«Όταν φτάνει η Αστυνομία, η κοινωνία έχει ήδη αποτύχει» – Ο Λαρισαίος Θανάσης Νταβούρας κρούει τον κώδωνα για ανηλίκους και οικογένεια

Πίσω από κάθε περιστατικό ανήλικης παραβατικότητας, κάθε οικογενειακή κρίση και κάθε ξέσπασμα βίας υπάρχει συνήθως μια διαδρομή που έχει αρχίσει πολύ πριν εμφανιστεί το περιπολικό. Και όταν τελικά χρειαστεί να επέμβει η Αστυνομία, όπως επισημαίνει ο πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Λάρισας Θανάσης Νταβούρας, το πρόβλημα έχει ήδη φτάσει στο τελευταίο του στάδιο.

Στη συνέντευξή του στο onlarissa.gr, ο πολύπειρος συνδικαλιστής στέκεται ιδιαίτερα στην αύξηση των περιστατικών βίας μεταξύ ανηλίκων και ανοίγει μια ευρύτερη συζήτηση για τον ρόλο της οικογένειας, του σχολείου και της ίδιας της κοινωνίας. «Η Αστυνομία είναι το έσχατο σημείο», τονίζει, υπογραμμίζοντας ότι πριν από την καταστολή υπάρχουν θεσμοί και δεσμοί που οφείλουν να λειτουργούν προληπτικά, αλλά, όπως εκτιμά, έχουν σε σημαντικό βαθμό ατονήσει.

Παράλληλα, μιλά για μια Λάρισα που παραμένει ασφαλής, αλλά αλλάζει γρήγορα και μαζί της αλλάζουν και οι μορφές παραβατικότητας. Αναφέρεται στην ενδοοικογενειακή βία, στις απάτες που εξακολουθούν να αφαιρούν περιουσίες μιας ζωής από ανυποψίαστους πολίτες, αλλά και στην καθημερινότητα ενός αστυνομικού σώματος που καλείται να ανταποκριθεί σε ολοένα περισσότερες κοινωνικές και υπηρεσιακές απαιτήσεις.

Και μέσα σε όλα αυτά, ο Θανάσης Νταβούρας περιγράφει την άλλη, λιγότερο ορατή πλευρά της Αστυνομίας: τις ελλείψεις, τις συνεχείς αποσπάσεις, τις φυλάξεις, τη δίκη των Τεμπών και μια Διεύθυνση Αστυνομίας Λάρισας που, όπως λέει, εξακολουθεί να τα βγάζει πέρα κυρίως χάρη στο φιλότιμο των ανθρώπων της.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ Απόστολο Ράιδο

Πόσοι αστυνομικοί λείπουν πραγματικά σήμερα από τη Διεύθυνση Αστυνομίας Λάρισας; Αν σας ζητούσα έναν αριθμό και όχι τη γενική διαπίστωση περί υποστελέχωσης, ποιος θα ήταν; Και ποιες υπηρεσίες βρίσκονται, αν βρίσκονται, αυτή τη στιγμή περισσότερο «στο κόκκινο»;

Από τη Διεύθυνση Αστυνομίας Λάρισας δεν μπορούμε να πούμε ότι λείπει ένας συγκεκριμένος αριθμός υπηρετούντων. Πλην όμως, λόγω των ιδιαίτερων καταστάσεων που υπάρχουν αυτό το χρονικό διάστημα, όπως είναι οι αποσπάσεις σε άλλους νομούς, οι καλοκαιρινές άδειες και άλλες υπηρεσιακές ανάγκες, υπάρχουν κενά σε όλες τις υπηρεσίες.

Με αρκετό κόπο, όλοι οι συνάδελφοι προσπαθούν να καλύψουν αυτά τα κενά, ώστε να μην υπάρχει αντίκτυπος στην ασφάλεια των πολιτών.

