Το χαμένο potential τρεντάρει για έναν λόγο και είναι πολύ σοβαρός

Η μαθήτρια των Εκπαιδευτηρίων Μ. Ράπτου, Όλια Πουλούλη, θίγει τον επίκαιρο προβληματισμό των χαμένων δυνατοτήτων της «Γενιάς Ζ», ως φαινόμενο της σημερινής εποχής.

Διαβάστε το κείμενο της:

Έχω ξεκινήσει με άγνωστες λέξεις οπότε ας ορίσουμε μερικές έννοιες. Το lost potential σημαίνει ακριβώς αυτό που σκέφτεστε: όλες οι χαμένες δυνατότητες, οι αναξιοποίητες ικανότητες και γενικά η πιθανή δυναμική που είχε κάποιος αλλά ποτέ δεν έλαμψε πραγματικά. Το γιατί δεν έλαμψε είναι ακριβώς ο λόγος που συνεχίζετε να διαβάζετε ακόμα.

Ο Αριστοτέλης είχε εξηγήσει πολύ καλά την συγκεκριμένη ηθική στάση. Γιατί περί ηθικής πρόκειται. Πρωτίστως προς την ηθική στάση που κρατά ο καθένας μας προς τον εαυτό του. Σύμφωνα λοιπόν με τον φιλόσοφο η ενέργεια, η πραγμάτωση δηλαδή της δυνατότητας που διαθέτει κάποιος είναι σημαντικότερη της δυνατότητας. Και προφανώς ο νεοέλληνας όπως κάθε αρχαιοελληνική αντίληψη γνωρίζει μεν την ύπαρξη της αλλά την αγνοεί πλήρως.

Όπως κάθε μίζερη μορφή σκέψης έτσι και οι χαμένες δυνατότητες αποτελούν ένα από τα κυρίαρχα trends του διαδικτύου, καθώς υπηρετούν την λογική της ζώνης ασφαλείας. Εν ολίγοις πρόκειται για μία στάση ζωής που το άτομο αρκείται στις αρχικές επιρροές του, δεν αναζητεί την ανέλιξη και επιλέγει την στασιμότητα. Η στασιμότητα αυτή όμως κινητοποιείται από τον φόβο. Πρωτίστως τον φόβο που έχει καλλιεργήσει ο νέος για την απόρριψη, την ειρωνεία των μεγαλύτερων και την ενδεχόμενη αποτυχία. Σίγουρα ακούγονται πολύ ξύλινα όσα γράφω οπότε ας γίνω λίγο πιο κατανοητή.

Ξέρουμε πολύ καλά πως οι νέοι έχουν δυνατότητες. Πράγματι έχουν και πολύ ισχυρά όπλα για να τις αξιοποιήσουν σωστά. Όμως το μοντέλο ζωής που μας έχουν πουλήσει δεν δίνει χώρο να δείξουμε ποιες είναι πράγματι αυτές. Η τριπλέτα πανελλήνιες-πτυχίο-δουλειά ικανοποιεί τις δικές σας φιλοδοξίες, τα δικά σας όνειρα και μία παλιομοδίτικη νοοτροπία που μας κρατάει έρμαια. Δεν είμαστε η χαμένη γενιά γιατί δεν δουλέψαμε τόσο σκληρά όσο εσείς. Αντίθετα χανόμαστε γιατί δεν μας μάθατε να ονειρευόμαστε. Μας γαλουχήσατε από πολύ νωρίς να φοβόμαστε να παίρνουμε ρίσκα, να είμαστε δημιουργικοί, να σκεφτόμαστε έξω από το κουτί. Τοποθετηθήκαμε σε ένα σύστημα που η έξοδος διαφυγής δίνεται στους προνομιούχους παίκτες ή σε αυτούς που παίξανε από την αρχή χωρίς κανόνες.

Εμείς όμως φταίμε κάπου; Φυσικά φταίμε. Σταματήσαμε κάπου στην εφηβεία να ψάχνουμε ποιοι είμαστε και να βάζουμε τον εαυτό μας σε τετραγωνισμένες προοπτικές γιατί απλά αυτό μάθαμε ότι βολεύει καλύτερα. Θεωρήσαμε ότι εκεί θα χωρούσαμε και ας ήταν λίγο στενά. Ο πραγματικός λόγος που το χαμένο potential είναι μια τάση στο διαδίκτυο είναι η έλλειψη χώρου για την ανάπτυξη των αληθινών δυνατοτήτων των νέων, εκείνων που μας κάνουν να διαφέρουμε από τους υπόλοιπους. Κατά κάποιο τρόπο αυτές οι δυνατότητες διαμορφώνουν την ταυτότητα κάθε γενιάς. Και μεταξύ μας η ομοιομορφία γενεών είναι τρομακτική.

Η gen z είναι η γενιά που θα σώσει τον κόσμο. Δεν το λέω εγώ αλλά τα στατιστικά. Είναι η γενιά που έχει τις περισσότερες τεχνολογικές γνώσεις, τα σπουδαιότερα τεχνολογικά εργαλεία. Και μαντέψτε! Είναι η γενιά που ξέρει να τα χρησιμοποιεί με τον πιο αποτελεσματικό, βιώσιμο και δημιουργικό τρόπο. Επομένως, η πραγμάτωση όλων αυτών των δυνατοτήτων των νέων ανθρώπων θα γίνει μόνο εάν πιστέψετε λίγο παραπάνω στα δικά μας όνειρα. Και ας μην συμβάδισαν ποτέ με τα δικά σας.