«Αυξήσεις στους μισθούς, όχι στους πολέμους και τους εξοπλισμούς» το μήνυμα της Πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης στην Ελασσόνα

Ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων Επαρχίας Ελασσόνας για την απεργία της Εργατικής Πρωτομαγιάς:

Δείτε αναλυτικά:

«Συναδέλφισσες,συνάδελφοι

Τιμάμε σήμερα τα 140 χρόνια από την Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο. Αυτή η ημέρα έμεινε στην Ιστορία ως το φωτεινό σύμβολο της πάλης της εργατικής τάξης σε ολόκληρο τον κόσμο ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Οι εργάτες και οι εργάτριες του Σικάγο πάλεψαν για να επιβάλουν το 8ωρο. Και συνάντησαν την καταστολή και τη βία.

“Κρεμάστε τους πρώτα κι ύστερα τους δικάζετε”.

Αυτή ήταν η αξίωση κράτους και αφεντικών. Οι εργάτες αψήφησαν την κρεμάλα και βγήκαν νικητές, γιατί ο αγώνας τους έβγαλε ρίζες.

Τραγουδώντας και αψηφώντας τον θάνατο, μια άλλη Πρωτομαγιά, εκείνη του 1944, οδηγήθηκαν στο απόσπασμα οι 200 κομμουνιστές  στην Καισαριανή.

Φέτος για πρώτη φορά μπορέσαμε και είδαμε με τα μάτια μας την αγέρωχη και ηρωική τους περπατησιά, την άφοβη στάση τους απέναντι στο απόσπασμα.

Οι 200 ήταν αγωνιστές βγαλμένοι μέσα από τα σπλάχνα του λαού μας. Ήταν εργάτες αγωνιστές, συνδικαλιστές, πρόεδροι και στελέχη συνδικάτων και ομοσπονδιών που πάλεψαν για χρόνια ενάντια στο αστικό κράτος και τη μεταξική δικτατορία, ενάντια στη ναζιστική κατοχή.

Βρισκόμαστε εδώ γιατί στεκόμαστε στους ώμους αυτών των γιγάντων.

Πιάνουμε το νήμα που συνδέει τους αγώνες της τάξης μας για “έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων”. Βαδίζουμε στον δρόμο της ανατροπής που χάραξαν οι ήρωες και πρωτοπόροι της ταξικής πάλης.

140 χρόνια από τον ξεσηκωμό των εργατών που σφράγισε την πάλη για το 8ωρο, ο αγώνας στις σύγχρονες συνθήκες για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, δεν είναι ουτοπία. Είναι σύγχρονη, ρεαλιστική και απολύτως αναγκαία διεκδίκηση, εμπνευσμένη από τις μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις της εργατικής τάξης και από τις δυνατότητες του καιρού μας.

Σε μια περίοδο που η παραγωγικότητα της εργασίας, η επιστήμη, η τεχνολογία και η ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν φτάσει σε πρωτόγνωρα, αδιανόητα για άλλες εποχές επίπεδα, δεν μπορεί να χωρά ούτε ως σκέψη ο εργαζόμενος να ζει με εξάντληση, ανασφάλεια και ατέλειωτες ώρες δουλειάς.

Οι τεράστιες δυνατότητες που παράγουν η ανθρώπινη εργασία, η επιστημονική γνώση και η τεχνολογική πρόοδος πρέπει να σημαίνουν λιγότερη δουλειά, μεγαλύτερους μισθούς, περισσότερο ελεύθερο χρόνο, καλύτερη και ποιοτική ζωή και όχι μεγαλύτερη ένταση της εκμετάλλευσης και πόλεμοι για την αύξηση των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων.