Για παράδειγμα, για τον Ποδηλατικό Γύρο είχατε μιλήσει δημόσια για 130 αστυνομικούς που απομακρύνθηκαν από ήδη υποστελεχωμένες υπηρεσίες της Λάρισας. Είχαμε λιγότερες περιπολίες, είχαμε κενές βάρδιες; Και τελικά, μήπως η Αστυνομία χρησιμοποιείται όλο και συχνότερα ως «δωρεάν προσωπικό ασφαλείας» για διοργανώσεις που δεν αποτελούν τον πυρήνα της αποστολής της;

Είναι γεγονός ότι κάποιες εκδηλώσεις, όπως ο Ποδηλατικός Γύρος που αναφέρατε, έχουν ανάγκη μεγάλων αστυνομικών δυνάμεων, οι οποίες λογικό είναι να απομακρύνονται από κάποια άλλα, αμιγώς αστυνομικά καθήκοντα.

Το έχουμε τονίσει: τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί τα πάρεργα του Έλληνα αστυνομικού. Να αναφέρω χαρακτηριστικά τον νόμο για το τσιγάρο. Να αναφέρω την κατανάλωση αλκοόλ από ανηλίκους. Να αναφέρω τα ζώα συντροφιάς. Να αναφέρω ότι στις παραλίες, με νόμο που ψηφίστηκε πριν από περίπου πέντε χρόνια, το Λιμενικό για τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες δεν έχει πλέον καμία σχέση και όλα έχουν περάσει στις τοπικές αστυνομικές αρχές. Και τόσα άλλα που προστέθηκαν στα ήδη υπάρχοντα πάρεργά μας.

Δεν είναι μόνο, λοιπόν, οι εκδηλώσεις ή ένας μεγάλος ποδοσφαιρικός αγώνας. Είναι διάφορες καθημερινές, μικρές καταστάσεις που κάνουν το αστυνομικό προσωπικό και τις αστυνομικές υπηρεσίες να αιμορραγούν. Και όχι προς όφελος της ασφάλειας των πολιτών.

Τον περασμένο Μάρτιο είχατε καταγγείλει ότι οι αστυνομικοί καλούνται ουσιαστικά να χρηματοδοτούν από την τσέπη τους τις υπηρεσιακές μετακινήσεις και τις αποσπάσεις, επειδή δεν υπήρχαν χρήματα για προκαταβολές. Έχει λυθεί το πρόβλημα; Υπάρχουν ακόμη χρήματα που χρωστά το Δημόσιο σε αστυνομικούς;

Δυστυχώς η κατάσταση με τις προκαταβολες για αποσπάσεις εκτός νομού Λάρισας, εχει επιδεινωθεί. Διατάσσονται συνεχώς αποσπάσεις, χωρίς να υφίσταται ταμειακό αντίκρυσμα. Γίνονται προσπάθειες να εξομαλυνθει η κατάσταση, χωρίς να υπάρχουν δραστικά θετικά αποτελέσματα. Εχει εξαντληθεί η υπομονή των συναδέλφων. Ο αστυνομικός θα πρέπει να λαμβάνει την προκαταβολή μόλις φεύγει από τη Λάρισα για να πάει να εκτελέσει κάπου αλλού υπηρεσία.

Τα προηγούμενα χρόνια φτάσαμε να ακούμε καταγγελίες ακόμη και για έλλειψη χαρτιού Α4, ενώ ασύρματοι και όχημα για αστυνομικές υπηρεσίες της Λάρισας εξασφαλίστηκαν μέσω δωρεών. Είναι φυσιολογικό, εν έτει 2026, μια σύγχρονη Αστυνομία να χρειάζεται χορηγούς για τον βασικό επιχειρησιακό της εξοπλισμό; Και αν μπαίναμε σήμερα σε ένα περιπολικό στη Λάρισα, τι θα διαπιστώναμε ακόμη ότι λείπει, αν λείπει;

Να ξέρετε ότι περάσαμε, ως αστυνομικοί, από χίλια μύρια κύματα για να μπορέσει να κρατηθεί όρθιος αυτός ο οργανισμός που λέγεται Ελληνική Αστυνομία και υπηρετεί την ασφάλεια των πολιτών.

Περάσαμε εποχές που δεν είχαμε να βάλουμε λάδι στο περιπολικό. Περάσαμε εποχές που έλειπαν τα βασικότατα. Δεν μπορούμε να πούμε ότι επικρατεί η ίδια κατάσταση που επικρατούσε πριν από μία δεκαετία ή δεκαπενταετία. Όμως, ακόμη και σήμερα, κάποιες στιγμές νιώθουμε το παραμελημένο κομμάτι της Πολιτείας, όταν ξαφνικά δεν έχουμε, παραδείγματος χάριν, χαρτί Α4.

