ΘΕΣΣΑΛΙΑ

«Θα πληρώνονται από εμάς αυτοί που βασάνισαν το παιδί μας;» – Τα ερωτήματα του πατέρα του Βασίλη Μάγγου

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα
στα αποτελέσματα αναζήτησης

Πρόσθεσε το onlarissa.gr στη Google

Στο παγκάκι απέναντι από το δικαστήριο, «στο τελευταίο σημείο στο οποίο ήταν εν ζωή». Στο δωμάτιο του, «στο οποίο ζούσε με τη φίλη του μέχρι τελευταία στιγμή». Στις πλαγιές και στις κορυφές που ανέβαιναν για να ατενίσουν τον Βόλο από ψηλά, μαζί και το σπίτι τους. Από εκεί ξεκινούσαν κάθε φορά με τη λαχτάρα να έρθουν σε επαφή με την ομορφιά του φυσικού τοπίου και τις υπερβάσεις της πραγματικότητας που μπορεί αυτό να φέρει. Χαρακτηριστική, η εικόνα με τα άλματα του Βασίλη πάνω από τα σπίτια των χωριών του Πηλίου όπως τα συλλαμβάνει ο φακός του πατέρα του.

«Του άρεσε να κάνει άλματα. Του άρεσε να τρέχει στο βουνό, να τρέχουμε μαζί, να μιλάμε. Ε, ήταν παιδί όπως όλα τα παιδιά. Ένα παιδί ζωντανό, ένα παιδί… έσφυζε από ζωή», θυμάται ο Γιάννης Μάγγος, όσο ανατρέχει στο παρελθόν.

Με αφορμή τη δικαίωση για την υπόθεση του βασανισμού του Βασίλη Μάγγου από αστυνομικούς, με την καταδικαστική απόφαση σε βάρος πέντε εκ των έξι κατηγορούμενων, ο τραγικός, αλλά και αγωνιστής πατέρας μοιράστηκε μια περιήγηση προσωπικής μνήμης. Τη μοιράστηκε με λέξεις και με βήματα που κατέληγαν στα σημεία όπου ακόμη αισθάνεται τον Βασίλη εδώ, παρόντα.

«Η αλληλεγγύη ήταν η τελευταία και υπέρτατη πράξη της ζωής του παιδιού μας»
Ο Γ. Μάγγος ξεκίνησε μιλώντας για τις πρώτες ημέρες που ακολούθησαν τον θάνατο του γιου του. Όταν προσπαθούσε ακόμη να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί και πήγαινε στην πλατεία Ελευθερίας, μία πλευρά της οποίας καταλήγει στον δρόμο του Δικαστικού Μεγάρου, εκεί όπου ξεκίνησαν όλα. «Ερχόμουνα, επειδή μένουμε και κοντά, κάθε μέρα, κάθε απόγευμα καθόμουν εδώ (σ.σ στο παγκάκι που βλέπει τον δρόμο). Σκεφτόμουνα. Σκεφτόμουνα τι έγινε. Προσπαθούσα, προσπαθούσα να καταλάβω, να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς έγινε εδώ πέρα. Και μετά σκεφτόμουνα το ίδιο το παιδί μου, τη ζωή του, το τι περάσαμε μαζί, με εμένα, πώς το μεγαλώσαμε», περιγράφει στο Orange Press Agency.

Ο ξυλοδαρμός του Βασίλη Μάγγου, 26 χρονών τότε, συνέβη όταν επιχείρησε να διαμαρτυρηθεί κατά τη μεταγωγή δύο διαδηλωτών που είχαν συλληφθεί την προηγούμενη μέρα σε πορεία κατά της καύσης σκουπιδιών στο εργοστάσιο της Lafarge. «Άφησε το μηχανάκι του λίγο πιο κάτω και την ώρα που βγάζαν τα δύο παιδιά, περνούσαν αυτόφωρο, πήγε το παιδί μας να δείξει την αλληλεγγύη του. Τι έκανε; Ήρθε να συμπαρασταθεί στα δύο παιδιά που πιάσανε. Η αλληλεγγύη ήταν η τελευταία και υπέρτατη πράξη της ζωής του παιδιού μας, του Βασίλειου».