Με τις σημερινές μας πρωτομαγιάτικες απεργιακές συγκεντρώσεις συνεχίζουμε  τον αγώνα ενάντια στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τους επιχειρηματικούς ομίλους, την κυβέρνηση της ΝΔ και τα κόμματα του ευρωατλαντισμού που επιτίθενται ανοιχτά στα δικαιώματά μας, επιβάλλοντας 13ωρα, διευθέτηση του χρόνου εργασίας, ελαστικά ωράρια και εντατικοποίηση στα πλαίσια της πολεμικής οικονομίας.

Ενώ δίνουν “ψίχουλα” για τον κατώτατο μισθό, κοροϊδεύουν με τα διάφορα pass και η ακρίβεια τσακίζει το πορτοφόλι της λαϊκής οικογένειας, την ίδια στιγμή τα κρατικά ταμεία γεμίζουν από άμεσους και έμμεσους φόρους από την αύξηση στα καύσιμα και στα παράγωγά τους σαν συνέπεια του πολέμου. Λεφτά που χρησιμοποιούνται για να χρηματοδοτήσουν την περαιτέρω εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο, τις φοροαπαλλαγές και τα προνόμια των επιχειρηματικών ομίλων. Δίνουν 7 δις ευρώ το χρόνο για το ΝΑΤΟ που δεν έχουν σχέση με την άμυνα της χώρας, με τα 800 δις της ΕΕ για την πολεμική της προετοιμασία.

Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα του πολέμου τους! Δεν χωρά καμία υπομονή, καμία αναμονή, κανένας συμβιβασμός και ανοχή με αυτήν την κατάσταση. Δυναμώνουμε τον αγώνα παντού, για αυξήσεις στους μισθούς, για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, για σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας, για κατάργηση των φόρων στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, στην ενέργεια και στα καύσιμα.

Απαιτούμαι

Να σταματήσει τώρα κάθε εμπλοκή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ΗΠΑ – Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, να επιστρέψουν όλες οι στρατιωτικές αποστολές που βρίσκονται εκτός συνόρων, να κλείσουν τώρα οι βάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Δε θα περιμένουμε πότε θα έρθει η σειρά του λαού μας, ούτε θα γίνουμε θύτες άλλων λαών, συμμετέχοντας στη σφαγή των λαών της Παλαιστίνης, του Ιράν, του Λιβάνου.

Τιμάμε την Εργατική Πρωτομαγιά και τους νεκρούς της τάξης μας!

Με οργάνωση και αγώνα απέναντι στην εγκληματική πολιτική του κέρδους! Καμία εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην κυβέρνηση της ΝΔ και στα κόμματα που στηρίζουν την πολιτική της εκμετάλλευσης και του πολέμου.

Κανένας παλιός ή νέος κυβερνητικός μεσσίας δεν πρόκειται να σώσει τον λαό και τους εργαζόμενους. Η σταθερότητα του συστήματος της εκμετάλλευσης σημαίνει αστάθεια, ανασφάλεια, φτώχεια και νέα βάρη για τον λαό.

Σημαίνει μπόχα και δυσωδία που αναδίδεται από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που φέρει τη σφραγίδα της κυβέρνησης της ΝΔ και της ΕΕ. Δεν είναι ούτε εξαίρεση ούτε “παραστράτημα”. Είναι το αποτέλεσμα της ΚΑΠ, που ξεκληρίζει τους βιοπαλαιστές αγρότες, συγκεντρώνει τη γη και την παραγωγή σε όλο και λιγότερα χέρια, γεννά ρουσφέτια, διαφθορά και εξαγορά συνειδήσεων. Αυτή είναι η “κανονικότητά τους”, να ματώνει ο λαός και να θησαυρίζουν οι λίγοι.

Αντίστοιχο βρώμικο είναι και το σκάνδαλο που αποκαλύφθηκε ξανά με τα ευρωπαϊκά προγράμματα που “αξιοποιεί” η ηγεσία της ΓΣΕΕ, σε συντονισμό με την κυβέρνηση και τους εργοδότες ώστε να αναπαράγεται ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός στα συνδικαλιστικά όργανα με αντάλλαγμα τη στήριξη της αντεργατικής πολιτικής.

