Γυναίκες διανομείς στη Λάρισα; Ναι υπάρχουν – Η Μαρία, η Χρυσούλα και η Μαρίνα τα λένε όλα στο onlarissa.gr: Τα πτυχία, τα ταμπού και στο βάθος …φως (φωτο) 

Σε μία ελληνική κοινωνία η οποία έχει πραγματοποιήσει σημαντικά βήματα αναφορικά με ζητήματα πατριαρχείας και ισότητας φύλων (χρίζοντας ωστόσο πολλά περιθώρια βελτίωσης), οι διαχρονικά χαρακτηρισμένες ως ανδρικές δουλειές παραμένουν ακόμη ταμπού. Πόσο μάλλον στην επαρχία…

Πόσο μάλλον δε αυτό της διανομέα, το οποίο από μόνο του είναι ιδιαίτερα απαιτητικό. Όλα τα παραπάνω επιβεβαιώνονται από το γεγονός ότι η πόλη διαθέτει μόλις επτά γυναίκες – διανομείς, ενώ οι τρεις εξ αυτών μιλούν αποκλειστικά στο onlarissa.gr.

Σε μία συζήτηση με έντονο κοινωνικό αποτύπωμα, γεμάτη ταμπού και στενάχωρες ιστορίες, φωτεινά παραδείγματα, αλλά και ελπιδοφόρα μηνύματα για το μέλλον του τόπου.

Συνέντευξη στον Αντώνη Νιανιά

Διανομείς με πτυχία – Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης

Η Μαρίνα είναι 27 ετών, μητέρα ενός μωρού, η οποία σπούδασε βοηθός φαρμακοποιού, ωστόσο η ανάγκη της για ευελιξία στα ωράρια ώστε να φροντίζει το παιδί της, την ώθησε στο να αφήσει τη δουλειά πάνω στο αντικείμενο της και να καβαλήσει τη μηχανή.

Απόφοιτη της σχολής Πολιτικών Έργων Υποδομής, η Χρυσούλα στα 45 της και έχοντας αλλάξει αρκετές δουλειές στο παρελθόν, κατέληξε εν τέλει στο delivery, καθώς αυτό της προσφέρει ένα λυτρωτικό αίσθημα ελευθερίας.

«Γιαγιά της παρέας» αποκαλεί τον εαυτό της η Μαρία στα 65 της, με πτυχίο Οικονομικών Επιστημών από τη Θεσσαλονίκη. Προσωποποίηση της όρεξης για ζωή, καθώς το γεγονός της συνταξιοδότησης δεν της έχει στερήσει τη θέληση για εργασία, δουλεύοντας παράλληλα τόσο ως λογίστρια όσο και ως διανομέας. Τα αίτια; «Πέρα από το οικονομικό κομμάτι, δε θέλω τα απογεύματα να κάθομαι και να βλέπω τηλεόραση», απαντάει αφοπλιστικά.

Κοινωνική κατακραυγή – «Γυναίκα με πτυχίο και θα βγεις στο δρόμο;»

Αναφορικά με τα σχόλια του στενού, αλλά και του ευρύτερου κύκλου των τριών γυναικών, όταν αυτές αποφάσισαν να ακολουθήσουν την εν λόγω επαγγελματική σταδιοδρομία, τα όσα ανέφεραν είναι αν μη τι άλλο στενάχωρα…

«Δεν είδαν πολύ θετικά την επιλογή μου: “Σπούδασες και θα αφήσεις το πτυχίο σου για να βγεις στο δρόμο; Είσαι και γυναίκα κιόλας”…» Αυτό το σχόλιο δέχτηκε η Μαρίνα, ενώ η Χρυσούλα τόνισε πως δεν ήταν λίγα τα άτομα που στην αρχή τη χλεύασαν, με τα παιδιά της ωστόσο να διατηρούν μία πολύ πιο θετική προσέγγιση αναφορικά με το εν λόγω ζήτημα.

Αναφορικά με την πιο δυναμική, Μαρία κι αυτή βίωσε παρόμοιες εμπειρίες, ωστόσο τόνισε ότι δε μπόρεσαν να της κάνουν πολλά σχόλια, διότι γνωρίζουν πως δε τα σηκώνει αυτά! Πάντως όλες συμφώνησαν στο ότι δεν τις ενδιαφέρει για το τι πιστεύει ο κόσμος. Δική τους η ζωή, δικές τους και οι αποφάσεις.

«Με δάγκωσε πίτμπουλ – Το καλοκαίρι η άσφαλτος βγάζει καπνούς»

Στο κομμάτι των δυσκολιών του επαγγέλματος, για τη Μαρίνα οι πρώτες μέρες ήταν τραυματικές, καθώς τη δάγκωσε πίτμπουλ! Παράλληλα συμπληρώνει πως φοβήθηκε και μερικές φορές συνεχίζει να φοβάται, καθώς… «δε ξέρεις ποιος μπορεί να σου ανοίξει για να παραλάβει μια παραγγελία».