Η βία που δέχτηκε ο Βασίλης υπήρξε ασύμμετρη και ισοπεδωτική για το σώμα και τον ψυχισμό του. «Ήρθε εδώ και το μόνο που πρόλαβε να πει είναι “Τι κάνετε ρε;” και πριν προλάβει να το πει, πέσανε τρεις αστυνομικοί της ΟΠΚΕ πάνω του και μια διμοιρία της ΔΙΑΣ της Θεσσαλονίκης και άρχισαν να τον χτυπάνε και να τον κλωτσάνε εδώ στη μέση του δρόμου».

«Δεν πρόκειται να το ξεχάσω», συνεχίζει ο Γιάννης Μάγγος, που ανακαλεί ακόμη με τη μέγιστη ακρίβεια τις ανατριχιαστικές περιγραφές του γιου του σε σχέση με τη μεταχείριση που αντιμετώπισε μέσα στο αστυνομικό τμήμα. «Μου περιέγραψε πώς τον χτύπησαν μέσα στην Ασφάλεια, πάνω στα ήδη χτυπημένα του πλευρά, πώς του κρατούσαν τα χέρια πίσω από την πλάτη εναλλάξ οι αστυνομικοί της ΟΠΚΕ και ειδικά ένας της Ασφάλειας τον χτυπούσε πάρα πολύ. Πώς τον έβριζαν, πώς τον κορόιδευαν, πώς τον λοιδορούσαν, πώς τον απειλούσαν ότι θα τον σκοτώσουν. Και κάποια στιγμή το παιδί μας εξουθενωμένο, εξουθενωμένο από αυτό που βίωνε, γυρίζει και τους λέει “θέλω λίγο νερό. Θέλω λίγο νερό”. Δεν άντεχε άλλο. Και τον κορόιδευαν».

Παρά το γεγονός ότι χρειάστηκε να περάσουν έξι ολόκληρα χρόνια από την τέλεση του συμβάντος, η απόφαση που έβγαλε το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Καρδίτσας στις 31 Οκτωβρίου απένειμε, τουλάχιστον στο επίπεδο της αναγνώρισης των γεγονότων, τη δικαιοσύνη που αποζητούσε με επιμονή ο Γιάννης Μάγγος, γυρνώντας όλη την Ελλάδα μ’ ένα πλακάτ. Όπως εξήγησε, με αυτή την εξέλιξη, «αφενός δικαιώθηκε ιστορικά το παιδί μας», αλλά και αποδείχτηκε ότι βασανίστηκε, γεγονός που αποτελεί κρίσιμη παράμετρο για τη συνέχεια εκδίκασης της υπόθεσης στο Εφετείο.

Πιο συγκεκριμένα το δικαστήριο έκρινε κατά πλειοψηφία (6 προς 1) ένοχους για βασανιστήρια, επικίνδυνη σωματική βλάβη, έκθεση και παράνομη κατακράτηση τους πέντε από τους έξι αστυνομικούς της Αστυνομικής Διεύθυνσης Μαγνησίας. Η ποινή που τους επιβλήθηκε, είναι 6 έτη κάθειρξης και 10 μήνες, με το δικαστήριο να αναγνωρίζει το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου βίου, αλλά να απορρίπτει το ελαφρυντικό της καλής συμπεριφοράς και την έφεση να έχει αναστέλλουσα δύναμη.

«Αναζητούσα ένα σημείο στο οποίο νόμιζα ότι θα έχω επαφή με το παιδί μου»
Όσο σημαντική και αν είναι η δικαστική απόφαση της Καρδίτσας, όχι μόνο για την ίδια την οικογένεια του Βασίλη Μάγγου, αλλά και για κάθε θύμα αστυνομικής βίας, το ίδιο το γεγονός δεν πρόκειται ποτέ να αναιρεθεί. Ο χρόνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω. Στις στιγμές που έζησαν οι άνθρωποι του Βασίλη μαζί του, δεν πρόκειται να προστεθούν άλλες.

