Συγκλονίζει γνωστός Λαρισαίος από το νοσοκομείο: «Γιατί πάλι εγώ; Πόσες ακόμη μάχες πρέπει να δώσω;»

Με ένα σπαρακτικό αλλά συνάμα αισιόδοξο κείμενο ο παλαίμαχος Λαρισαίος μπασκετμπολίστας και μετέπειτα προπονητής, Θοδωρής Μάμμος, θέλησε να δημοσιοποιήσει ότι βιώνει πολύ δύσκολες ώρες στα 56 του χρόνια.

Για τρίτη φορά καλείται να αντιμετωπίσει ένα ακόμη πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας που του χτύπησε την «πόρτα».

Παλεύει τα τελευταία 35 χρόνια με σοβαρές ασθένειες και πάντα βγαίνει νικητής. Από τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 με τον οποίο διαγνώστηκε μόλις στα 20 του χρόνια και με τον οποίο έμαθε να ζει μια ζωή, με στερήσεις και μετρήσεις, ενέσεις και υπολογισμούς, μέχρι το έμφραγμα του μυοκαρδίου πριν 4 χρόνια και τώρα τη διάγνωση ότι πάσχει από MSD.

Κι όμως από το κρεβάτι του πόνου στο Λαϊκό Νοσοκομείο της Αθήνας, θέλησε να γνωστοποιήσει πως είναι ακόμη εδώ, δεν παραιτείται, και με δίψα για ζωή θα καταφέρει να βγει αλώβητος και από αυτή τη σοβαρή περιπέτεια.

Αν μη τι άλλο έχει δίπλα του να τον ακολουθούν όλες αυτές οι από καρδιάς ευχές που κατέκλυσαν τον σχολιαστικό χώρο κάτω από την ανάρτησή του στο facebook.

Παλιοί του συναθλητές, συνάδελφοι, άνθρωποι του μπάσκετ και του αθλητισμού στη Λάρισα και όχι μόνο, είναι νοερά στο πλευρό του και όλοι είναι σίγουροί ότι ο «Τεο» θα κερδίσει και αυτή τη δύσκολη δοκιμασία που του επιφύλασσε η ζωή.

Δείτε την συγκινητική του ανάρτηση:

«Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ… ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΕΙ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΛΕΞΗ!

Είμαι 56 χρονών. Μια ηλικία στην οποία θα ήθελα να μετράω όμορφες στιγμές, χαμόγελα, ταξίδια, όνειρα και όλα όσα έχει να προσφέρει η ζωή. Όμως η δική μου διαδρομή δεν ήταν ποτέ στρωμένη με ροδοπέταλα. Από πολύ νωρίς έμαθα τι σημαίνει αγώνας, φόβος, αγωνία, πόνος, αλλά και τι σημαίνει να βρίσκεις μέσα σου δυνάμεις που ούτε εσύ ο ίδιος γνώριζες ότι υπάρχουν.

Στα 20 μου χρόνια, σε μια ηλικία που οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν όνειρα για το μέλλον χωρίς να σκέφτονται ιδιαίτερα την υγεία τους, ήρθε στη ζωή μου ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μια διαφορετική καθημερινότητα. Μια ζωή με μετρήσεις, ενέσεις, υπολογισμούς, περιορισμούς, αγωνίες και αμέτρητες μικρές και μεγάλες μάχες. Τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια συμβιώνω με αυτή την ασθένεια. Έχω περάσει δύσκολες στιγμές, έχω κουραστεί, έχω λυγίσει, έχω φοβηθεί, αλλά δεν εγκατέλειψα ποτέ. Έμαθα να συνεχίζω ακόμη κι όταν τα πράγματα ήταν δύσκολα. Έμαθα να χαμογελάω ακόμη κι όταν μέσα μου υπήρχαν χίλιοι λόγοι να κλάψω.

Και εκεί που πίστευα πως είχα μάθει να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες, ήρθε το 2022 και μου έφερε μια ακόμη μεγάλη δοκιμασία. Ένα έμφραγμα του μυοκαρδίου. Ξαφνικά, η ζωή μου κρεμόταν από μια κλωστή. Θυμάμαι τη μεταφορά μου με αεροπλανάκι από τη Σαντορίνη στην Κρήτη. Στιγμές που δεν ξεχνιούνται. Στιγμές που σε κάνουν να συνειδητοποιείς πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ζωή και πόσο πολύτιμη είναι κάθε ανάσα. Ήταν μια εμπειρία που με σημάδεψε, που με φόβισε, αλλά και που μου έδωσε ακόμη έναν λόγο να παλέψω. Και τα κατάφερα! Βγήκα και από εκείνη τη μάχη, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά πως η ζωή μπορεί να σε δοκιμάζει σκληρά, αλλά δεν πρέπει να της παραδίνεσαι εύκολα.