Ακολούθως, η Χρυσούλα στάθηκε στις καιρικές συνθήκες, πόσο μάλλον αυτές της Λάρισας: «Όλοι νομίζουν ότι ο χειμώνας είναι πιο δύσκολη εποχή, ωστόσο αν εξαιρέσεις ότι μπορεί να γλιστράει το μηχανάκι, το καλοκαίρι είναι ασύγκριτα πιο απαιτητικό. Μου έχει τύχει να βρίσκομαι μεσημέρι στη συμβολή των οδών Ηρώων Πολυτεχνείου και Παπαναστασίου, βλέποντας την άσφαλτο να βγάζει καπνούς. Γυάλιζαν τα μάτια μου, δε μπορούσε να κοιτάξω μπροστά, πίστευα θα πέσω».

Μια διαφορετική οπτική έδωσε η Μαρία, λέγοντας πως κατά τη δική της άποψη, η μεγαλύτερη παθογένεια έγκειται στην κυκλοφοριακή αγωγή των πολιτών, αναφέροντας με παράπονο πως οι οδηγοί δεν προσέχουν καθόλου, ανεξαρτήτως φύλου.

«Αλλάζει το πρόσωπο τους όταν βλέπουν γυναίκα να ανοίγει το ασανσέρ»

Κεφάλαιο αρνητικά σχόλια και εκεί η Μαρίνα είχε να διηγηθεί ένα πραγματικά εξοργιστικό περιστατικό: «Πρόσφατα μου έτυχε να βγω αργά στο δρόμο, καθώς είχα κοιμήσει το παιδί μου. Ήταν περίπου τρεις τα ξημερώματα και μου άνοιξε μία γυναίκα, η οποία ανέφερε χαρακτηριστικά: “Τόση ανάγκη την έχεις τη δουλειά και εργάζεσαι τέτοια ώρα;”. Δε μπορώ να πω ψέματα, αυτό το σχόλιο με έριξε, σκέφτηκα να σταματήσω και να γυρίσω σπίτι»…

«Αλλάζει το πρόσωπο τους όταν βλέπουν γυναίκα να ανοίγει το ασανσέρ», ανέφερε η Χρυσούλα, ωστόσο σε μια πιο θετική νότα η Μαρία συμπλήρωσε πως οι περισσότεροι κάνουν θετικά σχόλια, δίνοντας τους τα εύσημα για τον τρόπο που επέλεξαν να βιοπορίζονται.

Τα προβλήματα της Λάρισας (που λύθηκαν) και ένα υστερόγραφο

Στο ρεζουμέ αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας κουβέντας, και σε ερώτηση αναφορικά με τα προβλήματα που χρίζουν επίλυσης στην πόλη, οι τρεις τους συμφώνησαν από κοινού ότι τα περισσότερα έχουν λυθεί, χάρη στη κοινή συνεργασία του νεοσύστατου Σωματείου και της Δημοτικής Αρχής.

Με σημαντικότερα όλων, τις ειδικά διαμορφωμένες θέσεις πάρκινγκ για τα δίκυκλα τους και το «πράσινο φως» που δόθηκε για διέλευση στις οδούς Βενιζέλου και Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ωστόσο αυτό που παραμένει ακόμη άλυτο έχει να κάνει με τις λακούβες σε ουκ ολίγους δρόμους… γεγονός το οποίο καθιστά την οδήγηση επικίνδυνη.

Και αφότου ολοκληρώθηκε το βασικό σκέλος της συνέντευξης, η Μαρία, με τη σοφία, τη δυναμική, αλλά και το ελεύθερο πνεύμα που τη διακατέχει θέλησε να κάνει μία τελευταία παρέμβαση: «Να το γράψεις αυτό. Η μεγαλύτερη δυσκολία που δεν αναφέρθηκε νωρίτερα έχει να κάνει με τη μοναχικότητα. Εργαζόμαστε σε ένα μη σταθερό περιβάλλον, χωρίς τους ίδιους συναδέλφους.

Για έναν άνθρωπο η δουλειά αποτελεί τουλάχιστον το 1/3 της ζωής του και εμείς δεν κατορθώνουμε να χτίσουμε μία ανθρώπινη, διαπροσωπική επαφή, πέρα από το τυπικό “καλησπέρα” που λέμε με τους υπαλλήλους των καταστημάτων και τους ανθρώπους στους οποίους παραδίδουμε τις παραγγελίες. Η ζωές μας είναι πάνω στο μηχανάκι, είμαστε easy riders και μονίμως βυθιζόμαστε στις σκέψεις μας. Υπάρχει έλειψη συντροφικότητας».

φωτογραφίες: Γιάννης Μυλωνάς