Οι μεγάλοι απεργιακοί αγώνες του προηγούμενου διαστήματος δείχνουν τη μοναδική διέξοδο, τον δρόμο της οργανωμένης πάλης, της αλληλεγγύης των λαών και της σύγκρουσης με την πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες των πολλών για τα κέρδη των ομίλων.

Η απεργία στις 6 Φλεβάρη, με τους λιμενεργάτες να συντονίζονται σε 20 λιμάνια, σε 7 χώρες, φωνάζοντας αποφασιστικά ότι ”Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο”. Η απεργιακή απάντηση των ναυτεργατών, που πάλεψαν για τον ασφαλή επαναπατρισμό των συναδέλφων τους από τις εμπόλεμες ζώνες. Η απεργία στον κλάδο Τροφίμων και Ποτών, για να μη ζήσουμε άλλες “Βιολάντες”, για να μη μετράμε άλλους νεκρούς και σακατεμένους στους χώρους δουλειάς.

Αυτός είναι ο δρόμος που διαλέγουμε και αυτόν θα συνεχίσουμε πιο αποφασιστικά. Με ακόμα μεγαλύτερη μαζικοποίηση των σωματείων. Με οργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς. Με δημιουργία νέων σωματείων εκεί όπου η εργοδοσία θέλει τους εργαζόμενους ανοργάνωτους, φοβισμένους και σιωπηλούς. Με πιο δυνατά συνδικάτα δίνουμε τη μάχη για να αλλάξουν οι συσχετισμοί στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα υπέρ των εργαζομένων, απέναντι στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Για συνδικάτα εργατών και όχι των εργοδοτών! Για να απαλλαγεί η εργατική τάξη από τους εργατοπατέρες που έκαναν το συνδικαλιστικό κίνημα σκαλοπάτι για καριέρες, προνόμια, όπως ο εκατομμυριούχος πρόεδρος της ΓΣΕΕ και ο συνδικαλιστικός μηχανισμός ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ/Νέα Αριστερά που τον στηρίζει.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα καλό να περιμένουν από την ισόβια αυτή ηγεσία της ΓΣΕΕ. Λογαριάζουν όμως χωρίς το αληθινό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που ανασυντάσσεται, αλλάζει συσχετισμούς και αποκτά κοινό βηματισμό με το κίνημα της αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων, της νεολαίας. Που δίνει σημαντικές και ελπιδοφόρες μάχες απέναντι σε κυβέρνηση και αφεντικά.

Όπως έδειξε και το πρόσφατο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα εκφράζονται διαχρονικά δυο κόσμοι.

Από τη μια οι συμβιβασμένες πλειοψηφίες στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ, συνολικά οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού που έχουν πάρει διαζύγιο με τα προβλήματα και τις αγωνίες των εργαζομένων. Αυτοί που έβαλαν πλάτη για να υπονομευτούν ιστορικές κατακτήσεις όπως το 8ωρο και η Εθνική Συλλογική Σύμβαση. Αυτοί που καλλιεργούν την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία με σκοπό να ενισχύσουν τη γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού. Την αντίληψη δηλαδή ότι οι εργαζόμενοι έχουν τα ίδια συμφέροντα με τους εκμεταλλευτές τους, τα παράσιτα – ιδιοκτήτες των επιχειρηματικών ομίλων. Ότι πρέπει να θυσιαστούν για τα κέρδη και τους πολέμους τους στο όνομα των “εθνικών στόχων” που υπηρετεί μόνο τα συμφέροντα των καπιταλιστών.

