Το μοναδικό κοιμητήριο ζώων στη Θεσσαλία είναι στη Λάρισα – Ιστορίες που λυγίζουν ακόμα και τους πιο σκληρούς

Έχει ενάμιση χρόνο που λειτουργεί. Στο 12ο χιλιόμετρο της παλιάς εθνικής οδού Λάρισας-Βόλου. Είναι το μοναδικό σε ολόκληρη τη Θεσσαλία. Όταν άνοιξε υπήρχαν μόνο άλλα τρία στη Αθήνα και δύο στη Θεσσαλονίκη. Μετά άνοιξε και ένα στην Πάτρα. Τα νεκροταφεία ή κοιμητήρια ζώων είναι μια πολύ νέα πρακτική στην Ελλάδα. «Θα ανοίγαμε νωρίτερα, αλλά η περιοχή πλημμύρισε με τον Daniel και έμεινε πλημμυρισμένη για αρκετό καιρό. Μας πήγε πίσω πολύ». Δεν ήταν μόνο ο Daniel. Ήταν και η γραφειοκρατία, το νομικό πλαίσιο, η αδειοδότηση. Τρία χρόνια κάνανε να πάρουμε άδεια, αφού εντόπισαν το κατάλληλο ακίνητο με βάσει τις προδιαγραφές του νόμου. «Δεινοπαθήσαμε».

«Τι γινότανε όλα προηγούμενα χρόνια όταν πέθαινε ένα ζώο;» τους ρωτάω.

Της Εύης Μποτσαροπούλου

Ακόμη δεν έχω αφομοιώσει την ιδέα, μου φαίνεται περίεργη, να υπάρχει ένα χώρος όπου αντί για ανθρώπους θάβονται ζώα, όπου οι οικείοι αντιδρούν αντίστοιχα, έχουν ανάγκη να κάνουν κηδεία, πενθούν και θέλουν ένα μνήμα να επισκέπτονται· ίσως επειδή δεν είχα ποτέ ζώο μέσα στο σπίτι. «Τα πετούσαν στους κάδους με τα σκουπίδια ή τα άφηναν κάπου. Μέσα σε σακούλες ή και χωρίς». Πώς να το χαρακτηρίσεις τώρα αυτό. Πώς να το διαχειριστείς; Και να που το κοιμητήριο ζώων από περίεργη ιδέα, είναι κάτι απόλυτα λογικό και αναγκαίο, είναι λύση.

Μου εξηγούνε πως βάσει νόμου όπου δεν υπάρχει κοιμητήριο, όταν χάνεις το ζωάκι σου πρέπει να καλέσεις τον Δήμο και περιμένεις να περάσει για την περισυλλογή. Στον ΧΥΤΑ θα καταλήξει, απλά ,ε δημοτική ευθύνη. Ο νόμος απαγορεύει το θάψιμο ακόμη και σε δικό σου ιδιόκτητο χώρο, στον κήπο σου για παράδειγμα. Υπάρχει κίνδυνος μεγάλος να μολύνεις υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα. Υπάρχει κίνδυνος να το ξεθάψει άλλο ζώο και να το φάει.

Γενικά ο νόμος είναι πολύ αυστηρός. Αυτός του 2021 ισχύει. Ειδικά για τα αδειοδοτημένα κοιμητήρια. Οι προδιαγραφές βέβαια έχουν χρόνια που τέθηκαν από ένα ΠΔ του 1990. Χρειάζονται συγκεκριμένες αποστάσεις από κατοικημένες περιοχές, από ποτάμια ή ρέματα, χρειάζονται γεωγραφικές μελέτες, εδαφολογικές αναλύσεις στο χώμα, να πάρεις έγκριση από διάφορες υπηρεσίες.

Τελικά, μετά από τρία χρόνια το καταφέρανε. Το κοιμητήριο ζώων «Άγιος Μόδεστος» άνοιξε σε ένα χώρο δύο στρεμμάτων και φιλοξενεί ήδη εκατό ζωάκια· η δυναμική του είναι για 1600. «Έχουμε κυρίως σκυλάκια και γατάκια. Και κάποια κουνελάκια. Μας ρώτησαν και για ένα γέρο παπαγάλο. Θα είναι το πρώτο πουλί μας. Έχουμε ζωάκια και από άλλες περιοχές εκτός Λάρισας. Βέβαια, ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει ακόμα ότι υπάρχει κοιμητήριο ζώων».

Η ιδέα και το όνομα…

Δυο ζευγάρια είναι οι ιδιοκτήτες. Οι δύο είναι από το χωριό Μόδεστος. Το παλιό Σαρχανάρι. Το σπίτι του Στέλιου λοιπόν στο Μόδεστο ήταν δίπλα σχεδόν στην εκκλησία την παλιά, τον Άγιο Μόδεστο που είναι ο προστάτης των ζώων. Έχουν μεγαλώσει με ιστορίες από τις γιαγιάδες να διηγούνται πως πήγαιναν εκεί τα άρρωστα ζώα, και κυρίως τα άλογα που ήταν τότε σημαντικό περιουσιακό στοιχείο, και τα έβαζαν να κάνουν κύκλο γύρω από το εκκλησάκι για να γίνουν καλά. Τυχαίνει να είναι και δικό μου χωριό, και έτσι καταλαβαίνω τι λένε. Οπότε το όνομα δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Η ιδέα ξεκίνησε από προσωπική εμπειρία. Όταν χάσανε δικά τους ζωάκια και βρεθήκανε μπροστά στο επίμαχο ερώτημα… πού μπορείς να αποχαιρετήσεις ένα ζώο που υπήρξε μέλος της οικογένειάς σου; «Εκείνη τη στιγμή καταλάβαμε ότι πολλοί άνθρωποι μπορεί να βρίσκονται στην ίδια θέση, να θέλουν μια νόμιμη, καθαρή και αξιοπρεπή λύση. Έναν χώρο που δεν θα ήταν απρόσωπος, αλλά θα έδινε τη δυνατότητα να επιστρέφει κανείς, να τα επισκέπτεται και να νιώθει ότι βρίσκονται κάπου ήσυχα, όμορφα και φροντισμένα αλλά να μη γνωρίζουν πού να απευθυνθούν». Οπότε η ιδέα όταν ξεκίνησε δεν ήταν επιχειρηματική.

