Μια δεύτερη ευκαιρία…

Γράφει ο Ηρακλής Γερογιώκας*

Όλοι μας την αξίζουμε ή  την αξίζαμε σε κάποια στιγμή της ζωής μας και πράγματι πολλοί διέπρεψαν όταν τους δόθηκε η ευκαιρία να προσπαθήσουν ξανά σε έναν τομέα που απέτυχαν. Ο Ναπολέων πάντως  έλεγε ότι η στιγμή στον πόλεμο και στην πολιτική δεν ξαναγυρνά αλλά ο Αντώνης Σαμαράς θεωρεί ότι στα 76 του, έχει την εμπειρία και τη γνώση να επανακάμψει στο πολιτικό σκηνικό.

Το κύριο αφήγημα είναι ότι χρειάζεται μια «δεξιά» απάντηση στην εκφυλισμένη ΝΔ. Αν εξαιρέσουμε όμως τον νόμο για τον γάμο των ομοφυλόφιλων και την ανεξήγητα υπερβολική διάσταση που δόθηκε στο θέμα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη – θυμάμαι την γιορτινή διάθεση των υποστηρικτών του νομοσχεδίου που συμμετείχαν σε χαρούμενα γκαλά λες και είχαμε πάρει πίσω την Αμμόχωστο- σε τι μπορεί να κατηγορηθεί η κυβέρνηση από έναν δεξιό ψηφοφόρο;

Η αποτρεπτική ικανότητα της χώρας έλαμψε στα γεγονότα του Έβρου το 2019, ο στρατός εκσυγχρονίζεται με γοργούς ρυθμούς, οι εξοπλισμοί έχουν τρομάξει την γείτονα και χαλκεύονται συμμαχίες που απλώνουν μια ασπίδα πάνω από το Αιγαίο. Ειρήσθω εν παρόδω, σήμερα θα υπογραφεί η συμφωνία για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» στο Τελ Αβίβ. Πρόκειται για την ανάπτυξη εξελιγμένων αντιαεροπορικών συστημάτων. Αυτά τα συστήματα σε 28 μήνες θα έχουν αναπτυχθεί στην Ελλάδα διαλειτουργικά με όλα τα συστήματα τα οποία έχει παραλάβει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια, όπως οι φρεγάτες Belharra, τα Rafale, τα F-16 Viper ή το πυραυλικό πυροβολικό με το σύστημα Puls που είναι και αυτό Ισραηλινό, αλλά και οι Patriot. Το διαδίκτυο και οι νυχτερινές εκπομπές βρίθουν από επιχειρήματα περί άλλων στρατηγικών και αντιδράσεων αναφορικά με την εξωτερική μας πολιτική. Μια βόλτα στο κυλικείο μιας σχολής πολιτικών επιστημών και μια κουβέντα με δευτεροετείς φοιτητές θα σας πείσει περί της φαιδρότητας των προτάσεων.

Ένα  δευτερεύον αφήγημα είναι η μη χρησιμοποίηση «δικών μας» στελεχών. Είναι αλήθεια ότι για τον ίδιο τον Μητσοτάκη το βιογραφικό έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο από την υπόσταση και την ιστορία στο κόμμα. Πολλές φορές η πρακτική αυτή πέτυχε, άλλες όχι. Πικρίες; Πολλές, ακόμη και από ανθρώπους που τον στήριξαν από την αρχή. Το σίγουρο είναι ότι δημιουργήθηκε μια στρατιά στελεχών πρόθυμων να πάρουν το αίμα τους πίσω. Έστω και στα «ήντα» τους.  Ο Σαμαράς τους τηλεφώνησε όλους.

Τρίτον, είναι πασιφανές ότι το επιτελικό κράτος δεν μπόρεσε να ελέγξει απόλυτα τον κρατικό μηχανισμό. Σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ όχι μόνο τόνισαν τις αδυναμίες της διακυβέρνησης Μητσοτάκη αλλά έφεραν στο προσκήνιο μία νέα γενιά στελεχών, στις περισσότερες περιπτώσεις ξένο αίμα για την παράταξη, που καταχράστηκαν πολλά ή λιγότερα χρήματα. Πικρία πάλι.

Αρκετοί ψηφοφόροι της ΝΔ αναρωτιούνται: Τώρα τι κάνουμε; Δίνουμε ακόμη μία ευκαιρία στον Αντώνη Σαμαρά στα 76 του; Θα καταφέρει να προσελκύσει στελέχη που θα κάνουν τη διαφορά, ανεξαρτήτως της ηλικίας και αυτών;  Και αν πέσει ο Μητσοτάκης ποιος;

H επόμενη μέρα είναι βέβαια το διακύβευμα, για όλους, όχι μόνο για τους δεξιούς. Η Ελλάδα το 2027 θα αναλάβει την προεδρία της Ε.Ε σε μια αβέβαιη και ασταθή περίοδο. Η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη, οι αρχηγοί των άλλων κομμάτων δεν μπορούν. Είναι θεμιτό πολλοί να νομίζουν ότι μετά από οκτώ χρόνια, η χώρα χρειάζεται μια αλλαγή. Ας βρουν όμως το πρόσωπο πρώτα. Μέχρι τότε να θυμόμαστε ότι η συμφορά έρχεται συχνά μεταμφιεσμένη σαν ευκαιρία.

*Ο Ηρακλής Γερογιώκας είναι εκπαιδευτικός, δημοτικός σύμβουλος Λάρισας