Άξιος! Πρεσβύτερος και Αρχιμανδρίτης ο π. Σεραφείμ – Τα δάκρυα για τη μητέρα του Μαρία (φωτο)

Μέρες που μοιάζουν να χωρούν μέσα τους μια ολόκληρη ζωή ζει ο π. Σεραφείμ Παπαγιάννης.Μέρες χάριτος, μνήμης, ευγνωμοσύνης και βαθιάς συγκίνησης, που κορυφώθηκαν σήμερα, Κυριακή 4 Οκτωβρίου, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου Τρικάλων, όπου έλαβε τον δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης και εισήλθε πλέον στην ιερατική διακονία της Εκκλησίας ως Πρεσβύτερος.

Κατά το πανηγυρικό Αρχιερατικό Συλλείτουργο για τη Σύναξη Πάντων των εν Τρίκκη Αγίων, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος τέλεσε την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του π. Σεραφείμ, μέσα σε κλίμα βαθιάς κατανύξεως και ενώ ο Ναός αντηχούσε από το «Άξιος».

Συλλειτούργησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, πνευματικός πατέρας και Γέροντας του νέου Πρεσβυτέρου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων κ. Θεόκλητος, ο Θεοφιλέστατος πρώην Κιγκάλι και Ρουάντας κ. Ιωακείμ και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ελαίας κ. Βαρθολομαίος, ενώ συμπροσευχόμενος παρέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γέρων Καισαρείας κ. Θεοφύλακτος.

Λίγο αργότερα ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων κ. Θεόκλητος χειροθέτησε τον π. Σεραφείμ σε Αρχιμανδρίτη, επισφραγίζοντας έτσι μια πορεία που μέσα σε λίγες μόλις ημέρες πέρασε από τη ρασοφορία, στον πρώτο και κατόπιν στον δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης.

Όμως η σημερινή ημέρα δεν ήταν απλώς η κατάληξη μιας ακολουθίας εκκλησιαστικών γεγονότων. Ήταν για τον π. Σεραφείμ η ώρα κατά την οποία μια ολόκληρη ζωή πέρασε νοερά μπροστά από την Αγία Τράπεζα.

Πριν από τη χειροτονία του μίλησε με λόγια βγαλμένα από την καρδιά. Αναφέρθηκε στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα του, που τον δίδαξαν, τον στήριξαν, τον καθοδήγησαν και άφησαν το αποτύπωμά τους στη μακρά πορεία του μέσα στην Εκκλησία.

Με ευγνωμοσύνη μνημόνευσε τον μακαριστό Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Αλέξιο, κοντά στον οποίο μαθήτευσε και διακόνησε επί χρόνια και από τον οποίο είχε λάβει τη χειροθεσία του Υποδιακόνου. Έναν Ιεράρχη που σημάδεψε τα πρώτα και καθοριστικά βήματα της εκκλησιαστικής του ζωής.

Ιδιαίτερη ήταν η αναφορά του στον Επίσκοπο Ελαίας κ. Βαρθολομαίο, με τον οποίο τον συνδέουν δεσμοί χρόνων, κοινής διακονίας, αγάπης και πνευματικής συγγένειας.

Μίλησε ακόμη για τον Γέροντά του, Μητροπολίτη Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, τον άνθρωπο που μόλις δύο βράδια νωρίτερα είχε θέσει τα χέρια του επί της κεφαλής του και τον είχε εισαγάγει στον πρώτο βαθμό της Ιερωσύνης, χειροτονώντας τον Διάκονο στα Σαράγια.

Δεν παρέλειψε να αναφερθεί στον Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Τρίκκης, Αρχιμανδρίτη π. Αλέξιο Κανίνα, συνοδοιπόρο και στήριγμα στην εκκλησιαστική του διαδρομή, αλλά και στον σημερινό Ποιμενάρχη του, Μητροπολίτη Τρίκκης κ. Χρυσόστομο, από τα χέρια του οποίου έλαβε σήμερα το μέγα δώρο και το βαρύ φορτίο της Πρεσβυτερικής Ιερωσύνης.

Και ύστερα ήρθε η στιγμή που η φωνή λύγισε.

Ο π. Σεραφείμ μίλησε για τον πατέρα του Κωνσταντίνο. Για την οικογένεια, για τις ρίζες, για εκείνους που υπήρξαν το πρώτο καταφύγιο της ζωής του.

Και όταν έφθασε στη μητέρα του, τη μακαριστή Μαρία, τα λόγια έδωσαν τη θέση τους στα δάκρυα.

Η μορφή της ήταν παρούσα σε όλη αυτή την τριήμερη πνευματική πορεία. Για χάρη της, άλλωστε, είχε επιλεγεί η Φήκη, ο τόπος της καταγωγής της, για τη ρασοφορία του. Εκεί όπου ο Βασίλειος Παπαγιάννης άφησε πίσω το κοσμικό του όνομα και ενδύθηκε το μοναχικό σχήμα ως Σεραφείμ.

Και σήμερα, ενώπιον της Αγίας Τραπέζης, η μητέρα του ήταν ξανά εκεί. Όχι σωματικά, αλλά όπως μόνο οι αγαπημένοι κεκοιμημένοι μπορούν να είναι παρόντες μέσα στην Εκκλησία: στη μνήμη, στην προσευχή, στην Ανάσταση που προσδοκούμε.

Τα δάκρυα του νέου Πρεσβυτέρου ίσως ήταν το πιο δυνατό κήρυγμα της ημέρας. Γιατί πίσω από κάθε ράσο, πίσω από κάθε οφίκκιο και κάθε «Άξιος», υπάρχει πάντοτε ένας άνθρωπος. Ένα παιδί που θυμάται τους γονείς του. Ένας μαθητής που ευγνωμονεί τους δασκάλους του. Ένας κληρικός που γνωρίζει ότι τίποτε δεν κατακτά μόνος του, αλλά όλα είναι δωρεά, ευχή και χάρις.

Μέσα σε μόλις λίγες ημέρες η πορεία του π. Σεραφείμ συμπύκνωσε χρόνια προσμονής και διακονίας: στη Φήκη η ρασοφορία και η είσοδος στη μοναχική πολιτεία· στα Σαράγια η εις Διάκονον χειροτονία από τον Γέροντά του Ιωσήφ· και σήμερα, στον Μητροπολιτικό Ναό των Τρικάλων, η είσοδος στο Ιερό Θυσιαστήριο ως Πρεσβύτερος και Αρχιμανδρίτης.

Από εδώ και πέρα αρχίζει το ουσιαστικότερο και δυσκολότερο μέρος.

Να στέκεται ενώπιον της Αγίας Τραπέζης «υπέρ των ιδίων αμαρτημάτων και των του λαού αγνοημάτων». Να τελεί τη Θεία Ευχαριστία. Να μνημονεύει ζώντες και κεκοιμημένους. Να γίνεται πατέρας, αδελφός, συνοδοιπόρος και καταφυγή για κάθε άνθρωπο που θα φέρνει ο Θεός στον δρόμο του.

Και ανάμεσα στα ονόματα που θα ψιθυρίζει στην Αγία Πρόθεση, θα βρίσκεται πια πάντοτε και εκείνο που σήμερα έκανε τα μάτια του να γεμίσουν δάκρυα:

Μαρία.

Η μητέρα του.

Άξιος, π. Σεραφείμ. Άξιος και ευλογημένος ο δρόμος της Ιερωσύνης σου.