Λάρισα: Ο δάσκαλος που αποχαιρέτησε τον μαθητή του και ευχήθηκε να μην τον ξαναδεί ποτέ…

Μια συγκινητική ιστορία με μαθητή του διηγήθηκε σε ανάρτησή του ο Διευθυντής των Δομών Εκπαίδευσης του Καταστήματος Κράτησης Λάρισας, Γιώργος Τράντας.

Ο καθηγητής που αποχαιρέτησε μαθητή του κάνοντας την ευχή να μην τον ξαναδεί ποτέ, όπως πάντα εύχεται στους μαθητές του και είναι αυτή η ευχή πιο μεγάλη που μπορεί να τους δώσει.

Ο ίδιος νιώθει υπερήφανος κάθε φορά που μαθητές του αποφυλακίζονται και ξεκινούν τη νέα τους ζωή, έχοντας πάρει πολλά εφόδια από το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας στις Φυλακές Λάρισας όπου είναι ο ίδιος καθηγητής και τα οποία αξιοποιούν στη νέα τους αρχή. Όπως ο Ανατόλι, ένας αυτοδίδακτος χαρισματικός μαθητής του που δεν τον ξεχνά…

Δείτε την ανάρτηση:

«Όταν αποχαιρετώ τους μαθητές μου που αποφυλακίζονται, τους λέω να μην τους ξαναδώ.

Έξω αυτό ακούγεται σκληρό. Εκεί μέσα είναι ευχή. Η πιο μεγάλη που μπορώ να τους δώσω.

Σήμερα μίλησα διαδικτυακά με τον Ανατόλι.

Τον θυμάμαι μαθητή στα πάντα. Στην ελληνομάθεια, στο ΣΔΕ, στο λύκειο. Και ζωγράφο. Αυτοδίδακτο, χαρισματικό, από εκείνους που βλέπεις τη δουλειά τους και σωπαίνεις.

Έφυγε. Και δεν τον ξαναείδα μέσα, όπως του είχα ευχηθεί.

Ζει τώρα στη Μόσχα και κάνει δουλειά δική του. Καλλιτεχνική. Σήμερα με κάλεσε από την Αλικαρνασσό, από τη μικρασιατική ακτή απέναντι, όπου πήγε για ολιγοήμερες διακοπές:

«Έστω κι από δω να βλέπω την Ελλάδα, να κάνω μπάνιο στο Αιγαίο.»

Ένας άνθρωπος που έμαθε τα ελληνικά του σε μια τάξη μέσα σε φυλακή, στέκεται σήμερα στην απέναντι όχθη και κοιτάζει προς τα εδώ. Όχι από νοσταλγία για το μέρος. Για τη γλώσσα, νομίζω. Για ό,τι του δόθηκε εκεί που δεν το περίμενε.

Αυτό είναι η δουλειά μας. Δεν φαίνεται στα χαρτιά, δεν μετριέται σε δείκτες, δεν μπαίνει σε έκθεση πεπραγμένων. Φαίνεται χρόνια μετά, σε έναν χαιρετισμό από μια παραλία.

Και κάτι ακόμη, που το λέω συχνά αλλά σήμερα το ένιωσα ξανά: η τέχνη σώζει. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Ο Ανατόλι είναι ζωντανή απόδειξη ότι όταν ένας άνθρωπος βρει κάτι που ξέρει να κάνει καλά και το αγαπάει, βρίσκει και τον δρόμο του.

Καλή συνέχεια, Ανατόλι. Και σε παρακαλώ, μη σε ξαναδώ…».