Δικαστικό φρένο σε κατάσχεση στη Θεσσαλία – Σώθηκε ακίνητο από τα «νύχια» εισπρακτικής

Ένα σαφές μήνυμα προς τις εταιρείες διαχείρισης τραπεζικών οφειλών στέλνει το Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου, με απόφασή του που αφορά υπόθεση αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας δανειολήπτριας.

Το δικαστήριο ακύρωσε τόσο την επιταγή προς εκτέλεση όσο και την έκθεση κατάσχεσης ακινήτου, καθώς έκρινε ότι η εταιρεία διαχείρισης που προχώρησε στις συγκεκριμένες ενέργειες δεν είχε αποδείξει με τα απαιτούμενα έγγραφα ότι νομιμοποιούνταν να κινήσει τη διαδικασία.

Με απλά λόγια, το δικαστήριο δεν αμφισβήτησε απλώς το ύψος μιας οφειλής. Εξέτασε εάν η εταιρεία που εμφανίστηκε για να διεκδικήσει την απαίτηση και να προχωρήσει στην κατάσχεση είχε αποδείξει νόμιμα ότι είχε το δικαίωμα να το κάνει. Και έκρινε ότι υπήρχαν σημαντικές ελλείψεις, ως προς αυτό. Η απόφαση εκδόθηκε τον περασμένο Οκτώβριο, ενώ την υπόθεση χειρίστηκε ο Βολιώτης δικηγόρος Στέφανος Κατσουλάκης.

Από ένα τραπεζικό δάνειο του 2005 στην κατάσχεση ακινήτου

Η υπόθεση ξεκίνησε από τραπεζική σύμβαση πίστωσης που είχε συναφθεί το 2005. Για τη συγκεκριμένη οφειλή είχε εκδοθεί διαταγή πληρωμής το 2008 από το Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου.

Η απαίτηση είχε αρχικά δημιουργηθεί έναντι της τράπεζας, όμως στη συνέχεια ακολούθησε μια σειρά μεταβιβάσεων, με αποτέλεσμα να εμπλακούν στην υπόθεση εταιρεία ειδικού σκοπού και εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων.

Στις 15 Ιανουαρίου 2026 εκδόθηκε νέα επιταγή προς πληρωμή και στη συνέχεια, στις 6 Μαρτίου 2026, επιβλήθηκε αναγκαστική κατάσχεση σε ακίνητη περιουσία της οφειλέτριας.

Η δανειολήπτρια, ωστόσο, δεν αποδέχθηκε τη νομιμότητα της διαδικασίας και προσέφυγε στο Πρωτοδικείο Βόλου, καταθέτοντας ανακοπή. Με αυτήν ζήτησε να ακυρωθούν οι πράξεις που είχαν γίνει σε βάρος της περιουσίας της.

Αυτό ακριβώς εξέτασε το δικαστήριο στην υπόθεση του Βόλου.

Από τον έλεγχο των εγγράφων διαπιστώθηκε ότι, ενώ είχαν προσκομιστεί στοιχεία σχετικά με τη μεταβίβαση και τη διαχείριση της απαίτησης, δεν είχε αποδειχθεί ότι είχαν κοινοποιηθεί στην οφειλέτρια όλα τα απαραίτητα έγγραφα και οι τροποποιήσεις των σχετικών συμβάσεων.

Με άλλα λόγια, έλειπαν κρίσιμα στοιχεία που θα έπρεπε να έχουν γνωστοποιηθεί στην ίδια πριν ξεκινήσει η διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης.

Το δικαστήριο έκρινε ότι αυτή η παράλειψη δεν αποτελεί μια ασήμαντη γραφειοκρατική λεπτομέρεια, αλλά πρόκειται για ένα ουσιαστικό ζήτημα νομιμότητας, καθώς ο πολίτης πρέπει να γνωρίζει ποιος ακριβώς διεκδικεί την οφειλή του και με ποια νόμιμη ιδιότητα προχωρά σε ενέργειες σε βάρος της περιουσίας του.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το σκεπτικό του δικαστηρίου σχετικά με το άρθρο 925 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

Η συγκεκριμένη διάταξη προβλέπει ότι όποιος αναλαμβάνει να συνεχίσει την αναγκαστική εκτέλεση ως διάδοχος του αρχικού δικαιούχου οφείλει να αποδεικνύει τη νομιμοποίησή του με τα προβλεπόμενα έγγραφα, τα οποία πρέπει να έχουν κοινοποιηθεί στον οφειλέτη.

Αυτό σημαίνει ότι μια εταιρεία διαχείρισης δεν μπορεί να προχωρά σε κατάσχεση επικαλούμενη απλώς ότι διαχειρίζεται ένα δάνειο ή ότι ενεργεί για λογαριασμό ενός fund.

Οφείλει να αποδεικνύει ότι η απαίτηση έχει περιέλθει νόμιμα στον συγκεκριμένο δικαιούχο και ότι η ίδια έχει την απαιτούμενη εξουσία να κινήσει τη διαδικασία.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου έκρινε ότι η απόδειξη αυτή δεν ήταν επαρκής και έκανε δεκτό τον σχετικό λόγο της ανακοπής της δανειολήπτριας.

Στο πλαίσιο αυτό έκανε δεκτή την ανακοπή και ακύρωσε την επιταγή προς εκτέλεση της 15ης Ιανουαρίου 2026, η οποία είχε συνταχθεί κάτω από αντίγραφο του πρώτου εκτελεστού απογράφου της διαταγής πληρωμής του 2008 αλλά και την έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας υπ’ αριθμόν 535/6.3.2026.

Επιπλέον, καταδίκασε την εταιρεία στην καταβολή δικαστικών εξόδων ύψους 500 ευρώ.

Πηγή: taxydromos.gr