Η ιστορία του καφενείου Αγγελίδη στο κέντρο της Λάρισας και η αμφιλεγόμενη κατεδάφισή του

Το κτίριο βρισκόταν στην οδό Μεγ. Αλεξάνδρου 3, στην ανατολική πλευρά της πλατείας, από τα τέλη του 19ου αιώνα. Το “συναντάμε” στην καρτ ποστάλ Νο 37 του Στεφ. Στουρνάρα με ημερομηνία αποστολής 1907.

Όπως αναφέρει ο κ. Παπαθεοδώρου, σε άρθρο του στην εφημερίδα “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, τον Απρίλιο του 2019: “υπήρξε από τα παλαιότερα καφενεία της Λάρισας και ιδιοκτήτης του ήταν ο εμποροράφτης Αγγελίδης. Αρχικά το καφενείο λειτούργησε από τον επιχειρηματία Αθανάσιο Μπουσινιώτη μέχρι το 1908. Τη χρονιά αυτή την επιχείρηση ανέλαβε ο Νικόλαος Καρανίκας, ο οποίος αργότερα συνεταιρίστηκε με τον Δημήτριο Αντωνιάδη, ο οποίος υπήρξε κληρονόμος του Αγγελίδη. Από τα πρώτα χρόνια το καφενείο αυτό υπήρξε εντευκτήριο εμπόρων, επαγγελματιών και κυρίως συνταξιούχων. Κατά τη διάρκεια της κατοχής είχε επιταχθεί για ένα διάστημα από τους Γερμανούς.”

Στέκι για πολλές γενιές Λαρισαίων μικρών και μεγάλων.

Στο καφενείο σύχναζε ο παππούς μου με την παρέα του, τα “παιδιά” όπως τα αποκαλούσε με ηλικίες από 75 έως 85 χρονών που ήταν ο ίδιος. Με έπαιρνε μαζί του όταν ήμουν μικρός και με κερνούσε υποβρύχιο ή με έστελνε η γιαγιά μου να τον αναζητήσω όταν είχε πλέον μεγαλώσει και ανησυχούσαμε όταν αργούσε κάποιο μεσημέρι.

Το κτίριο κατεδαφίστηκε στις αρχές του 1990, ενώ υπήρχε, στο τοπικό Συμβούλιο Αρχιτεκτονικής, σε εξέλιξη αίτημα χαρακτηρισμού του ως διατηρητέου. Επειδή ήταν γνωστή στη Λάρισα η προσπάθεια χαρακτηρισμού του ως διατηρητέου κανένα τοπικό συνεργείο δεν αναλάμβανε την κατεδάφιση και ο εργολάβος αναγκάστηκε να φέρει μηχανήματα και συνεργείο από την Αθήνα. Όπως βλέπουμε στην πρώτη φωτογραφία του δημοσιεύματος “μια αδέξια κίνηση” του χειριστή προκάλεσε ανεπανόρθωτο πλήγμα στην πρόσοψη του καταστήματος. Ο χειριστής συνελήφθη, αλλά στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος. Η ζημιά είχε γίνει. Ένα αδιάφορο αρχιτεκτονικά κτίριο γραφείων με καταστήματα ορθώθηκε στη θέση του.