Για να απαλύνει τον πόνο του ο Γ. Μάγγος βρίσκεται συχνά στα μέρη και σημεία που πιστεύει ότι μπορεί ακόμη να έχει νοητά μια επαφή με το παιδί του. «Όταν συνέβη αυτό το συγκλονιστικό γεγονός για μένα και την οικογένειά μου, τον πρώτο καιρό δεν ήξερα τι να κάνω.

Αναζητούσα ένα σημείο στο οποίο θα νόμιζα ότι θα έχω την επαφή με το παιδί μου. Ποιο ήταν αυτό το σημείο; Το τελευταίο σημείο στο οποίο ο Βασίλειος ήταν εν ζωή ήταν το σημείο αυτό εδώ πέρα, έξω από τα δικαστήρια όπου τον χτυπήσανε. Γιατί από την ημέρα εκείνη και μετά, το παιδί μας έπεσε κάτω και σε ένα μήνα πέθανε, ένα μήνα ακριβώς μετά τη δολοφονία του».

Όσο περνούσε ο καιρός η έλλειψη του Βασίλη γινόταν όλο και πιο αισθητή μέσα από συνήθειες που πλέον δεν μπορούσαν να συνεχιστούν. «Μου έλειπε η κουβέντα με το παιδί μου. Μου έλειπαν τα περπατήματα που κάναμε μαζί και νόμιζα ότι θα έρχομαι εδώ και θα κοιτάζω και, εντάξει, κανένας δεν πιστεύει ότι υπάρχει περίπτωση να ξαναδεί το παιδί του. Είναι μια ψευδαίσθηση που έχεις, ειδικά τον πρώτο καιρό, γιατί ο χρόνος που έφυγε ο άνθρωπός σου δεν είναι μακρινός και νομίζεις ότι είναι ακόμα εδώ και έχεις την ψευδαίσθηση ότι να, μέσα από τη σκέψη σου μπορεί να ξεπηδήσει το παιδί».

«Όσο περνούσε ο καιρός, συνειδητοποιούσα ότι ο Βασίλης δεν πρόκειται ποτέ να έρθει πάλι»
Αντίστοιχη σύνδεση προκύπτει στο δωμάτιο του Βασίλη στο τελευταίο σπίτι που έμεναν στο κέντρο του Βόλου. «Ένας άλλος χώρος που με ενώνει με το Βασίλη είναι αυτός», λέει ο Γ. Μάγγος. Λειτουργεί σαν ένα μπουκαλάκι που κράτησε αλώβητο το εσωτερικό του. «Εδώ είναι η μυρουδιά του, είναι ο αέρας του, η αναπνοή του, κάποια μικροπράγματα που έμειναν».

Ακόμη και πράγματα που παλαιότερα περνούσαν χωρίς να λάβουν ξεχωριστή προσοχή, έχουν αποκτήσει πλέον άλλη αξία. «Αυτό πρέπει να είναι δικό του. Τα κλειδιά αυτά τα οποία τα έχω και έχουν αυτό το σχοινάκι, το οποίο στην αρχή μου φαινόταν ένα τίποτα, αλλά όπως είχα πει ότι επειδή ήταν πρόσφατο δεν μπορούσα να καταλάβω την έλλειψη. Νόμιζα ότι ο Βασίλης είναι κάπου και θα έρθει. Όσο περνούσε ο καιρός όμως, τόσο συνειδητοποιούσα ότι δεν πρόκειται ποτέ ο Βασίλης να έρθει. Και αυτό το σχοινάκι είναι σαν να με δένει μαζί του. Είναι από το μηχανάκι που οδηγούσε. Ένα σχοινάκι είναι, αλλά είναι πολύτιμο για μένα».