Ναι, υπήρχαν στιγμές στο πρόσφατο παρελθόν που η υπηρεσία δεν είχε χαρτί Α4. Όπως τότε, έτσι και τώρα, με το φιλότιμό μας και με τη συνδρομή κάποιων γνωστών, φίλων ή συγγενών, εξασφαλίζαμε τα βασικά που μας έλειπαν, για να μπορεί να λειτουργεί η υπηρεσία προς όφελος του πολίτη, ο οποίος περιμένει να εξυπηρετηθεί.

Ο πολίτης δεν γνωρίζει και δεν τον ενδιαφέρει εάν το κράτος δεν μεριμνά ώστε ο αστυνομικός να έχει τα βασικά για να εκτελέσει τα καθήκοντά του. Είναι εκεί και περιμένει. Ναι, μπορεί να συμπονεί, αλλά περιμένει και πρέπει να εξυπηρετηθεί. Και είναι καθήκον μας να τον εξυπηρετούμε.

Η Αστυνομία δεν κλείνει. Είναι ανοιχτή 24 ώρες το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα, για να εξυπηρετεί τον πολίτη. Αυτή είναι η βασική της αρμοδιότητα και αυτή πρέπει, πάση θυσία, να την εξασφαλίσουμε.

Είναι γεγονός ότι διάφοροι πολιτικοί φορείς εκμεταλλεύονται την Αστυνομία, γιατί έχουν μάθει να κάνουν πολιτική μια ζωή στις πλάτες της. Το έχω ξαναπεί: υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι, αν η Αστυνομία καταργηθεί, θα πάψουν να υπάρχουν.

Αφήνοντας στην άκρη την εικόνα που δημιουργούν τα δελτία συμβάντων που εκδίδει η Αστυνομία, από αυτά που βλέπετε εσείς καθημερινά και με την εμπειρία σας, η Λάρισα σήμερα είναι ασφαλέστερη ή λιγότερο ασφαλής απ’ ό,τι ήταν πριν από τρία χρόνια; Και ποιο είδος εγκληματικότητας σας ανησυχεί πραγματικά περισσότερο: οι κλοπές, τα ναρκωτικά, οι απάτες, η βία μεταξύ ανηλίκων ή η ενδοοικογενειακή βία;

Το έχω πει πολλές φορές και το επαναλαμβάνω: η Λάρισα είναι μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη πόλη, με όλα τα υπέρ και τα κατά που έχει μια τέτοια πόλη.

Σίγουρα, χρόνο με τον χρόνο, τα περιστατικά παραβατικότητας αυξάνονται. Αλλάζουν οι νοοτροπίες, αλλάζουν τα δεδομένα. Προσωπικά, θέλω να πω σε όλους τους τόνους ότι η Λάρισα, μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, εξακολουθεί, όπως και ο νομός, να είναι από τις πιο ασφαλείς.

Με προβληματίζει έντονα κάθε περιστατικό που εμπεριέχει βία μεταξύ ανηλίκων. Με προβληματίζει πρώτα ως γονέα και μετά ως αστυνομικό.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ανησυχούμε και δεν προστρέχουμε άμεσα σε περιστατικά όπως η ενδοοικογενειακή βία. Θα πρέπει, μάλιστα, να πω ότι στη Λάρισα λειτουργεί ένα από τα πιο οργανωμένα γραφεία αντιμετώπισης ενδοοικογενειακής βίας σε όλη την Ελλάδα.

Υπάρχουν επίσης οι απάτες. Να μου επιτραπεί η φράση, «έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου»: να μη δίνουν σημασία οι πολίτες σε τηλεφωνήματα επιτηδείων. Να ενημερώνουν άμεσα τους συγγενείς τους, έναν γείτονα που εμπιστεύονται, κάποιον φίλο τους. Να ενημερώνουν οι γονείς και τα εγγόνια ειδικά τους ηλικιωμένους.

