Λαρισαίος ζωγράφισε στη μνήμη των Τεμπών, του Daniel και του Μαραντόνα: «Τέχνη για αυτούς που δεν έχουν πρόσβαση σε μουσεία και γκαλερί» (φώτο)

Στο όνομα του Στράτου Μπόμπολου (ή sot.184) ακούει ένας καλλιτέχνης από τη Λάρισα, με… ότι αυτή η ταμπέλα μπορεί να κουβαλάει πάνω της. Διότι από την ευαίσθητη εφηβική ηλικία και το μακρινό πλέον 2008, ξεκίνησε ως graffiti artist, όντας μέλος του «182 crew», απ’ όπου άντλησε ερεθίσματα που τον ακολούθησαν στην ενήλικη του ζωή.

Απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών, γεγονός το οποίο τον ώθησε στο να ξεκλειδώσει κι άλλες πτυχές της δημιουργικότητας του, εν έτει 2026 διαθέτει στο παλμαρέ του έργα – άμεσα συνυφασμένα με την καθημερινότητα των Θεσσαλών.

Μερικά εξ αυτών διατηρούν ηχηρά κοινωνικά μηνύματα, όπως η σύμπραξη του με άλλους καλλιτέχνες στο χώρο της τραγωδίας των Τεμπών, ένα χρόνο από τη από την αποφράδα εκείνη ημέρα του σιδηροδρομικού δυστυχήματος (Φεβρουάριος 2024). Γεγονός το οποίο συνδυάστηκε με το γνωστό συνδικαλιστικό μήνυμα: «Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».

Τρία χρόνια νωρίτερα και μόλις λίγους μήνες μετά το θάνατο του Ντιέγκο Μαραντόνα, δημιούργησε στην οδό Φιλελλήνων έναιδιαίτερο εικαστικό, συνδυασμένο με πολλά διαφορετικά στοιχεία, όπου στο επίκεντρο φιγουράρει ο «θεός του ποδοσφαίρου»: «Δεν είναι τυχαία επιλογή. Είναι ένα σύμβολο το οποίο ξεπερνά το άθλημα, μία φιγούρα επαναστατική, λαϊκή, αντισυστημική», ανέφερε ο ίδιος σε ανάρτηση του.

Ακόμη ένα highlight της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας μπορεί να θεωρηθεί μια δημιουργία στα Καλύβια Τρικάλων και πιο συγκεκριμένα σε ετοιμόρροπο κτίριο λόγω της θεομηνίας Daniel, όπου ζωγράφισε μία φιγούρα που παρέπεμπε στον Άτλα, «προσπαθώντας» να το κρατήσει όρθιο (2025). Εν τέλει όπως περιέγραψε ο ίδιος, η φιγούρα δεν τα κατάφερε, αφού ακολούθησε η κατεδάφιση του κτίσματος.

Φυσικά τα έργα του δεν περιορίζονται μόνο στα κοινωνικά μηνύματα αλλά εξυπηρετούν κάθε λογής ανησυχία του, ομορφαίνοντας παράλληλα τη Λάρισα, καθώς μερικά εξ αυτών έχουν γίνει σήματα κατατεθέν της πόλης (βλ. οδούς Απόλλωνος και Φρίξου). Ωστόσο τα τοπικά σύνορα δεν τον περιορίζουν, καθώς το τελευταίο του μεγάλο πρότζεκτ κοσμεί το γειτονικό Βόλο, με τον Στράτο να δημιουργεί πάνω σε σκαλωσιές.

Εν κατακλείδι, για να αντιληφθεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται, αξίζει να σταθεί σε δήλωση που είχε πραγματοποιήσει προ τριετίας με αφορμή ένα πρότζεκτ του στην Αγιά. Πιο συγκεκριμένα και μιλώντας για την ομορφιά της τέχνης του graffiti (και κατ’ επέκταση της τοιχογραφίας), είχε αναφέρει τα εξής: «Ευάλωτες ομάδες όπως είναι οι άστεγοι και οι άνεργοι δεν έχουν πρόσβαση σε γκαλερί και μουσεία τέχνης. Όλοι όμως έχουν πρόσβαση στις δημόσιες τοιχογραφίες ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης».

Αντώνης Νιανιάς