Φτάνει πια με τις νεοφιλελεύθερες σοφιστείες! 

Του Νίκου Ράπτη*

Την άνοιξη του 2019, ο υπουργός παιδείας ανακοίνωσε την ίδρυση νομικής σχολής στο πανεπιστήμιο Πατρών. Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Λάβρο το «αντισύριζα μέτωπο» επιτέθηκε στην κυβερνητική απόφαση. Η Νίκη Κεραμέως τόνιζε πως δεν νοείται η εκπαίδευση να μην «συμβαδίζει με την αγορά εργασίας» και πως «η Ελλάδα έχει ήδη χιλιάδες άνεργους δικηγόρους». Το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Στέφανος Παραστατίδης συμφωνούσε με αυτόν τον «σωστό προβληματισμό». Μόλις ήρθε στην εξουσία, η ΝΔ κατήργησε τη νέα σχολή πριν καν τις προγραμματικές της δηλώσεις. «Το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι μια ακόμα νομική σχολή», δήλωνε η νέα υπουργός παιδείας.

Από τότε οι τρεις νομικές σχολές έχουν γίνει αισίως πέντε και σχεδιάζεται να φτάσουν τις επτά. Ιδρύθηκε μία (ιδιωτική) στην Αθήνα, από το πανεπιστήμιο Λευκωσίας και μία ακόμα (επίσης ιδιωτική) στη Θεσσαλονίκη, από το πανεπιστήμιο του Γιορκ. Οι νεοδημοκράτες μιλάνε τώρα για «επενδύσεις», «ποιότητα», «περιορισμό της φυγής στο εξωτερικό», «προσέλκυση ξένων φοιτητών» κ.λπ. Ξεχάστηκε εντελώς το επιχείρημα του «κορεσμού» στην αγορά εργασίας. Τελικά αυτό που ενδιέφερε τη ΝΔ ήταν η ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ! Την ένοιαζε η ανώτατη εκπαίδευση να έχει δίδακτρα και να επιλέγονται οι πλουσιότεροι μαθητές αντί για τους καλύτερους.

Τι μπορεί να κάνει έξυπνους ανθρώπους να πανηγυρίζουν για την τόσο εξόφθαλμη υπονόμευση της αξιοκρατίας και το περαιτέρω δυσκόλεμα της πρόσβασης σε δημόσια αγαθά από τα ελληνικά νοικοκυριά -στην οποία κάνουμε ήδη πρωταθλητισμό; Είναι ο δογματισμός, ανόητε! Για κάποιο λόγο, η ΝΔ πιστεύει πως κάθε ιδιωτικό είναι πάντοτε καλύτερο από κάθε κρατικό και πως η κερδοφορία ευεργετεί την κοινωνία περισσότερο από τις κοινωνικές δαπάνες.

Αυτό το δόγμα ηγεμονεύει διεθνώς εδώ και δεκαετίες, αν και διαψεύδεται, ξανά και ξανά. Μετά από σαράντα χρόνια νεοφιλελεύθερου δογματισμού, στη Δύση οι μεσαίες τάξεις βαλτώνουν οικονομικά, ενώ οι λαϊκές κατακρημνίζονται στον κοινωνικό αποκλεισμό. Οι ανισότητες αυξάνουν σε επίπεδα που είχαμε να δούμε για αιώνες. Η δημοκρατία διαβρώνεται από την απελπισία των φτωχών και τον εξουσιομανή ίλιγγο των ασύδοτων υπερπλούσιων. Ο νεοφιλελευθερισμός μετεξελίσσεται σε νεοφασισμό εμπρός στα μάτια μας. Αντί για ειρήνη, ευημερία και ελευθερία, το νεοφιλελεύθερο δέντρο καρπίζει πια πόλεμο, φτώχεια και τυραννία.

Ένας σημαντικός λόγος που συμβαίνει αυτό, είναι πως οι νεοφιλελεύθεροι δεν κοστολογούν σωστά το τίμημα των πολιτικών τους. Η ίδρυση ενός νέου κρατικού πανεπιστήμιου χρεώνεται ως «κόστος», αλλά τα δίδακτρα που πληρώνουν τα νοικοκυριά όχι! Η ανάπτυξη των μέσων μαζικών μεταφοράς «επιβαρύνει» την οικονομία, αλλά όχι το χαράτσι που πληρώνουν καθημερινά σε χαμένες εργατοώρες εκατομμύρια οδηγοί κολλημένοι στην κίνηση! Οι αρρώστιες από την ατμοσφαιρική ρύπανση και τα «φτηνά» αλμυρά, γλυκά και λιπαρά τρόφιμα θεωρούνται «τζάμπα», μόνο και μόνο γιατί τις πληρώνει ο καθένας μόνος του, σε αντίθεση με τις κρατικές πολιτικές για υγιεινή διατροφή και καθαρό αέρα. Σαν να μην έφταναν αυτά, τα βαριά πορτοφόλια -τράπεζες, ενεργειακοί όμιλοι, ΜΜΕ, ιδιωτικές εταιρείες νερού κ.λπ- όταν πέσουν έξω απαιτούν να τις πληρώνουμε όλοι από την τσέπη μας, γιατί είναι λέει «πολύ μεγάλες για να αποτύχουν».

Η νεοφιλελεύθερη οικονομία μοιάζει με ταχυδακτυλουργία. Ο νεοφιλελεύθερος Χουντίνι σε βάζει να κοιτάς αν η φορολογική σου δήλωση ελάφρυνε κατά μερικές πενταροδεκάρες, ενώ με το άλλο χέρι σου κλέβει το πορτοφόλι.

Αυτό το παραμύθι πρέπει να τελειώνει. Το πρώτο που έχουμε να κάνουμε σαν δυτικές κοινωνίες, είναι να κοστολογούμε σωστά τις ζημιές και τα οφέλη από τις επιλογές μας, να αποκτήσουμε πάλι επαφή με τον πραγματικό κόσμο. Που σημαίνει να διώξουμε κλωτσηδόν από την εξουσία τους νεοφιλελεύθερους απατεώνες.

*Ο Νίκος Ράπτης είναι εκπαιδευτικός, περιφερειακός σύμβουλος Θεσσαλίας. Το βιβλίο του «Από τον σοσιαλισμό στη Βιωσιμότητα» μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ασίνη.