ΛΑΡΙΣΑΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ
«Προσεχώς κατεδάφιση» – Τα σπίτια της παλιάς Λάρισας που παίρνουν μαζί τους μια ολόκληρη ζωή
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα
στα αποτελέσματα αναζήτησης
Υπάρχουν σπίτια που δεν είναι απλώς κτίσματα. Είναι οι φωνές που ακούστηκαν πίσω από μια πόρτα, τα παιδικά βήματα σε έναν διάδρομο, η μυρωδιά του φαγητού από την κουζίνα, οι οικογενειακές φωτογραφίες στον τοίχο, οι άνθρωποι που έζησαν, μεγάλωσαν, αγάπησαν και κάποτε έφυγαν.
Στη Λάρισα, κάθε παλιό σπίτι που παραδίδεται στην κατεδάφιση μοιάζει να παίρνει μαζί του ένα μικρό κομμάτι από τη μνήμη της πόλης. Πίσω από την ταμπέλα «Προσεχώς Κατεδάφιση» δεν υπάρχουν μόνο τούβλα, ξύλα και σοβάδες. Υπάρχουν ζωές ολόκληρες, γειτονιές που αλλάζουν και εικόνες μιας άλλης Λάρισας που σβήνουν αργά από το αστικό τοπίο.
Ο πολιτικός μηχανικός και μέλος της Φωτοθήκης Λάρισας Θωμάς Κυριάκος καταγράφει με τον φακό και τη γραφή του αυτή τη μετάβαση. Ένα προσωπικό και βαθιά νοσταλγικό κείμενο για τα σπίτια που χάνονται, τις αναμνήσεις που αρνούνται να γκρεμιστούν και μια πόλη που αλλάζει πρόσωπο, αφήνοντας πίσω της όλο και λιγότερα ίχνη από εκείνη που κάποτε γνωρίσαμε.
Γράφει συγκεκριμένα: Στον τοίχο ένα χαρτί, ξεθωριασμένο, “Προσεχώς Κατεδάφιση” – με κόκκινα γραμμένο. Ένα σπίτι σκυφτό, με παράθυρα βουβά, μαρτυράει ιστορίες που δεν θα πει ξανά. Οι τοίχοι του σιωπηλοί, γεμάτοι ρωγμές, μα κρύβουν ψιθύρους, παιδικά γέλια, κραυγές. Ο χρόνος το έγδαρε, το άφησε μισό, μα μέσα του ακόμα, κάτι μένει ζωντανό.
Μια μάνα που έραβε στο φως του λυχνιού,
ένα βλέμμα στο τζάμι, την ώρα του σεισμού.
Στους τοίχους ταπετσαρίες ξεφτισμένες, χρώματα παλιά —
σκιές ανθρώπων που έφυγαν χωρίς αποχαιρετισμό.
Η παλιά μας γειτονιά – πλατεία, σοκάκια, όπου κρυβόμασταν σε κυνηγητά και στα σκοτάδια.
Και τώρα; Μπουλντόζες. Σιδερένιοι θόρυβοι, εντολές και σχέδια.
Κανείς δεν ρωτάει τι θα πει η σκόνη, όταν πέφτουν τα όνειρα πάνω στο χώμα, μόνη. Κι όμως, το χώμα εκείνο μυρίζει ακόμα παιδικότητα, παρά τις μπουλντόζες, τα πλάνα, την “ανάπλαση” και τη νεότητα.
Μα η μνήμη ανθίζει, ακόμα και στα χαλάσματα, στους αρμούς, στα μάρμαρα, στις στάχτες και στα κλάματα. Γιατί κάθε γκρέμισμα, προμηνύει αρχή — ένα τέλος που ψιθυρίζει: “μη με ξεχάσεις εσύ.”
Φωτογραφίζουμε, αποτυπώνουμε σπίτια, γειτονιές, δρόμους, μεταβολές στο χρόνο.
Άραγε τι ορίζουμε ως αναμνήσεις;
Την αποτύπωση της νιότης μας;
Τη μυρωδιά του σπιτιού μας;
Τα κάδρα στον τοίχο του σαλονιού;
Τον πρωινό καφέ στην κουζίνα με την μάνα;
Το κυνηγητό των μικρών παιδιών γύρω απ’το τραπέζι;
Τον δίσκο με τα λικέρ πάνω στην σερβάντα;
Τον πατέρα όταν επιστρέφει στο σπίτι;
Το παιδικό μας δωμάτιο;
Κι όταν γκρεμιστεί το σπίτι μας; Πού πάνε όλα αυτά…;
Δεν είναι απλώς μια κατεδάφιση. Είναι κάτι βαθύτερο: μια σβησμένη ανάμνηση, ένα “θυμάσαι τότε;” που δε θα ειπωθεί ποτέ
Προσεχώς Κατεδάφιση λοιπόν – όχι με οργή, αλλά με θλίψη και συνείδηση. Για να την κρατήσουμε στο νου μας, να μην αφήσουμε την πόλη να γίνει ένας απλός πίνακας με απολιθώματα, με εικόνες, μνήμες, αλλά με το βλέμμα στραμμένο στη συνέχεια της Λάρισας, εκείνης την πόλης που νοσταλγείς και παλεύεις να ζωντανέψει.
https://astikoi-peripatoi-sti-larissa.blogspot.com/
Ελάτε στην ομάδα μας στο viber για να ενημερώνεστε πρώτοι για τις σημαντικότερες ειδήσεις