Το κοιμητήριο…

Βρίσκεται μέσα στο πράσινο. Συνεχώς φυτεύουν καινούργια δέντρα και λουλούδια. Όμορφα είναι, ήρεμα. Και ανάμεσα στους διαδρόμους υπάρχουν οι τάφοι και τα μνήματα. Φροντισμένοι. Στολισμένοι. Αναγράφουν συνήθως το όνομα του ζώου. Έχουν και φωτογραφίες. Και λουλούδια και διακοσμητικά αντικείμενα. Καταλαβαίνεις ότι κάποιος του περιποιείται συνεχώς. «Οι οικείοι το κάνουν. Έρχονται πολύ συχνά, κάποιοι και κάθε εβδομάδα. Όσοι έχουν παιδάκια τα παίρνουν μαζί τους, να πάνε να επισκεφτούν το σκυλάκι ή το γατάκι που χάσανε. Αν δεν έχεις ο ίδιος ζώο μέσα στο σπίτι, δεν μπορείς εύκολα να το καταλάβεις…».

Μου διηγούνται διάφορες ιστορίες. Για την κοπέλα με το γατάκι που ήταν η συντροφιά της για χρόνια και πάει κάθε εβδομάδα και το βλέπει, για τον κύριο που πήρε ένα σκύλο και μέσα σε 4 μόλις μήνες τον έχασε και τα παιδιά του που παρόλο που τον είχαν τόσο λίγο καιρό δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι θα τον πετάξουν. Κι άλλες που είναι πολύ προσωπικές και στενάχωρες. Τους ξέρουν όλους, τον καθένα προσωπικά. Έχουν ακούσει την ιστορία τους, την ιστορία του κατοικίδιού τους. Συνδέονται.

«Δεν ξέρεις κάθε φορά τι ιστορία θα συναντήσεις, πως βιώνει την απώλεια ο καθένας. Πολλοί υποφέρουν πολύ. Για πολλούς ανθρώπους, η ύπαρξη του κοιμητηρίου είναι κάτι πολύ σημαντικό. Τους δίνει τη  δυνατότητα να μην λήξει η σχέση με το ζώο τη στιγμή της απώλειας. Γιατί υπάρχει η ανάγκη της μνήμης, της επίσκεψης, του αποχαιρετισμού με έναν τρόπο ουσιαστικό». Όντως, τα ζώα συντροφιάς έχουν πλέον πολύ σημαντική θέση στη ζωή των ανθρώπων. Για πολλές οικογένειες δεν είναι “απλώς ζώα”. Ζουν μέσα στο σπίτι, μεγαλώνουν μαζί τους, είναι η συντροφιά τους για χρόνια. «Είναι σύντροφοι, μέλη της καθημερινότητας, πλάσματα με τα οποία μοιράζονται χρόνια, συνήθειες, στιγμές και συναισθήματα… Όταν έρχεται η στιγμή της απώλειας, ο άνθρωπος θέλει να αποχαιρετήσει το ζώο του με σεβασμό. Χρειάζεται να ξέρει ότι υπάρχει ένας νόμιμος και αξιοπρεπής τρόπος να διαχειριστεί αυτή τη στιγμή. Δεν είναι όλοι προετοιμασμένοι για το τι πρέπει να κάνουν όταν χάσουν το ζώο τους, και συχνά η απόφαση πρέπει να παρθεί μέσα σε έντονη συναισθηματική πίεση».

Το κοιμητήριο δίνει λοιπόν τη δυνατότητα στους ιδιοκτήτες να θάψουν αξιοπρεπώς τα ζώα τους και να τα επισκέπτονται. Η υπηρεσία παρέχεται με συγκεκριμένη διαδικασία και αντίστοιχο κόστος, όπως συμβαίνει σε κάθε οργανωμένη επαγγελματική δομή. Ο “Άγιος Μόδεστος” είναι ένας επαγγελματικός, αδειοδοτημένος χώρος ταφής μικρών ζώων με συγκεκριμένη λειτουργία, διαδικασία, κόστος και ώρες επισκεπτηρίου. Ένας χώρος αφιερωμένος στη μνήμη των ζώων συντροφιάς και στην ανάγκη των ανθρώπων να τα αποχαιρετούν με αξιοπρέπεια. «Ο κόσμος μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας για να ενημερωθεί για τη διαδικασία. Τα στοιχεία μας μπορούν να βρεθούν και στη σελίδα μας. Για εμάς, είναι κάτι περισσότερο από ένα κοιμητήριο μικρών ζώων. Είναι ένας χώρος μνήμης, αγάπης και σεβασμού. Ένας χώρος που ξεκίνησε από μια προσωπική ιστορία και σήμερα υπάρχει για να στηρίζει ανθρώπους από όλη τη Θεσσαλία σε μια δύσκολη, αλλά πολύ ανθρώπινη στιγμή»…

*Οι φωτογραφίες είναι του Βαγγέλη Κουσιώρα