Δυστυχώς, συνεχίζουν κάποιοι, με ένα τηλέφωνο και με αστείες δικαιολογίες, να παίρνουν περιουσίες μιας ζωής μέσα σε μια λεκάνη ή σε έναν πλαστικό κουβά. Είναι λυπηρό το γεγονός ότι οι θυσίες μιας ζωής χάνονται, στην κυριολεξία, από το τίποτα. Και κάτι πρέπει να γίνει γι’ αυτό.

Η υπηρεσία έχει φτάσει στο σημείο να μοιράζει φυλλάδια σε εκκλησίες, να πηγαίνει σε ΚΑΠΗ. Εγώ προσωπικά το επισημαίνω σε συνεντεύξεις μου και όπου σταθούμε, όπου βρεθούμε, το τονίζουμε. Θέλω και μέσα από αυτή τη συνέντευξη να μπορέσουμε να σώσουμε κάποιες καταστάσεις, γιατί είναι μάστιγα.

Σε ό,τι αφορά τις επανειλημμένες καταγγελίες για περιστατικά βίας μεταξύ ανηλίκων, στα οποία σταθήκατε πρωτίστως, βλέπετε πλέον ένα δομικό πρόβλημα με ομάδες ανηλίκων ή είναι μεμονωμένα τα περιστατικά; Υπάρχουν σημεία της πόλης που η Αστυνομία γνωρίζει ότι χρειάζονται αυξημένη παρουσία; Και μήπως τελικά ζητάμε από τον αστυνομικό να λύσει ένα πρόβλημα που ξεκινά πολύ νωρίτερα, από την οικογένεια, από το σχολείο ή ενδεχομένως και από τις κοινωνικές υπηρεσίες του κράτους;

Δεν έχουμε αντιληφθεί κάποιες ομάδες ανηλίκων να λειτουργούν ως «συμμορίες», να το πω εντός εισαγωγικών. Υπάρχουν περιστατικά, όμως.

Το ότι βλέπεις έναν 14χρονο, καθημερινή, στις 2 η ώρα το βράδυ, να βρίσκεται σε μια πλατεία, να καπνίζει, να μιλάει, να παίζει, ενώ την επόμενη ημέρα, στις 8 το πρωί, υποτίθεται ότι θα πάει στο σχολείο του, είναι κάτι που μπορεί να προβληματίσει όλους μας. Την οικογένειά του, το σχολείο του.

Η Αστυνομία, το έχω ξαναπεί, είναι το έσχατο σημείο. Όταν η Αστυνομία επεμβαίνει, είναι όταν το πράγμα έχει φτάσει στο «μη περαιτέρω». Αυτό πρέπει να γίνει αντιληπτό.

Ναι, είμαστε 24 ώρες το 24ωρο στη διάθεση του πολίτη, αλλά κατά βάση, καλώς ή κακώς, είμαστε κατασταλτικός μηχανισμός. Άλλα προηγούνται. Και δυστυχώς αυτά τα άλλα έχουν ατονήσει στην εποχή μας. Βλέπω, επίσης, ότι τα πρότυπα που προωθούνται βοηθούν στο να συνεχίζεται αυτό το φαινόμενο.

Στην ενδοοικογενειακή βία η Αστυνομία βρίσκεται πλέον στην πρώτη γραμμή, με ειδικά γραφεία. Έχουμε, όπως είπατε, ένα πολύ οργανωμένο γραφείο στη Λάρισα, το οποίο έχει και πολύ μεγάλο φόρτο εργασίας, απ’ όσο γνωρίζω από το ρεπορτάζ, αλλά υπάρχει και το Panic Button. Υπάρχει επαρκές προσωπικό ώστε το σύστημα να λειτουργεί πραγματικά 24 ώρες το 24ωρο; Και τι συμβαίνει όταν μια γυναίκα ή ένας άντρας –γιατί υπήρξε και άντρας που είχε Panic Button στη Λάρισα– το πατήσει στις 2 ή στις 3 τα ξημερώματα; Πόσο συχνά καλείται ο αστυνομικός να καλύψει τα κενά των κοινωνικών υπηρεσιών και των υπηρεσιών ψυχικής υγείας;

Από τη στιγμή που κάποιος συμπολίτης κάνει χρήση του Panic Button, είμαστε υποχρεωμένοι να αντιδράσουμε άμεσα. Το Κέντρο Επιχειρήσεων δίνει αμέσως εντολές και στο σημείο σπεύδει περιπολικό, για να διαπιστώσει τι ακριβώς συμβαίνει και να βοηθήσει το πρόσωπο που εκείνη την ώρα έχει ανάγκη.