Από την άλλη το ταξικό κίνημα, το ΠΑΜΕ που εκφράζεται από τη δράση χιλιάδων πρωτοπόρων συνδικαλιστών στους χώρους δουλειάς, εκατοντάδων σωματείων που δεν συμβιβάζονται με τη λογική του μικρότερου κακού, με τη μοιρολατρία και την ανάθεση. Πρωταγωνιστούν στη δύσκολη πορεία οργάνωσης της εργατικής τάξης στα σωματεία, στην οργάνωση της πάλης για τα συμφέροντά της, μακριά από το δηλητήριο του κοινωνικού εταιρισμού και της ταξικής συνεργασίας. Πρωταγωνιστούν στην προσπάθεια για να αλλάξουν οι συσχετισμοί δύναμης και να ισχυροποιηθεί το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής ενάντια στο σύστημα του πολέμου και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Αυτό το ελπιδοφόρο βήμα της ενίσχυσης της αντιμονοπωλιακής – αντικαπιταλιστικής γραμμής πάλης μέσα στο οργανωμένο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα εκφράζει και η αλλαγή του συσχετισμού δύναμης σε εκατοντάδες σωματεία, μεγάλες Ομοσπονδίες όπως προσφατά στην Ομοσπονδία Μετάλου και Εργατικά Κέντρα, στα Συνέδρια της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ.

Συναδέλφισσες,συνάδελφοι

Στην φετινή Πρωτομαγιά, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, αποδεικνύεται το «σύνορο» δύο κόσμων: Από τη μία της εργατικής τάξης και της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, της δυνατότητας που υπάρχει να ζει σήμερα ο λαός χωρίς εκμετάλλευση και πολέμους. Και από την άλλη ο κόσμος των παρασίτων, του κεφαλαίου, που αρπάζουν τον πλούτο και σέρνουν τους λαούς στον όλεθρο.

Γι’ αυτό τα ιστορικά διδάγματα και το φορτίο που κουβαλά η 1η του Μάη φωτίζουν και τους δύο δρόμους που ανοίγονται στην εργατική τάξη και στο κίνημά της, τις δύο γραμμές που συγκρούονται.

Από τη μία η γραμμή της οργάνωσης παντού, της μάχης για να αλλάξουν οι συσχετισμοί προς όφελος των εργαζομένων, δυναμώνοντας το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, ενάντια στο σύστημα του πολέμου και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Η γραμμή πάλης με προμετωπίδα το «καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους», τον αγώνα για την πατρίδα των εργατών, των φτωχών βιοπαλαιστών, απέναντι στην «πατρίδα» των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τραπεζιτών κ.ά. Η γραμμή που λέει ότι για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο.

Και από την άλλη η γραμμή του συμβιβασμού, της ηττοπάθειας και της μοιρολατρίας, της θωράκισης της ανταγωνιστικότητας, που φέρνει διαρκώς νέες θυσίες και συμφορές για την εργατική τάξη. Η γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού», του «βάλτε πλάτη στα δύσκολα» και του δόγματος «τα κεφάλια μέσα». Η γραμμή που θέλει τις ανάγκες των εργαζομένων να θυσιάζονται για τα κέρδη και τους πολέμους τους, στο όνομα των «εθνικών στόχων».

Η φετινή Πρωτομαγιά είναι σταθμός κλιμάκωσης αυτής της αναμέτρησης. Από αυρίο, η σκυτάλη περνάει με νέα ορμή και αποφασιστικότητα στις νέες μάχες: Με περισσότερους εργαζόμενους στα συνδικάτα, με νέα σωματεία που να παλεύουν με αγωνιστικό – ταξικό προσανατολισμό. Για να έρθουν στο προσκήνιο ο λαός και οι σύγχρονες ανάγκες του!

Εμπνεόμαστε από τους μεγάλους ταξικούς αγώνες του παρελθόντος και δίνουμε υπόσχεση στους αγώνες του μέλλοντος, να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας ώστε η εργατική τάξη να σταθεί στο ύψος της ιστορικής της αποστολής. Να δυναμώσει τον αγώνα, να συγκρουστεί με την εξουσία του κεφαλαίου, να σπάσει οριστικά τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και να ανοίξει τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, πολέμους, αδικία και καταπίεση.

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ! ΖΗΤΩ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ!»

Δείτε φωτογραφίες: