Τι θέλουμε από τους πολιτικούς;

Τι θέλουμε από τους πολιτικούς; Δύσκολη ερώτηση, δυσκολότερη η απάντηση. Γιατί ενίοτε μοιάζει να θέλουμε… όλα τα αντίθετα ταυτόχρονα.

Τον θέλουμε κοντά μας. Πολύ κοντά. Στο πανηγύρι, στη γιορτή, στον γάμο, στην κηδεία, στον πολιτιστικό σύλλογο, στον αθλητικό σύλλογο, στον σύλλογο γονέων, στην κοπή της πίτας. Αν γίνεται, και στην τρίτη πίτα του ίδιου συλλόγου…

Τον θέλουμε να μας θυμάται. Συχνά. Πολύ συχνά. Να περνάει από το χωριό, τη γειτονιά, να πίνει καφέ, να χαιρετάει, να ρωτάει «τι κάνουμε». Κι ας ξέρουμε ότι κάποιος άλλος πρέπει να ρωτήσει: «Όλη μέρα δεν κάνει τίποτε άλλο;».

Και σήμερα δεν αρκεί μόνο να είναι παντού. Πρέπει και να το δείχνει. Με φωτογραφία, βίντεο, story… Να αποδεικνύει  ότι πήγε, μίλησε, χαιρέτησε, άκουσε, χαμογέλασε. Αν δεν ανέβει στα social, είναι σαν να μην έγινε…

Και δεν φτάνει η απόδειξη. Χρειάζεται και λίγο… παραγωγή. Ένα βίντεο με μουσική, ένα μικρό μοντάζ από την περιοδεία, πλάνα από χειραψίες… Πρέπει η πολιτική να συναντά τη σκηνοθεσία δηλαδή…

Κατά τα άλλα όλοι θέλουμε νέο πολιτικό πολιτισμό. Πώς όμως; Με τον πολιτικό να κάνει αδιάκοπα «σουλάτσο»; Μήπως θέλουμε εκπροσώπους με άποψη, αλλά όχι τόση ώστε να «δυσκολεύει»; Μήπως θέλουμε ειλικρίνεια, αλλά μέχρι εκεί που δεν ενοχλεί;

Νάτο το παράδοξο: κατηγορούμε το λαϊκισμό, αλλά αποθεώνουμε την εύκολη εικόνα που αξιολογείται με όρους αλγορίθμου: πόσες εμφανίσεις, πόσα likes, πόσα βίντεο…

Ας μην κατηγορούμε τους πολίτες. Ούτε τους πολιτικούς. Ας αναρωτηθούμε όμως τι ακριβώς αξιολογούμε όταν ψηφίζουμε. Την παρουσία ή την ουσία; Το κέρασμα ή την πολιτική πρόταση; Το βίντεο ή το αποτέλεσμα;

Ο κανονικός πολιτικός δεν μπορεί να είναι κάθε μέρα παντού και ταυτόχρονα κάθε μέρα στη δουλειά του… Κάπου πρέπει να αφήσουμε χώρο και για τα ουσιώδη που δεν φωτογραφίζονται…

Το δύσκολο ερώτημα, λοιπόν, ενόψει εκλογών είναι: πόση αλήθεια είμαστε διατεθειμένοι να ζητήσουμε από την πολιτική;

Νίκος Ντόλας, Φιλόλογος, Διδάκτωρ ΕΚΠΑ, Πολιτευτής ΝΔ