Δεν γνωρίζω τη συχνότητα με την οποία γίνεται χρήση του Panic Button στη Λάρισα. Ομολογώ, πάντως, ότι έχουμε ένα από τα πιο οργανωμένα γραφεία στη χώρα. Όντως υπάρχει μεγάλος φόρτος εργασίας. Ίσως κάποια περιστατικά να είναι πιο απλά, κάποια άλλα είναι σίγουρα πολύ σοβαρά. Σε όλα ανταποκρινόμαστε βάσει των κανόνων που υπάρχουν για εμάς.

Από τη στιγμή που κάποιος θα διαβεί το κατώφλι του Γραφείου Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας του Αστυνομικού Τμήματος Λάρισας, αντιμετωπίζεται «by the book», όπως ακριβώς πρέπει. Από εκεί και πέρα υπάρχουν οι εισαγγελικές αρχές, οι οποίες εξακριβώνουν το περιεχόμενο των καταγγελιών.

Το κρίσιμο στο ερώτημά μου είναι εάν υπάρχει αριθμητικά το προσωπικό, ώστε, όταν κάποιος που έχει λάβει Panic Button για σοβαρό λόγο το χρησιμοποιήσει, να έχει το συντομότερο δυνατό την αστυνομική συνδρομή.

Σε όσα περιστατικά είχαμε μέχρι τώρα, ανεξαρτήτως εάν υπήρχαν ταυτόχρονα και άλλα γεγονότα στην πόλη μας, ανεξαρτήτως εάν ήταν περίοδος αδειών ή όχι, η ανταπόκριση ήταν σε ελάχιστο χρόνο. Στον ελάχιστο δυνατό χρόνο.

Βέβαια, όταν ένα Panic Button χτυπά σε ένα χωριό, κάποια χιλιόμετρα έξω από τη Λάρισα, στην ύπαιθρο, είναι λογικό ότι το περιπολικό δεν μπορεί να βρίσκεται δίπλα σε κάθε χωριό ή σε κάθε οικισμό.

Το λέω, όμως, μετά λόγου γνώσεως: μέχρι στιγμής η ανταπόκριση σε Panic Button γίνεται στον ελάχιστο δυνατό χρόνο, ανεξαρτήτως άλλων υπηρεσιακών υποχρεώσεων.

Κακά τα ψέματα, έχουμε τη νοοτροπία ότι θέλουμε τον αστυνομικό δίπλα μας όταν έχουμε ανάγκη, αλλά δεν τον θέλουμε απέναντί μας όταν πρέπει να επιβάλει τα νόμιμα. Αυτό είναι γεγονός.

Η Λάρισα αυτή την περίοδο σηκώνει ένα πρωτοφανές βάρος ασφαλείας λόγω της δίκης για τα Τέμπη. Όταν η δίκη ξεκινήσει ξανά στις 7 Σεπτεμβρίου, μπορεί η τοπική Αστυνομία να ανταποκριθεί χωρίς να «γυμνωθούν» άλλες υπηρεσίες και οι γειτονιές; Και μετά την υπόθεση του Κουτσόχερου, όπου αντιδράσατε στη μετατροπή της ανοιχτής δομής σε κλειστή και τελικά το σχέδιο δεν προχώρησε, θεωρείτε ότι η Αθήνα εξακολουθεί να φορτώνει τη Λάρισα με νέες υποχρεώσεις χωρίς το αντίστοιχο απαιτούμενο προσωπικό;

Κύριε Ραϊδό, το προηγούμενο διάστημα που είχαμε τη δίκη, κατά κύριο λόγο οι δυνάμεις της Λάρισας την έβγαλαν πέρα.

