Ο «γιαγιάκιας» που έγινε ήρωας

Αυτή η τριάδα, λοιπόν, πλαισιωμένη και από κάποιους ακόμη αστέρες του ποδοσφαίρου (Βινίσιους, Βιτίνια, Γιαμάλ, Μπέλινγκαμ, Χάαλαντ κλπ) θα βρίσκεται σε μόνιμη βάση στο προσκήνιο και στο επίκεντρο και ως το τέλος του Μουντιάλ θα έχουν γραφτεί χιλιάδες λέξεις για τα πεπραγμένα και τα κατορθώματά τους.

Ωστόσο, κανείς από αυτούς… δεν πιάνει μια μπροστά σε έναν άνθρωπο που ήρθε (σχεδόν κυριολεκτικά) από το πουθενά κι έχει γίνει (εντελώς… κυριολεκτικά) το πρόσωπο του 23ου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Και, μάλιστα, σε μια ηλικία που η συντριπτική πλειονότητα των συναδέλφων του έχουν ολοκληρώσει την καριέρα τους και απολαμβάνουν τις όποιες δάφνες έχουν αποκομίσει από αυτή.

Έχοντας σβήσει 40 κεράκια στην τούρτα των γενεθλίων του, λίγες ημέρες πριν από τη σέντρα του Μουντιάλ, ο Ζοσιμάρ Ζοσέ Έβορα Ντίας ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δεν περίμενε αυτό που θα συνέβαινε το μεσημέρι της 15ης Ιουνίου στο Μερσέντες Μπενζ Στέϊντιουμ της Ατλάντα. Τότε που μπροστά σε περίπου 68.000 φιλάθλους (πιθανότατα τους περισσότερους που είχε δει ως τότε στην καριέρα του)… κατέβασε τα ρολά απέναντι σε ένα από τα φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου, Ισπανία, και οδηγώντας το Πράσινο Ακρωτήρι σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία της διοργάνωσης και, μάλιστα, στην παρθενική του συμμετοχή.

Από το σφύριγμα της λήξης και μετά, ο εν λόγω κύριος είδε τα πάντα γύρω του να αλλάζουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Μέσα σε λίγες ώρες, οι ακόλουθοί του στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης εκτοξεύτηκαν από σκάρτες πενήντα χιλιάδες σε περίπου 15 εκατομμύρια, αλλά και κοτζάμ κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να ενεργοποιείται πάραυτα για να εξασφαλίσει βίζα στη μητέρα του, ώστε η κυρία Άνα Κάντιντα Έβορα να μπορέσει να παρακολουθήσει από κοντά τα υπόλοιπα παιχνίδια του κανακάρη της.

Το κυριότερο, όμως, είναι ότι είδε τους πάντες να ασχολούνται μαζί του από την εποχή ακόμη που βρισκόταν στην κοιλιά της μητέρας του. Κάπως έτσι έμαθαν οι πάντες ότι ο (φανατικός ποδοσφαιρόφιλος και οπαδός της Αργεντινής) πατέρας του ήθελε να τον βγάλει Βαλντάνο προς τιμή του επιθετικού της πρωταθλήτριας κόσμου του 1986, αλλά επειδή η γραφειοκρατία της χώρας απαγόρευε να δίνονται ξένα ονόματα στα νεογέννητα επέλεξε το Ζοσιμάρ προς τιμή του ακραίου αμυντικού της Εθνικής Βραζιλίας στην ίδια διοργάνωση.

Κάπως έτσι έμαθαν ότι από μικρός ήθελε να γίνει τερματοφύλακας, αλλά κανείς δεν τον έπαιρνε στα σοβαρά λόγω ύψους, μέχρι που ξαφνικά πήρε μπόϊ λίγο πριν την ενηλικίωσή του και άρχισαν να του δίνουν σημασία. Κάπως έτσι έμαθαν ότι έπαιξε για πρώτη φορά επαγγελματικό ποδόσφαιρο σε ηλικία 26 ετών στην… παγκοσμίου φήμης Σαμπιτζάνγκα της… ποδοσφαιρομάνας Αγκόλας κι από εκεί και πέρα φόρεσε τη φανέλα της Μολδαβικής Ζίμπρου Τσισινάου, της Πορτογαλικής Ζιλ Βιθέντε, της ΑΕ Λεμεσού (με την οποία κατέκτησε και το Κύπελλο της Κύπρου), της Σλοβακικής Τρέντσιν και μιας ακόμη Πορτογαλικής, της Τσάβες.

Και, φυσικά, κάπως έτσι έμαθαν και για το «Βοζίνια». Το παρατσούκλι, δηλαδή, που του είχαν κολλήσει από την παιδική του ηλικία και το οποίο σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «γιαγιάκα». Ο λόγος; Επειδή και οι δυο γονείς του δούλευαν τις περισσότερες ώρες της ημέρας, τον είχε μεγαλώσει ο παππούς και η γιαγιά του, στην οποία και «κλαιγόταν» καθημερινά όταν γυρνούσε στο σπίτι από το παιχνίδι, έχοντας τραβήξει τα πάνδεινα από τα άλλα παιδιά.

Κάπως έτσι μεγάλωσε ο «μαμάκιας» (επί το ελληνικότερον) και, φυσικά, το να παίζει με το (όχι ιδιαίτερα τιμητικό) παρατσούκλι στη φανέλα δεν ήταν και η πρώτη του επιλογή. Έπεσε, όμως, στην περίπτωση να υπάρχει στην Αγκόλα και άλλος τερματοφύλακας με το όνομα Ζοσιμάρ, οπότε το Βοζίνια ήρθε ως αναγκαστική επιλογή και όχι γιατί έτσι τον φώναζαν και στην πατρίδα του, το Πράσινο Ακρωτήρι.

Και, κλείνοντας, κάπως έτσι μάθαμε ότι όλα αυτά μπορεί να… τα είχαμε μάθει ποτέ, αν πριν από δύο χρόνια, μετά τη λήξη του προημιτελικού του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής με τη Νότια Αφρική και την ήττα στα πέναλτι του Πράσινου Ακρωτηρίου, οι συμπαίκτες του δεν κατόρθωναν να του αλλάξουν την απόφαση να αποχωρήσει από την Εθνική.

ΜΙΧΑΛΗΣ Κ. ΛΑΔΟΠΟΥΛΟΣ