Η απαγγελία στίχων από το ποίημα του Βασίλη
Πολλές από τις αναμνήσεις τους βρίσκονται φυλαγμένες στα φωτογραφικά άλμπουμ. «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα», λέει ο Γ. Μάγγος, δείχνοντας τον Βασίλη να έχει αποκοιμηθεί ενώ είναι μικρότερος κρατώντας ανοικτό ένα βιβλίο. «Πάντα του άρεσε το διάβασμα. Το διάβαζε πάρα πολύ. Τον βλέπεις εδώ, τον πήρε ο ύπνος διαβάζοντας. Είναι μια ωραία φωτογραφία. Ένα παιδάκι διαβάζει και ονειρεύεται. Διάβαζε πάρα πολύ. Διάβαζε, διάβαζε. Του άρεσε ο Μπουκόφσκι, διάβαζε Καμύ, διάβαζε Ντοστογιέφσκι. Τι να θυμηθώ; Διάβαζε τον Μίσσιο. Τον είχε διαβάσει πεντακόσιες φορές».

Η γραφή θρέφει τη γραφή. Ο Βασίλης είχε αρχίσει από νωρίς να (συγ)γράφει και ο ίδιος, αλλά όπως γίνεται αντιληπτό από τους στίχους που απήγγειλε ο πατέρας του, σε μια προσπάθεια να μεταφέρει το πνεύμα της σκέψης του, δεν επιζητούσε να εκφραστεί από ματαιοδοξία.

«Είναι αυτές οι ώρες που δεν υπάρχει καθόλου έμπνευση. Κανένας οίστρος. Αυτές τις ώρες καθόλου δεν πιέζω τον εαυτό μου να γράψει. Ούτε τον πιέζω να πιει νερό. Αφήνομαι απλά στον στροβιλισμό της ύπαρξής μου και ίσως το μόνο που κάνω είναι να ανασάνω. Άλλωστε κανείς δεν είναι εξαναγκασμένος να δημιουργήσει. Ούτε πρέπει να γράφεις. Αν γράφουμε, γράφουμε γιατί αρχίζει η φωτιά και καίει τα πόδια μας και όσο ανεβαίνει προς τα πάνω, ανάλογα τη φορά, προλαβαίνουμε, γράφουμε μετέπειτα τις εμπειρίες μας. Τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο απλά αν δεν θέλαμε να γίνουμε καλλιτέχνες. Δεν θέλησα ποτέ να γίνω καλλιτέχνης».

«Και ήταν καλλιτέχνης, ο καλλιτέχνης», λέει ολοκληρώνοντας ο Γ. Μάγγος για τον γιο του, περήφανα και συγκινημένα για όλα εκείνα που δεν πρόκειται πια να γεννηθούν με νέα ποιήματα.

«Διαδρομή πάνω στα βήματα που κάναμε εγώ και ο Βασίλειος»
Η συνέχεια μας βρίσκει στις παρυφές του βουνού που ονομάζεται Σαρακηνός, ακριβώς κάτω από το πηλιορείτικο χωριό Μακρινίτσα. «Είναι μια πανέμορφη περιοχή. Βλέπουμε το βουνό πάνω με τα βράχια και ήταν μια από τις προσφιλείς κοντινές διαδρομές που κάναμε με τον Βασίλειο. Πολλές φορές ξεκινούσαμε από το σπίτι (σ.σ το οποίο βρισκόταν ενάμιση χιλιόμετρο μακριά, στην περιοχή του Άνω Βόλου). Ερχόμασταν μέχρι εδώ, καθόμασταν, μπορεί να είχαμε και καφέ να συζητήσουμε. Συζητούσαμε επί ώρες με το Βασίλειο. Είναι πάλι η διαδρομή πάνω στα βήματα που κάναμε εγώ και ο Βασίλειος», λέει ο Γ. Μάγγος που όμως δεν μπορεί να μη παρατηρήσει σε σχέση με τότε ότι τώρα «στα δικά μου τα βήματα βλέπω τα πόδια μου, αλλά αναζητώ τα βήματα του Βασίλειου».

Οι μνήμες από στιγμές που μοιράζονται παραμένουν νωπές: «Καθόμασταν και παίρναμε τις αναπνοές μας και θαυμάζαμε τη θέα και πώς συνεχίζαμε μετά και πώς του άρεσε έτσι να κάνει άλματα και εγώ να του παίρνω, να τραβάω φωτογραφίες και μάλιστα μερικές είναι πάρα πολύ ωραίες με φόντο την Μακρινίτσα στο βάθος. Είναι μια διαδρομή που με συγκινεί πάλι που την ξανακάνω, που ξαναήρθα εδώ πέρα, που είναι έντονη η παρουσία για μένα του Βασίλειου εδώ στο χώρο».