Σε αυτά είμαστε αδικημένοι ως Λάρισα. Αν ήταν κάπου αλλού, θα είχαμε τεράστια ενίσχυση σε αστυνομικές δυνάμεις. Στη Λάρισα είναι σαν να μας λένε: «Τα βγάζετε πέρα μόνοι σας».

Ελάχιστα άτομα, μετρημένα στα δάχτυλα των δύο χεριών μας, αποτελούν τη μόνιμη ενίσχυση, και αυτή ήρθε με μεγάλο κόπο και εκ μέρους του Σωματείου. Δεν μπορώ να πω τον αριθμό, αλλά θα σας πω μόνο ότι από τα δάχτυλα των δύο χεριών μας περισσεύουν κιόλας. Τόσο μικρή είναι η μόνιμη ενίσχυση της Διεύθυνσης Αστυνομίας Λάρισας γι’ αυτό το τεράστιο κοινωνικό γεγονός, τη δίκη για την τραγωδία των Τεμπών.

Έτσι αντιμετωπίζεται η Διεύθυνση Αστυνομίας Λάρισας, η οποία, με το φιλότιμο του προσωπικού της, καταφέρνει και τα βγάζει πέρα με όλα.

Μην ξεχνάμε ότι είχαμε ταυτόχρονα γήπεδα, άλλες εκδηλώσεις, συνεχόμενες διαδηλώσεις. Όλα αυτά μαζί με τη δίκη, η οποία γίνεται σε ειδικό χώρο μέσα σε πανεπιστήμιο, έναν χώρο που φυλάσσεται 24 ώρες το 24ωρο.

Δεν είναι ότι τώρα, επειδή δεν έχουμε δικαστήριο λόγω της διακοπής, δεν έχουμε εκεί αστυνομικά μέτρα. Συνεχίζουμε κανονικά. Όπως συνεχίζουμε να φυλάμε, σε περιοχή εκτός της πόλης μας και αρκετά χιλιόμετρα μακριά, τα συντρίμμια της τραγωδίας. Ακόμη φυλάσσονται από την Αστυνομία τα συντρίμμια της τραγωδίας.

Αυτά δεν τα γνωρίζει ο πολίτης. Αιμορραγούμε συνεχώς σε διάφορες φυλάξεις. Και δεν είναι μόνο αυτά που ανέφερα. Είναι και πολλά άλλα. Οι δυνάμεις χάνονται, αλλά παρ’ όλα αυτά καταφέρνουμε και τα φέρνουμε όλα εις πέρας.

Θέλω να πάμε σε μια πιο ανθρώπινη ερώτηση, διότι η Αστυνομία είναι ίσως το πιο πολυσύνθετο και δύσκολο από τα Σώματα Ασφαλείας. Είναι οι φορές που σώζετε ανθρώπινες ζωές, είναι όμως και οι φορές που γίνεστε δυσάρεστοι, γιατί πρέπει να επιβάλλετε τον νόμο. Και αυτή η σχέση με την κοινωνία δοκιμάστηκε πάρα πολύ, κυρίως μέσα στη μνημονιακή περίοδο. Θέλω να μου πείτε πώς νιώθετε απέναντι στον πολίτη και τι πιστεύετε ότι έχει ως εικόνα για την Ελληνική Αστυνομία ο Έλληνας πολίτης σήμερα, στην πλειοψηφία του, γιατί πάντα υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις.

Πιστεύω ότι, στην πλειοψηφία του, ο πολίτης έχει μια θετική εικόνα απέναντι στην Αστυνομία.

Κακά τα ψέματα, έχουμε τη νοοτροπία ότι θέλουμε τον αστυνομικό δίπλα μας όταν έχουμε ανάγκη, αλλά δεν τον θέλουμε απέναντί μας όταν πρέπει να επιβάλει τα νόμιμα. Αυτό είναι γεγονός.

Επίσης, είναι γεγονός ότι διάφοροι πολιτικοί φορείς εκμεταλλεύονται την Αστυνομία, γιατί έχουν μάθει να κάνουν πολιτική μια ζωή στις πλάτες της. Το έχω ξαναπεί: υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι, αν η Αστυνομία καταργηθεί, θα πάψουν να υπάρχουν. Την ύπαρξή τους την οφείλουν στον καταγγελτικό τους λόγο, στον μόνιμο καταγγελτικό τους λόγο κατά της Ελληνικής Αστυνομίας, κατά του Έλληνα και της Ελληνίδας αστυνομικού.

