Η περίεργη ιστορία που περιγράφει ο Λαζόπουλος όταν κλείστηκε στο κοτέτσι του σπιτιού του στη Λάρισα… (βίντεο)

Ο Λάκης Λαζόπουλος στο Personas By Reader μοιράστηκε μια προσωπική του ιστορία, που δεν έχει ακουστεί ποτέ ξανά.

Ο Λαζόπουλος είναι από εκείνες τις περιπτώσεις των ανθρώπων που μέσα από τις ιστορίες, τα μοντέρνα αστικά παραμύθια που δημιουργούν, σκαρώνουν πρόσωπα και ταυτότητες χαρακτήρων που κάθε φορά, νιώθουμε πως κάπου τους έχουν ξαναδεί. Ίσως και να είναι οι γονείς μας, οι φίλοι μας, οι σχέσεις μας.

Ο Λάκης Λαζόπουλος έκανε μια εμφάνιση-έκπληξη: μέσα από ένα video που σκηνοθέτησε ο ίδιος, μας αφηγήθηκε μια ιστορία, στην οποία πρωταγωνιστεί ο ίδιος, σε ηλικία παιδική, πλάι στους γονείς του και μπροστά σε ένα πτηνό, μια κότα στο σπίτι του στην Νίκαια Λάρισας. Οι εικόνες δείχνουν νοσταλγικές, αλληγορικές, ανθρώπινες.

Ο ίδιος αναφέρει: «Προσπαθώ να θυμηθώ μια ιστορία από όταν ήμουν μικρός. Θυμάμαι μόνο αυτό: ότι όταν ήμουν μικρός, σκεφτόμουν πώς θα είμαι μεγάλος. Αυτό πάντα σκεφτόμουν. Κι έτσι φανταζόμουν τον εαυτό μου σε ρόλους, γιατί πάντα πίστευα ότι θα γίνω ηθοποιός και θα παίζω. Σκέφτομαι και σκέφτομαι διάφορες ιστορίες και σκέφτομαι ότι ποτέ δεν υπήρχε κάτι που μπορώ να το περιγράψω και να γελάσω. Θέλει ώρα αυτό. Σκεφτόμουν το εξής: θυμηθήκαμε ότι ο πατέρας μου δούλευε στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών και το απόγευμα δούλευε σαν λογιστής σε διάφορα άλλα γραφεία, και διάφορα, βιβλιοπωλεία. Και το μεσημέρι έπρεπε να κοιμηθεί οπωσδήποτε μία ώρα, μιάμιση, αλλά με απόλυτη ησυχία. Εμείς είχαμε ένα κοτέτσι. Χρειαζόμασταν και κότες, τέλος πάντων. Και για να μπορέσουμε να κοιμηθεί ο πατέρας μου καλά, γιατί ήταν κι ένας άνθρωπος αρκετά νευρικός και δεν ήταν εύκολος στον ύπνο, η μάνα μου και η γιαγιά μου καθόταν μέσα στο κοτέτσι και επιτηρούσαν τις κότες μήπως κάποια κάνει κανέναν κο κο, να τις κλείσουν το στόμα. Κάποια στιγμή ή η γιαγιά μου ή η μαμά μου ήταν κουρασμένες και έπρεπε να μπω κι εγώ λίγο να βοηθήσω. Οπότε θυμάμαι ότι αυτή η σκηνή που ήμασταν μέσα στο κοτέτσι, τρεις άνθρωποι με τις κότες, και κάναμε απόλυτη ησυχία και κοιτούσαμε τις κότες για να μην κακαρίσουν, εγώ θυμάμαι ότι είχα βάλει στο μάτι μία κότα συγκεκριμένη που όταν της έκανα «σουτ», αυτή με κοίταγε κάπως… Και θυμάμαι, αν είναι δυνατόν, μετά από τόσα χρόνια, το βλέμμα αυτής της κότας. Γιατί είχε έναν πολύ ειδικό τρόπο που με κοίταγε, τόσο που αν ζούσε τώρα, γιατί δεν θυμάμαι σε ποια κατσαρόλα έφυγε, νομίζω ότι θα το θυμόμουν, γιατί εγώ τους ανθρώπους τουλάχιστον τους θυμάμαι από τα βλέμματα. Καμιά φορά και συμφοιτητές μου και συμμαθητές μου από το σχολείο που συναντάω, μέσα από το βλέμμα πάντα τους θυμάμαι, αλλά πιστεύω ότι αν έβλεπα κι αυτή την κότα, θα τη θυμούμουν…».