Λαρισαίος γιατρός για ξυλοδαρμό συναδέλφου του: Γιατί δεν τα βάζουν μ’ αυτούς με την πραγματική εξουσία; Τι λέει για απλήρωτες εφημερίες, φακελάκια και μαφίες

Με αφορμή το άγριο περιστατικό που έλαβε χώρα πριν μερικές ημέρες όταν ένας γιατρός ξυλοκοπήθηκε σε πάρκινγκ νοσοκομείου της Αττικής, ο Λαρισαίος γιατρός Θανάσης Πασχάλης που τα τελευταία χρόνια εργάζεται σε νοσοκομεία της Αγγλίας, σχολιάζει το γεγονός και περιγράφει την καθημερινότητα ενός ιατρού στην Ελλάδα, ενθυμούμενος τον καιρό που πριν μερικά χρόνια εργαζόταν στο Πανεπιστημιακό Λάρισας με ατελείωτες εφημερίες οι οποίες καθυστερούσαν χαρακτηριστικά να πληρωθούν.

Δείτε την ανάρτηση του:

“Είδα προχθές ότι δείρανε έναν γιατρό σε ένα πάρκινγκ. Και φυσικά, από κάτω τα γνωστά σχόλια: «Δεν ξέρεις τι έγινε», «Μη βιάζεσαι να κρίνεις».

Ωραία. Δεν ξέρω τι έγινε.

Αλλά έχω μια απορία. Επειδή δεν ξέρω τι έγινε, σημαίνει ότι υπάρχει περίπτωση να δικαιολογείται να σαπίζεις έναν άνθρωπο στο ξύλο; Αυτή είναι η κοινωνία που θέλουμε; Αν αύριο κάποιος διαφωνήσει μαζί σου, θα σε περιμένει στο πάρκινγκ να σε δείρει και μετά θα λέμε «δεν ξέρουμε τι έγινε»;

Ναι. Οι γιατροί κάνουν λάθη. Η ιατρική δεν είναι αλάθητη. Και ναι, υπάρχουν και γιατροί που παίρνουν φακελάκια. Είναι απαράδεκτοι. Να τους καταγγείλουν, να δικαστούν και να μπουν φυλακή αν αυτό αποφασίσει η Δικαιοσύνη.

Αλλά ας μιλήσουμε και για τα υπόλοιπα.

Όταν δούλευα στην Κοζάνη και στο Πανεπιστημιακό (Λάρισας), έκανα μήνες να πληρωθώ τις εφημερίες μου. Έξι και δώδεκα μήνες. Έκανα διακομιδές πέρα από κάθε ανθρώπινο όριο. Και όταν ζήτησα τα δεδουλευμένα μου, η απάντηση που πήρα ήταν: «Κύριε Πασχάλη, τα δάκρυά μου είναι καυτά».

Ξέρετε πόσοι ήρθαν τότε να μου πουν «ρε φίλε, πώς ζεις;». Κανείς.

Το μόνο που άκουγα ήταν: «Εγώ σε πληρώνω.» «Είναι επιλογή σου.» «Είσαι γιατρός, κάνεις λειτούργημα.»

Α, μάλιστα.

Το λειτούργημα υπάρχει όταν ο γιατρός είναι απλήρωτος. Όταν δουλεύει 36 ώρες. Όταν καταρρέει από την κούραση. Όταν βρίζεται. Όταν απειλείται.

Αλλά όταν ζητήσει τα αυτονόητα, ξαφνικά γίνεται δημόσιος υπάλληλος που «τον πληρώνουμε εμείς».

Και τώρα βλέπω διάφορους αυτόκλητους τιμωρούς να δηλώνουν ότι θα κυνηγήσουν τους γιατρούς που παίρνουν φακελάκια.

Ωραία. Να τους κυνηγήσουν. Με στοιχεία. Στα δικαστήρια.

Μια απορία μόνο.

Γιατί δεν βλέπω την ίδια παλικαριά απέναντι στις πραγματικές μαφίες; Γιατί δεν πάνε εκεί που ερευνούσε ο Καραϊβάζ; Γιατί δεν πάνε απέναντι στα μεγάλα κυκλώματα που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα; Γιατί δεν τα βάζουν με όσους έχουν πραγματική εξουσία;

Ή μήπως εκεί δεν τους παίρνει;

Είναι πολύ πιο εύκολο να βγεις ήρωας κυνηγώντας έναν γιατρό από το να τα βάλεις με ανθρώπους που μπορούν να απαντήσουν.

Δεν υπερασπίζομαι κανέναν επίορκο. Υπερασπίζομαι το κράτος δικαίου.

Γιατί αν σήμερα χειροκροτάς τον ξυλοδαρμό ενός γιατρού επειδή «μπορεί να έφταιγε», αύριο κάποιος άλλος θα χειροκροτήσει τον δικό σου ξυλοδαρμό, επειδή «κάτι θα έκανες κι εσύ».

Και τότε θα είναι αργά να θυμηθούμε ότι η Δικαιοσύνη δεν απονέμεται με γροθιές».