Το ζήσαμε και στη Λάρισα. Να θυμίσω το περιστατικό του Αγίου Αντωνίου; Παραλίγο να καεί η πόλη μας για ένα περιστατικό για το οποίο οι γονείς του παθόντα δεν κινήθηκαν.

Όταν αθωώθηκε ο συνάδελφός μας, μετά από μια δίκη που κράτησε τουλάχιστον δυόμισι ώρες, δεν μίλησε κανένας. Ήταν ημέρα Πέμπτη. Δεν έγινε απολύτως τίποτα. Πριν από αυτό, όμως, παραλίγο κάποιοι να κάψουν τη Λάρισα. Και το είχα στηλιτεύσει τότε.

Η Αστυνομία, το έχω ξαναπεί, είναι το έσχατο σημείο. Όταν η Αστυνομία επεμβαίνει, είναι όταν το πράγμα έχει φτάσει στο «μη περαιτέρω». Αυτό πρέπει να γίνει αντιληπτό.

Είστε πρόεδρος, αν δεν κάνω λάθος, για έκτη συνεχόμενη θητεία και έχετε πίσω σας μια πολύ ισχυρή εκλογική νομιμοποίηση. Μετά από τόσα χρόνια, ποιο είναι το μεγαλύτερο πράγμα που θεωρείτε ότι κερδίσατε για τους αστυνομικούς της Λάρισας και ποιο είναι εκείνο που οφείλετε να παραδεχθείτε ότι δεν έχετε καταφέρει ακόμη να αλλάξετε; Και στο τέλος αυτής της θητείας, τι πρέπει να έχει συμβεί για να μπορείτε να πείτε ότι ο αστυνομικός της Λάρισας δεν δουλεύει πλέον κυρίως με το φιλότιμό του;

Ασχολούμαι με τον συνδικαλισμό στην Ελληνική Αστυνομία από τον Μάρτιο του 1997, οπότε και εξελέγην γενικός γραμματέας στην Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Καστοριάς, όπου υπηρετούσα τότε. Ίσως να είμαι και ο παλαιότερος εν ενεργεία συνδικαλιστής αυτή τη στιγμή στο Σώμα.

Ποτέ κανένας συνδικαλιστής δεν είναι ευχαριστημένος με αυτά που έχει πετύχει. Πάντα θα υπάρχουν προκλήσεις που θα πρέπει να τις κοιτάξει κατάματα, να τις κερδίσει και να προχωρήσει στην επόμενη πρόκληση.

Θεωρώ ότι έχω κοιτάξει κατάματα αρκετές τέτοιες προκλήσεις, μαζί με τους συνεργάτες μου στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Αστυνομικών Λάρισας.

Η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου είναι τα καλά λόγια που ακούν οι συνάδελφοί μου όταν βρίσκονται αποσπασμένοι σε άλλες Διευθύνσεις της Αστυνομίας, για τη σωστή λειτουργία των υπηρεσιών μας και για τον τρόπο με τον οποίο διεκδικούμε τα δίκαιά μας.

Θεωρώ ότι η εξωστρέφεια του Λαρισαίου αστυνομικού προς την κοινωνία της Λάρισας, μέσα από τις δράσεις της Ένωσης Αστυνομικών Λάρισας, είναι ένα από τα μεγαλύτερα πράγματα που καταφέραμε και πετύχαμε.

Δεν μπορώ να πω ποιο ήταν αυτό που δεν καταφέραμε. Ίσως να είναι κάτι το οποίο θα προκύψει στο μέλλον, άμεσα ή αργότερα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ευχαριστώ τους συνεργάτες μου, με τους οποίους είμαστε από την αρχή δίπλα-δίπλα, γιατί μόνος μου δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα.

Και όσο ακόμη θα είμαι πρόεδρος στην Ένωση Αστυνομικών Λάρισας, θα συνεχίζω να θεωρώ ότι χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ.

Σας ευχαριστώ πολύ κύριε πρόεδρε.

Κι εγώ σας ευχαριστώ κύριε Ράιδο.