Δίκη Τέμπη: Κόβουν την ανάσα οι καταθέσεις των επιζώντων: Αυτό που ζούσα ήταν πόλεμος – Βρήκα το μωρό μου κάτω από τη θέση, ήταν κατάμαυρο

Με τις καταθέσεις συγγενών των θυμάτων αλλά και επιβατών που επέζησαν από την τραγική σύγκρουση των αμαξοστοιχιών συνεχίστηκε σήμερα η Δίκη των Τεμπών στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας, καταθέσεις που κόβουν την ανάσα.

«Τα τρένα ήταν μία ωρολογιακή βόμβα», τόνισε ο Αναστάσιος Ταγματζίδης, πατέρας της 31χρονης Σοφίας επιβάτιδας του πρώτου βαγονιού. Επέρριψε δε ευθύνες σε ΜΜΕ, πολιτικούς και υπουργούς. Κάνοντας λόγο για δολοφονία, κάλεσε το δικαστήριο να σταθεί στο ύψος του “για αυτές τις ψυχές που χάθηκαν άδικα”, όπως είπε, ζητώντας από το δικαστήριο να τιμωρήσει παραδειγματικά τους κατηγορούμενους για να υπογραμμίσει πως “αν δεν είχα ένα σκεφτώ τα άλλα δύο παιδιά δεν θα περίμενα τις δικές σας αποφάσεις”.

Ο Γεώργιος Κόττας αδελφός του αδικοχαμένου Βασιλείου Κοττά που ήταν στο κυλικείο, στην συνέχεια της δίκης ανάφερε στην κατάθεσή του: «Ήταν ένα έγκλημα η φωτοσήμανση δεν λειτουργούσε και αυτό ήταν εγκληματικό”.

“Είχε μυρωδιά και καπνίλα δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε”

Η Ιωάννα Παπαγιαννίδου, επιβάτιδα επισήμανε πως: «στα Παλαιοφάρσαλα υπήρξε μεγάλη στάση. Για περίπου 30 λεπτά. Και στη Λάρισα έγινε μεγάλη στάση. Δεν θυμάμαι στάση αφού έφυγε από την Λάρισα το τρένο. Έτρεχε πολύ. Φαίνεται πως προσπάθησε να φρενάρει. Ξαφνικά αρχίζει ένας θόρυβος έσπαγαν τζάμια. Κατέβασα το κεφάλι και έπεσα κάτω. Εγκλωβίστηκα και κατάλαβα ότι έφευγε το τρένο, σαν να εκτροχιαζόταν. Ακούσαμε ένα μπαμ, ήταν η έκρηξη. Είδαμε την φωτιά. Σηκώθηκα και άκουσα την κόρη μου: «μαμά το μωρό».

Η πρόεδρος επέμενε να ρωτάει για πως έγινε η σύγκρουση και πως την κατάλαβε η επιβάτης, με εκείνη να σημειώνει: «Είχε μυρωδιά και καπνίλα δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Ο καπνός ερχόταν από το μπροστινό μέρος του βαγονιού. Σκαρφαλώναμε για να βγούμε από το παράθυρο. Είδα μια εγκλωβισμένη μας ζήτησε βοήθεια. Δεν μπορούσα να την βοηθήσω. Βγήκα από το παράθυρο. Ήμουν σαν χαμένη. Είχε φλόγες σε δύο τρία σημεία κοντά στο βαγόνι 3. Ξεχωριστά από την άλλη. Άνθρωποι ήταν κάτω στο έδαφος, φώναζαν. Από εκείνη την ημέρα δεν μπορώ να κοιμηθώ. Όλες οι εικόνες έρχονται στο μυαλό μου. Μυρωδιά υπήρχε αλλά δεν ξέραμε τι είναι».

“Έγινε ένα δυνατό μπαμ και εκτινάχθηκα”

Η Χρυσάνθη Κρεβάϊκα – καθαρίστρια  είναι το μοναδικό μέλος του προσωπικού που επιβίωσε της σύγκρουσης. Στην κατάθεση της ανέφερε: «Μπήκα από τη Λάρισα στο πρώτο βαγόνι και ξεκίνησα καθαριότητα. Μόλις πήγα στο 6ο βαγόνι και στα πρώτα καθίσματα έγινε ένα δυνατό μπαμ και εκτινάχθηκα. Με σήκωσαν οι επιβάτες. Άνοιξα ένα μοχλό και άνοιξαν οι πόρτες. Περπατήσαμε τις γραμμές προς τα πίσω. Δεν κατάλαβα τι έγινε μπροστά. Γύρισα πίσω και βλέπω πως είχε μια ομίχλη και μέσα στην ομίχλη είχε μια κόκκινη ομίχλη. Νοσηλεύτηκα και μετά που βγήκα έμαθα τι έγινε. Από το 2022 εργαζόμουν στα τρένα. Δεν ένιωθα φόβο».

Η Μαρία Λαζαρίδου – επιβάτης στο βαγόνι 3 σημείωσε: «Ταξίδευα εκείνο τα βράδυ με την μαμά μου και την 6 μηνών κόρη μου από τα Τρίκαλα. Αλλάξαμε τρένο στο Παλαιοφάρσαλο. Εκεί είχε καθυστέρηση  Τελικά ξεκίνησε από τη Λάρισα παρά την καθυστέρηση. Θυμάμαι πολλά από την σύγκρουση. Η κοπέλα δίπλα μου έβλεπε με τον φίλο της. Κάθισα για να ταΐσω το παιδί. Θυμάμαι μια απότομη στροφή. Έτρεχε πολύ το τρένο. Δεν πρόλαβα να την ταΐσω έφυγε το μπιμπερό από τα χέρια μου και μετά τίποτα. Άνοιξα τα μάτια μου παντού σκοτάδι. Άνοιξα τα μάτια μου ακριβώς δίπλα μου υπήρχε η φωτιά. Υπήρχαν ουρλιαχτά. Και συνειδητοποίησα πως είχα μωρό αλλά δεν είχα μωρό. Αρχίζω να φωνάζω το μωρό μου, αρχίσαμε να ψάχνουμε. Συνέχιζα να φωνάζω και το παιδί άρχισε να κλαίει. Ήταν κάτω από την καρέκλα. Χωρούσε μόνο το χέρι μας. Η μητέρα μου την τράβηξε έξω. Η φωτιά ήταν δίπλα μας. Φαινόταν σε καλή κατάσταση. Ήταν μαύρη από πάνω έως κάτω. Σκεφτόμασταν πως θα βγούμε. Φώναζα για να σπάσουν το παράθυρο.

