούσατε κάποια στιγμή, όταν κλείσει ο κύκλος της κεντρικής πολιτικής σκηνής, να επιστρέψετε στην αυτοδιοίκηση, είτε στον πρώτο είτε στον δεύτερο βαθμό;

Εγώ δηλώνω από τότε που εξελέγην βουλευτής, το 2019, ότι είμαι ερωμένη της αυτοδιοίκησης. Την αγαπώ την αυτοδιοίκηση. Την υπηρέτησα 25 χρόνια, από τότε που ήμουν 23 ετών. Έτσι νιώθω και έτσι θα νιώθω πάντα. Τώρα, σε ό,τι αφορά την εμπλοκή του ονόματός μου με τον Δήμο Λαρισαίων, ξέρετε τι μου συμβαίνει; Κάθε φορά που μιλώ για κάτι που αφορά την πόλη, αρχίζουν τα σενάρια. Και αυτό δεν γίνεται μόνο τώρα. Γινόταν και σε προηγούμενες περιόδους, με άλλον δήμαρχο. Θυμάμαι όταν είχα ασχοληθεί με τον Πύργο Χαροκόπου, επί δημαρχίας Απόστολου Καλογιάννη. Είχε ξαναγίνει τότε ο ψίθυρος ότι η Λιακούλη θα είναι υποψήφια δήμαρχος.

Δεν ξέρω πώς βλέπουν οι άνθρωποι τον δήμο. Αν θεωρούν ότι υπάρχει κάποια συναστρία, κάτι ιδιαίτερο εκεί! Πάντως κατά καιρούς με τοποθετούν σε αυτό το πεδίο και δεν μπορώ να καταλάβω πώς αποκτά αυτή η συζήτηση τόσο μεγάλη δυναμική στην πόλη. Με ρωτούν ακόμη και άνθρωποι στον δρόμο. Βέβαια, βάζετε κι εσείς οι δημοσιογράφοι το χεράκι σας! Εγώ είμαι ένα πολιτικό ον. Τα κοινά αποτελούσαν πάντοτε μέρος της ζωής μου. Αυτή τη στιγμή η κεντρική πολιτική σκηνή είναι το πεδίο στο οποίο μου δίνεται η δυνατότητα να δημιουργήσω όσα θέλω. Να ανοίξω ορίζοντες για τον νομό μου, να παλέψω για τους ανθρώπους του και να αφήσω ένα μικρό λιθαράκι. Αυτό έχω μπροστά μου. Αυτό είναι το σενάριό μου και εκεί δίνω όλες μου τις δυνάμεις. Δεν αισθάνομαι τέτοια ματαίωση από την κεντρική πολιτική σκηνή που να με οδηγεί σε σκέψεις αντικατάστασής της. Θέλω όμως να σας πω και κάτι ακόμη. Με ενοχλεί πάρα πολύ η αντίληψη ορισμένων ότι, όταν κάποιος ολοκληρώνει τη διαδρομή του στην κεντρική πολιτική σκηνή, μπορεί να αντιμετωπίσει την αυτοδιοίκηση ως μια θέση πολιτικής αποστρατείας. Εγώ, αν επέλεγα ποτέ την αυτοδιοίκηση, θα το έκανα σταράτα, με βλέμμα ευθύ.

Δεν αναφέρομαι απαραίτητα σε πολιτική αποστρατεία ή στα τελευταία πολιτικά ένσημα. Μιλώ για έναν διαφορετικό κύκλο, που μπορεί να ανοίξει όταν κλείσει ο σημερινός.

Η πολιτική αποστρατεία μπορεί να έρθει οποιαδήποτε στιγμή. Και καλώς να έρθει. Δεν θα μαλώσουμε τους ανθρώπους επειδή δεν μας επέλεξαν. Αν θεωρούν ότι δεν μπορούμε άλλο, καλά θα κάνουν να κάνουν διαφορετικές επιλογές. Αυτό λέει η δημοκρατία μας. Αλλά το πότε θα κρεμάσεις τα παπούτσια σου είναι και μια προσωπική απόφαση. Εξαρτάται από το πώς θέλεις να αναπτυχθείς στο παρόν και στο μέλλον σου. Αν θέλεις να συνεχίσεις με αυτά τα πράγματα ή να ασχοληθείς με άλλα πεδία, στα οποία σήμερα δεν μπορείς να αφιερωθείς. Με ρωτάτε τι θα επιλέξω σε τέσσερα ή πέντε χρόνια. Δεν ξέρω τι θα επιλέξω τότε. Νομίζω πάντως ότι θα επιλέξω κάτι που να με γεμίζει πραγματικά.

Σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή τη συζήτηση.

Κι εγώ σας ευχαριστώ κ. Ράιδο.