Μπορεί να μη βλέπει πια τον γιο του, αλλά ο Γ. Μάγγος αισθάνεται έντονα την παρουσία του μέσα από «τη φωνή του, την ανάσα του, τη γλυκύτητά του, το χαμόγελό του», τις όμορφες κουβέντες που μοιράζονταν, αλλά και τον τρόπο που του μιλούσε. Με οικειότητα, αλλά κι ευγένεια. «Ήταν ευγενικότατος προς εμένα και προς όλους. “Άντε πατέρα, μην κουράζεσαι, πάμε θα το βγάλουμε”. Εγώ με την εμπειρία μου, ο Βασίλειος με το σφρίγος της νιότης. Πού είναι αυτή η νιότη πια; Πού είναι αυτή η νιότη πια;», καταλήγει να ρωτά ο πατέρας με όλο τον πόνο ψυχής που κουβαλά αυτά τα χρόνια.

Τον Βασίλη τιμούν σε καθημερινό επίπεδο και άλλοι άνθρωποι. Για παράδειγμα φοράνε τη μπλούζα με τον ίδιο και τη φράση «κι ας μη νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα». Μια κουβέντα που είχε γράψει ο ίδιος κι έφτασε να λέγεται ως σύνθημα στις διαδηλώσεις από χιλιάδες κόσμου, δίνοντας νόημα και κουράγιο σε όσους δίνουν αγώνες που μοιάζει δύσκολο να δικαιωθούν.

Στο μνήμα του, στο κοιμητήριο Άνω Βόλου, ο Γ. Μάγγος βρίσκει κάθε τόσο πράγματα που αφήνει ο κόσμος, θέλοντας να τον τιμήσει, αλλά και να συνδεθεί μαζί του. «Εδώ έρχομαι κάθε μέρα και κάθε μέρα κάνω αυτό το πράγμα. Καθαρίζω λίγο…. Φέρνουν πραγματάκια εδώ και αφήνουν. Κάποιος έφερε και το βιβλίο του Μπουκόφσκι. Κάποιος άλλος έγραψε: «Για αυτούς που σκάβουνε βαθιά. Τον είχε… τον κέρδισε η σιωπή. Είχε πολύ μέσα στην ποίηση βαδίσει». Το είχε πει αυτό ο Χρήστος Λάσκαρης και κάποιος το έγραψε για τον Βασίλειο».

Η σιωπή έχει επικρατήσει και στο σπίτι που ζούσε η οικογένεια μέχρι πέντε χρόνια, επίσης στην περιοχή, αλλά πλέον μένει ένα μεγάλο μέρος του κλειστό. «Είναι το σπίτι στο οποίο γεννήθηκαν τα παιδιά μας», λέει ο Γ. Μάγγος, συστήνοντας ένα ακόμη κομμάτι από το παρελθόν τους. «Είναι το σπίτι στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Βασίλειος. Εδώ έκανε τα πρώτα του βήματα, τις πρώτες του περιπέτειες τριγύρω στην αυλή, μέσα στο σπίτι και τριγύρω στη γειτονιά, στα καλντερίμια».

Λίγο πριν περάσει την πόρτα της αυλής, ψάχνει και βρίσκει στο κινητό του μια εικόνα: «Είναι μία φωτογραφία του Βασίλειου. Την είχα αναρτήσει προχθές. Σε αυτό το σημείο. Με την πόρτα πίσω. Ο Βασίλειος έπαιζε μπάλα φορώντας την αντιφασιστική μπλούζα. Ποτέ πια φασισμός».

Και αυτή η κουβέντα καταλήγει στο ίδιο αναπόφευκτο συμπέρασμα: «Είπαμε όλα είναι εδώ. Ο Βασίλειος δεν είναι εδώ, όμως είναι εδώ. Είναι η ανάσα του, είναι η μυρουδιά του. Είναι αυτό που ξέραμε ότι ήταν εδώ πέρα ο Βασίλειος».