“Στο νοσοκομείο ήταν ένα χάος”

Εκείνη την ώρα είδα την κοπέλα που ήταν δίπλα μου με τον σύντροφό της. Πρέπει να είχαν πιαστεί τα πόδια της στις λαμαρίνες. Το κεφάλι δεν ήταν στη θέση του και ο σύντροφός της φώναζε. Προσπάθησα να προχωρήσω όμως δεν μπορούσα το βαγόνι είχε κλήση. Όταν φτάσαμε στο παράθυρο ένιωθα πως δεν έχω οξυγόνο. Ήταν σπασμένο. Υπήρχαν δύο άτομα, κάθισα στο παράθυρο τους έδωσα την μικρή και μου είπαν να πηδήξω. Πήδηξα βγήκα. Πήρα την μικρή. Ήμασταν από την πλευρά του δρόμου. Φτάσαμε σε ένα λόφο. Έβλεπα κόσμο να περπατάει με τις βαλίτσες του. Αυτό που ζούσα εκεί ήταν πόλεμος. Έπρεπε να ανέβουμε τον λόφο  Δεν μπορούσα με την μικρή να σκαρφαλώσω. Είχαν έρθει τα πυροσβεστικά και κατέβασαν ένα σχοινί. Κατέβηκε ένας πυροσβέστης και μας ανέβασε. Εκεί φτάσαμε στο δρόμο. Συνάντησα την Ζωή μια επιβάτιδα που με είχε βοηθήσει  Της ζήτησα το τηλέφωνο και κάλεσα τον μπαμπά μου. Στο νοσοκομείο ήταν ένα χάος».

Εκείνη τη στιγμή η μάρτυρας επιβάτης ένιωσε αδιαθεσία και το δικαστήριο διέκοψε για 10 λεπτά. Η γυναίκα δέχθηκε τις φροντίδες των εθελοντών διασωστών.

“Γλύτωσα την σύγκρουση φοβήθηκα πως θα πεθάνω στην φωτιά.”

Στη συνέχεια ο επιβάτης Αναστάσιος Κουμπούρης κατέθεσε: «Αν ήταν στην ώρα του το τρένο θα είχαμε φτάσει Θεσσαλονίκη. Όταν μπήκα μετά από 15 λεπτά έγινε η σύγκρουση. Δεν θυμάμαι την στάση. Ήμουν στο τρίτο .βαγόνι, αλλά είχα εισιτήριο για το δεύτερο. Είχαν πιάσει τη θέση και πήγα στο τρίτο. Μετά από 15 λεπτά έγινε η σύγκρουση. Κατάλαβα ένα φρενάρισμα. Και μετά πολύ χειρότερη η κατάσταση. Νόμιζα πως θα πεθάνω. Όταν τελείωσε η σύγκρουση έκλεισαν τα φώτα. Γλύτωσα την σύγκρουση φοβήθηκα πως θα πεθάνω στην φωτιά. Πηδήξαμε στο χωράφι . Είδα το δεύτερο βαγόνι να καίγεται. Άκουγα ουρλιαχτά. Παρατήρησα πως είχα αιμορραγία στο πρόσωπο. Πέρασε μπροστά μου ένας τραυματίας ο οποίος ήταν σχεδόν καμένος, σαν να ήρθε από πόλεμο, κι εκεί κατάλαβα τι έχει συμβεί. Η σύζυγος είχε μελανιές στο πρόσωπο, το μωρό ήταν κατάμαυρο, η Μαρία ήταν σε κακή κατάσταση δεν είχε καλή αναπνοή».

Η Zagrida Plasa- που ταξίδευε με τα δύο της παιδιά και τον σκύλο της, σημείωσε στην κατάθεσή της: «Νιώσαμε ένα μεγάλο τράνταγμα, τον γιο μου τον πλάκωσαν οι βαλίτσες. Μετά υπήρχε το απόλυτο σκοτάδι. Ξεκίνησαν οι τσιρίδες, οι φωνές, ήταν σα να βλέπαμε τον θάνατο.

Είδα τα παιδιά μου ότι ήταν καλά και μπορούσαμε να παλέψουμε να βγούμε . Φωνάζω το σκυλάκι μου. Βγάζει το κεφάλι και τον παίρνω μαζί μου. Ακόμη δεν υπήρχε καμία έξοδος. Βλέπαμε παντού γυαλιά, καπνούς και φωτιές. Μου φώναξε ένα παιδί που έσπασε το παράθυρο ελάτε να βγούμε από εδώ.

Όταν βγήκαμε είδαμε μια τεράστια φωτιά. Ακούγαμε φωνές και τσιρίδες. Μπρος γκρεμός και πίσω κόλαση.

Η πρόεδρος δείχνει φωτογραφίες από την δικογραφία στη μάρτυρα και έδειξε το σπασμένο παράθυρο από το οποίο βγήκε η μάρτυρας.

newsroom onlarissa.gr