Και τώρα, στα 56 μου χρόνια, όταν πίστευα πως ίσως τα δύσκολα είχαν περάσει, ήρθε μια ακόμη ανατροπή. Μια διάγνωση που δεν περίμενα ποτέ. MDS. Μια λέξη που ξαφνικά μπήκε στη ζωή μου και έφερε μαζί της καινούργια ερωτήματα, φόβους, αγωνία και αβεβαιότητα. Γιατί, όσο δυνατός κι αν είσαι, όσο κι αν έχεις μάθει να παλεύεις, υπάρχουν στιγμές που μια νέα διάγνωση σε παγώνει. Σε κάνει να αναρωτιέσαι «Γιατί πάλι εγώ; Πόσες ακόμη μάχες πρέπει να δώσω; Πόση δύναμη μπορεί να έχει ένας άνθρωπος;».

Δεν θα προσποιηθώ πως δεν φοβάμαι. Δεν θα πω πως είμαι πάντα δυνατός. Είμαι άνθρωπος. Έχω δικαίωμα να φοβάμαι, να αγωνιώ, να κουράζομαι, να λυγίζω. Αλλά έχω και κάτι που όλες αυτές οι δοκιμασίες δεν κατάφεραν να μου πάρουν: ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΥ!

Κοιτάζω πίσω και βλέπω έναν άνθρωπο που στα 20 του χρόνια ξεκίνησε έναν δύσκολο δρόμο, που έζησε 36 χρόνια με τον διαβήτη, που πέρασε ένα έμφραγμα, που βρέθηκε σε ένα αεροπλανάκι ανάμεσα στη ζωή και στον φόβο, και που σήμερα καλείται να αντιμετωπίσει ακόμη μία μεγάλη πρόκληση.

Και ξέρετε κάτι; Είμαι ακόμη εδώ!

Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το αύριο. Δεν γνωρίζω πόσο δύσκολος θα είναι αυτός ο καινούργιος δρόμος. Ξέρω όμως πως δεν θέλω να μετράω τη ζωή μου με τις ασθένειες που πέρασαν από αυτήν, αλλά με τις μάχες που έδωσα και τις στιγμές που κατάφερα να κερδίσω.

Δεν ζητάω να είμαι άτρωτος. Ζητάω να έχω δύναμη, πίστη, σωστούς ανθρώπους δίπλα μου και την ευκαιρία να συνεχίσω να ζω, να αγαπώ, να ονειρεύομαι και να χαίρομαι τις μικρές καθημερινές στιγμές.

Ίσως η ζωή να με δοκίμασε περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα. Ίσως να μου έδωσε περισσότερες δυσκολίες απ’ όσες μου αναλογούσαν. Αλλά δεν θα της επιτρέψω να μου στερήσει το δικαίωμα να ελπίζω.

Δεν είμαι οι διαγνώσεις μου. Δεν είμαι ο διαβήτης μου. Δεν είμαι το έμφραγμά μου. Δεν είμαι το MDS. Είμαι ένας άνθρωπος που έχει περάσει πολλά, αλλά εξακολουθεί να θέλει να ζήσει!

Και σήμερα, μπροστά σε αυτή τη νέα πρόκληση, θέλω να πω κάτι στον εαυτό μου:

Κράτα γερά! Έχεις περάσει πολλά. Έχεις δει πόσο δυνατός μπορείς να γίνεις. Μην αφήσεις τον φόβο να σου κλέψει τις όμορφες στιγμές που ακόμη σε περιμένουν. Κάθε καινούργια μέρα είναι μια ευκαιρία. Κάθε χαμόγελο είναι μια μικρή νίκη. Κάθε ανάσα είναι ένα δώρο.

Δεν ξέρω αν θα ξεπεράσω και αυτή τη δοκιμασία. Θέλω όμως να το πιστεύω, να το προσπαθήσω και να παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις.

Γιατί έχω ακόμη ζωή μέσα μου. Έχω ακόμη όνειρα. Έχω ακόμη λόγους να χαμογελάω. Και, πάνω απ’ όλα, έχω ακόμη πολλή διάθεση να συνεχίσω!

Η ιστορία μου δεν τελείωσε. Η επόμενη σελίδα δεν έχει γραφτεί ακόμη.

Και όσο υπάρχει ελπίδα, εγώ θα συνεχίζω να γράφω την ιστορία μου.

ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ. ΜΕ ΠΙΣΤΗ, ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΝΑ ΧΤΥΠΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ!”.