Λάρισα: Με 90% αναπηρία και εγκαταλελειμμένος στη γραφειοκρατία – Ο Απόστολος Ψαλτούλης που δεν «χωράει» στο κράτος πρόνοιας

Πίσω από τη συγκλονιστική έκκληση του Απόστολου Ψαλτούλη, που παραμένει καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας, κρύβεται μια πολύχρονη περιπέτεια που φανερώνει τις σοβαρές αδυναμίες του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας. Με πιστοποιημένη αναπηρία 90% από το ΚΕΠΑ, ο Απόστολος εξακολουθεί να βρίσκεται εγκλωβισμένος ανάμεσα στη γραφειοκρατία των ασφαλιστικών οργανισμών και την αδυναμία εξεύρεσης κατάλληλης δομής φιλοξενίας και αποκατάστασης. Επί μήνες βρίσκει καταφύγιο στα δύο νοσοκομεία της Λάρισας, με το Πανεπιστημιακό να τον έχει φιλοξενήσει για σχεδόν 14 μήνες, σύμφωνα με τη μαρτυρία ανθρώπου που γνωρίζει από κοντά την περιπέτειά του.

Ένας φίλος του, με επιστολή του, περιγράφει τον καθημερινό αγώνα μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που προσπαθούν να καλύψουν όσα αδυνατεί να εξασφαλίσει το κράτος. Ο Νίκος Βαραλής, ο Γιώργος Παραβάνος, ο Νίκος Λαρίσσης, ο Ανδρέας Ριζούλης και ο Βαγγέλης Ρήγας βρίσκονται, όπως αναφέρει, στο πλευρό του, μαζί με τις κοινωνικές υπηρεσίες των δύο νοσοκομείων, τον καθηγητή Γιώργο Νταλέκο και τον Δημήτρη Μπαμπαλή.

Η μαρτυρία του φίλου του θέτει ένα ερώτημα που δύσκολα μπορεί να προσπεράσει κανείς. Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι και τα δύο νοσοκομεία της Λάρισας, ποιος θα φρόντιζε σήμερα τον Απόστολο Ψαλτούλη;

Διαβάστε την επιστολή του προς το onlarissa.gr: «Η ιστορία του Απόστολου Ψαλτούλη είναι η ιστορία ενός ακόμα «αθέατου» ευάλωτου ανθρώπου στην Ελλάδα της «συγκλονιστικής ευημερίας». Αποκλεισμένος από κάθε έννοια κοινωνικής ασφάλισης και μέριμνας, «φιλοξενείται» για μήνες στα δύο νοσοκομεία της πόλης, χωρίς να μπορεί να βρει πρόσβαση σε κάποια κοινωνική δομή για να μπορέσει ίσως να ενταχθεί στη ζωή.

Αντί για οποιαδήποτε κοινωνική μέριμνα, ένας κύκλος παλιών του φίλων έχει αναλάβει να αντικαταστήσει το «κοινωνικό κράτος» και προσπαθεί να τον κρατήσει στη ζωή. Μαζί τους και τα δύο νοσοκομεία που εδώ και μήνες κάνουν τα «στραβά μάτια» φιλοξενώντας έναν άνθρωπο χωρίς στην πραγματικότητα να τον νοσηλεύουν.

Αυτός ο κύκλος των ανθρώπων του εξασφάλισε πιστοποίηση αναπηρίας 90% από το ΚΕΠΑ. Απόφαση με βάση την οποία δικαιούται εξωιδρυματικό επίδομα. Αυτό στα χαρτιά. Γιατί στην πράξη έχει βρεθεί ανάμεσα στις συμπληγάδες της γραφειοκρατίας των ασφαλιστικών οργανισμών. Άπειρα χαρτιά, αιτήσεις, βεβαιώσεις, υπεύθυνες δηλώσεις και τερατώδεις προθεσμίες τις οποίες «προβλέπει ο νόμος» για να μπορέσει ένας άνθρωπος να βρει καταφύγιο, όντας ο ίδιος ανύμπορος να αντιδράσει.

Για να μην τα πολυλογούμε, ο Απόστολος θα έπρεπε σήμερα να λαμβάνει το εξωιδρυματικό επίδομα, να τυγχάνει φροντίδας κάποιου ιδρύματος που θα μπορούσε να του προσφέρει φιλοξενία και στοιχειώδη αποκατάσταση. Αλλά τέτοιο ίδρυμα δεν υπάρχει. Ή για την ακρίβεια, υπάρχουν πολλά, αλλά δεν τον δέχονται. «Δεν μπορούμε να δεχθούμε περιστατικό αυτού του προφίλ» είναι η απάντηση τους.
Έτσι παραμένει εγκλωβισμένος σ’ ένα δωμάτιο νοσοκομείου, το προσωπικού του οποίου έχει να αντιμετωπίσει άλλες τρεις παρόμοιες περιπτώσεις και φυσικά τον όγκο των ασθενών του. Χωρίς εξειδικευμένο προσωπικό, χωρίς αρμοδιότητα και χωρίς συμπαράσταση από τους «καθ’ ύλην αρμόδιους».

Το ερώτημα είναι αμείλικτο: Αν δεν υπήρχε το Γενικό Νοσοκομείο σήμερα και το Πανεπιστημιακό για σχεδόν 14 μήνες πριν, που θα ήταν ο Αποστόλης; Αν δεν υπήρχαν οι φίλοι του να τρέχουν τις γραφειοκρατικές διαδικασίες, να πληρώνουν από την τσέπη τους, ποια κοινωνική δομή θα τον φρόντιζε;
Η αλήθεια είναι πικρή: Ο Απόστολος Ψαλτούλης «δεν χωράει» στην Ελλάδα της συγκλονιστικής ευημερίας. Και μαζί του δεν χωράνε οι άνθρωποι που βρέθηκαν σε αδιέξοδο από την ίδια τη ζωή. Η μοίρα τους είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένη: Κοινωνικός αποκλεισμός, ελλιπής φροντίδα και αδιαφορία.

Ο Απόστολος, όπως και κάθε άνθρωπος που βγήκε εκτός εργασίας τα τελευταία χρόνια θα ζει στο «υπόγειο» της κοινωνίας. Παρατημένος, εγκλωβισμένος και ξεχασμένος από το «κράτος πρόνοιας». Μια ζωντανή απόδειξη πως η χώρα έχει «πολλά» αλλά όχι για πολλούς. Πως αν στραβοπατήσεις «βγάλτα πέρα μόνο σου». Βλέπεις, ούτε αφίσες κόλλησε στα νιάτα του, ούτε τριγύρισε στις αίθουσες αναμονής των βουλευτικών γραφείων. Ίσως η μοίρα του να ήταν διαφορετική.

Υ.Γ. Αφού ασχοληθήκατε με την περίπτωση του, γράψτε μια κουβέντα για τους ανθρώπους που έμειναν δίπλα του για να παλέψουν για κείνον: Το Νίκο Βαραλή, το Γιώργο Παραβάνο, τον Νίκο Λαρίσση, τον Ανδρέα Ριζούλη, το Βαγγέλη Ρήγα. Τις κοινωνικές υπηρεσίες των δύο νοσοκομείων, τον καθηγητή Γιώργο Νταλέκο, το Δημήτρη Μπαμπαλή. Γι’ αυτούς που δεν συμβιβάστηκαν με το να σηκώνουν αδιάφορα τους ώμους…»