«Στη μνήμη της μητέρας μου Κλεοπάτρας Παγωνοπούλου» – Ραγίζει καρδιές η κόρη της, Νάνσυ Μάρου

Σήμερα στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Νέας Δημητριάδας Βόλου το μνημόσυνο, 40 ημέρες από τον θάνατο της πολυαγαπημένης εκπαιδευτικού.

Συμπληρώθηκαν 40 ημέρες από τον πρόωρο θάνατο της εκπαιδευτικού, υποδιευθύντριας του Γυμνασίου Βελεστίνου Κλεοπάτρας Παγωνοπούλου, σε ηλικία 60 ετών, που σκόρπισε τεράστια θλίψη.

Σήμερα Κυριακή 28 Ιουνίου, με αφορμή το μνημόσυνο, το οποίο θα τελεστεί μετά τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Νέας Δημητριάδας Βόλου, η κόρη της Νάνσυ Μάρου έγραψε στη μνήμη της μητέρας της:

σωπαίνουν

και τα παιδιά.

Ο χρόνος πάγωσε

σαν πέτρινο ρολόι,

μια Ρωμιοσύνη ολόκληρη

δακρύζει,

και η μυρσίνη της αυλής

μαράθηκε,

γιατί έφυγες

Εσύ.

Η πλάση γύρω

έγινε μια κόλαση βουβή,

ένας τόπος

δίχως ήλιο

και ανάσα.

Κι όμως,

μου τάιζες τα όνειρα,

σαν θεά ερχόμενη,

με πλούσια φαγητά,

ώστε να τρέχουν μπροστά μου

σαν λιοντάρια.

Ήταν ένας παράδεισος

γεμάτος φως,

που τον όριζαν

τα δικά σου χέρια.

Και με έσπρωχνες

με δύναμη

από πίσω τους,

να τα κυνηγάω.

Και είναι σκληρό

να ξέρεις

πόσο μπορεί να μεγαλώσει

ένα όνειρο,

όταν το αγγίξει

κάτι

θείο.

Το μυαλό σου

μεστό

σαν στάχυ πριν τον θερισμό,

γεμάτο από ήλιο,

κόπο

και χρυσή σοφία.

Ήσουν

η δική μου Ήρα,

μια μάνα-αγκαλιά

για όλο τον κόσμο.

Κι όμως

προδόθηκε άδικα

το πέρασμά σου,

σαν την Ευρυδίκη

που ανέβαινε ήδη

προς το φως,

με το σκοτάδι

να λύνεται αργά

από τα μαλλιά της.

Όχι

επειδή δεν άντεξε

τον Άδη.

Όχι

επειδή λύγισε.

Ποιο χέρι,

αλήθεια,

στην τελευταία σκάλα,

άφησε αφύλαχτο

το φως;

Ήσουν μαχήτρια

εσύ,

με το σπαθί της αλήθειας

στο χέρι,

κι όμως προδόθηκες

άδικα,

σαν τον Λεωνίδα

από τον Εφιάλτη.

Όχι

επειδή δεν είχες δύναμη,

αλλά επειδή κάποιος

ήξερε

το κρυφό μονοπάτι.

Τώρα πρέπει

να κάνω άλλα όνειρα.

Στερημένα.

Πιο φτωχά.

Ανθρώπινα.

Ξένα πουλιά

σε ρημαγμένο δάσος,

χωρίς τον δικό σου

θείο πλούτο.

Όλου του κόσμου

τα καλά

να είχα,

δεν τα θέλω,

δεν μου αρκούν.

Μια άρνηση πικρή

γεμίζει την ψυχή μου

για ό,τι δεν γράφτηκε

με το δικό σου

χρυσό,

αρχαίο μελάνι.

Μονάχα σκύβω

και μυρίζω τα ρούχα σου,

να ξαναζήσω

για μια στάλα

τη χαμένη ξενοιασιά.

Αυτό το άρωμα

ήθελα για πάντα

να κρατήσω,

μα τώρα

το υφαίνουν

οι αργαλειοί της λήθης,

σαν να καταπίνουν

τις αναμνήσεις μου,

σαν να αφανίζουν

την ίδια μου

τη ζωή.

Η ύπαρξή μου

μοιάζει

με ξερό πηγάδι,

που διψά

για το δικό σου

ζωντανό νερό.

Τα αστέρια μετρώ

και ξαναμετρώ.

Κοιτώ το φεγγάρι,

μα πουθενά

δεν σε βρίσκω.

Ακόμα κι από τον ουρανό

λείπουν αστέρια

απόψε,

γιατί έσβησε

το δικό σου φως

και μαζί του

χάθηκε

και το δικό μου.

Για μένα

δεν θα ανατείλει

ξανά

Κυριακή.

Θα στέκω εγκλωβισμένη

στα κάγκελα των θνητών,

φυλακισμένη

σαν αετός

που του έκοψαν

τα φτερά,

προσμένοντας την ώρα

να σε ξανασυναντήσω.

Μόνο στον ύπνο

με κυκλώνει

μια αλλόκοτη χαρά,

κάθε φορά

που η μορφή σου

με επισκέπτεται.

Ένα σκίρτημα

παράξενο,

σαν να γνωρίζω

από πριν

πως αυτή η αντάμωση

είναι

δανεική.

Μέσα στη νύχτα,

σαν ψίθυρος παλιός,

«Κουράγιο,

θα περάσει»,

θα μου πεις,

κι ας ξέρω

πως η πληγή

δεν κλείνει.

Κι ύστερα ξυπνώ,

για να ζήσω

με την προσμονή.

Πού χάνεται

η μορφή σου

σαν χαράζει;

Και πώς επιστρέφω

ξανά

στην κόλαση

του κόσμου;

Να πετάξουμε μαζί

στο άπειρο.

Να αγγίξω ξανά

τα αιθέρια μαλλιά σου.

Να βυθιστώ

στο χάδι σου,

στην άβυσσό σου.

Κρατώ

το ασημένιο νήμα

της αγάπης σου,

και μέχρι να κατεβώ

στον Άδη,

Μάνα,

θα σε αγαπώ.

Έως τότε,

πέτα ψηλά.

Γαλήνεψε τώρα,

αστείρευτη δύναμή μου,

και αναπαύσου

στην αγκαλιά

της δικής σου μάνας,

όπως αναπαυόμουν

κι εγώ,

παιδί,

στη δική σου.

Πηγή: taxydromos.gr