«Θα συνεχίσουν να πληρώνονται από εμάς αυτοί που βασάνισαν το παιδί μας;»
Η δικαστική δικαίωση για τον θάνατο του Βασίλη Μάγγου φέρνει ανακούφιση στην οικογένεια και ταυτόχρονα έχει εκτόπισμα που υπερβαίνει τον χρόνο, συνιστώντας μία πολύτιμη παρακαταθήκη. Καθιστά όμως ενεργά σε παρόντα χρόνο και μία σειρά από ερωτήματα, όπως επισημαίνει ο Γ. Μάγγος. «Καταρχήν, αποδεικνύεται ότι η Ελληνική Αστυνομία και η Αστυνομική Διεύθυνση Μαγνησίας ειδικά, έχουν στις τάξεις τους βασανιστές, αποδεδειγμένα, οι οποίοι μάλιστα καταδικάστηκαν. Τι θα γίνει με αυτούς τώρα; Θα πληρώνονται με χρήματα του ελληνικού λαού και με δικά μου χρήματα αυτοί οι οποίοι βασάνισαν το παιδί μου για να κάνουν τι;»

Μιλώντας για τη στάση που κράτησαν οι αστυνομικοί όλο αυτό το διάστημα, αναφέρει ότι στην πραγματικότητα «είναι αμετανόητοι». Κι αυτό το βασίζει στο γεγονός ότι ενώ «παραδέχτηκαν ότι έγιναν πολλά λάθη εκείνη την ημέρα» και δήλωναν επίσης πως δεν ήταν στις προθέσεις τους οσα συνέβησαν, τελικά όλο αυτό τον καιρό «δε ζήτησαν ποτέ μια συγγνώμη».

Το «δεύτερο ερώτημα», συνεχίζει ο Γ. Μάγγος, βασίζεται στη γνωμοδότηση ψυχιάτρου στον οποίο το διοικητικό δικαστήριο ανέθεσε να κάνει τη γνωμάτευση για τη σύνδεση μεταξύ του θανάτου του Βασίλη Μάγγου και των βασανισμών που προηγήθηκαν. Οι διαπιστώσεις της σχετικής έρευνας θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην οριστική καταδίκη των αστυνομικών κι άρα να ανοίξει ο δρόμος για τη φυλάκισή τους, μέσα από ένα ακόμη βαρύτερο κατηγορητήριο: «Ο άνθρωπος αυτός με επιστημονική ανάλυση, με ιατρική ανάλυση και με μια τεράστια βιβλιογραφία, την οποία ζήτησε το διοικητικό δικαστήριο, αποδεικνύει ότι υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος ανάμεσα στα βασανιστήρια που υπέστη ο Βασίλειος από τους αστυνομικούς και στο θάνατό του. Δηλαδή ο θάνατος του Βασίλειου εξαιτίας των βασανιστηρίων».

Κατά συνέπεια κι ενώ ένας από τους πλέον διαρκείς αγώνες δείχνει να έχει φτάσει σε μια πρώτη σημαντική ολοκλήρωση, η συνέχεια προϋποθέτει την ίδια επιμονή. Σε αυτή δίνει όλη του την αφοσίωση πλέον ο Γ. Μάγγος, θεωρώντας πως το κύριο ερώτημα διαμορφώνεται πλέον ως εξής: «Ποιος εισαγγελέας τώρα θα σκύψει και θα αναλάβει και θα κατηγορήσει τους αστυνομικούς ότι δεν είναι μόνο τα βασανιστήρια, ότι ευθύνονται για το θάνατο του παιδιού μας, του Βασίλειου. Ποιος θα το κάνει αυτό; Περιμένω να το κάνει κάποιος. Να δούμε».

Πηγή: dnews.gr

Ακολουθήστε το onlarissa.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Ελάτε στην ομάδα μας στο viber για να ενημερώνεστε πρώτοι για τις σημαντικότερες ειδήσεις
Ετικέτες