Μιλούν όλοι γι’ αυτήν: Η ταινία του Netflix που ανέβηκε στο νο1 σε λιγότερες από 10 ώρες

αναμονή έλαβε τέλος και το «Unabomber» προσγειώθηκε στο Netflix στις 25 Σεπτεμβρίου. Όπως ήταν αναμενόμενο για μια παραγωγή με τόσο βαρύ θέμα, αλλά και τόσο δυνατό cast, το κοινό που διψάει για true crime ιστορίες την τίμησε και με το παραπάνω. Η ταινία δεν άργησε να σκαρφαλώσει στην κορυφή των trends και έγινε νέο νούμερο του Netflix μέσα σε ελάχιστες ώρες.

Τώρα που πατήσαμε το play και είδαμε το τελικό αποτέλεσμα μπορούμε να το πούμε με σιγουριά: Είναι το «Unabomber» ένα από τα διαμάντια της φετινής χρονιάς; Η ειλικρινής απάντηση είναι όχι. Παρά τον αρχικό ενθουσιασμό, η ταινία απέχει αρκετά από το να χαρακτηριστεί «άψογη». Σε πολλά σημεία μοιάζει υπερεκτιμημένη, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι είναι μια κακή επιλογή για το βράδυ σου. Απλά θέλει όχι πολύ υψηλές προσδοκίες…

Το «Unabomber» έχει μια έξυπνη δομή, χωρισμένη σε δύο χρονικές γραμμές. Από τη μία, βλέπουμε τον 16χρονο μαθηματικό-ιδιοφυΐα Τεντ Καζίνσκι στο Χάρβαρντ (τέλη των 50s), όπου υποβάλλεται σε σκληρά ψυχολογικά πειράματα. Από την άλλη, μεταφερόμαστε στα 90s, εν μέσω του ατελείωτου ανθρωποκυνηγητού του FBI για τον ασύλληπτο βομβιστή που σκόρπισε τον τρόμο.

Το πιο δυνατό χαρτί της ταινίας είναι ξεκάθαρα το καστ της και η σκοτεινή ατμόσφαιρα του παρελθόντος. Ο Τζέικομπ Τρέμπλεϊ δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία ως ο φοιτητής Καζίνσκι, αποδίδοντας υποδειγματικά την ολοκληρωτική αποξένωση και την αδυναμία του να συνδεθεί με άλλους ανθρώπους. Δίπλα του, ο Ράσελ Κρόου στον ρόλο του καθηγητή Χένρι Μάρεϊ κλέβει την παράσταση, λειτουργώντας ως ο χαρισματικός, επιβλητικός αλλά χειριστικός ακαδημαϊκός που «παίζει» με το μυαλό του νεαρού.

Η ψυχολογική μονομαχία τους στα σκοτεινά δωμάτια του πανεπιστημίου είναι το πιο δυνατό χαρτί του φιλμ.

Εκεί, όμως, που η ταινία αρχίζει να το χάνει είναι στο δεύτερο μισό της. Η ιστορία του ανθρωποκυνηγητού, με τη Σέιλιν Γούντλεϊ στον ρόλο της πράκτορα Τζοάν Μίλερ, θυμίζει έντονα ένα συνηθισμένο και κάπως άνευρο αστυνομικό δράμα.

Το σενάριο δεν ξέρει πώς να αξιοποιήσει τη Γούντλεϊ, η έρευνά της στερείται αληθινής έντασης, και ο ρυθμός πέφτει κατακόρυφα κάθε φορά που το φιλμ επιστρέφει στο παρόν.
Επιπλέον, το μεγαλύτερο σεναριακό ατόπημα είναι ότι προσπαθεί σχεδόν εκβιαστικά να μας πείσει πως τα πειράματα του Χάρβαρντ ήταν η αποκλειστική αιτία που «γέννησε» τον τρομοκράτη (μια θεωρία που στην πραγματικότητα αμφισβητείται έντονα). Αυτή η απλοϊκή σύνδεση αφήνει το φιλμ να παλινδρομεί, επιλέγοντας την εύκολη λύση που θα δημιουργήσει τις λιγότερες δυνατές ενστάσεις.

Τελικά, αξίζει να πατήσεις το Play; Αν είσαι φαν του είδους, σαφώς και αξίζει την προσοχή σου. Οι ερμηνείες των Κρόου και Τρέμπλεϊ είναι από μόνες τους σημαντικός λόγος για να της δώσεις μια ευκαιρία. Καλό είναι, όμως, να ξέρεις τι πας να δεις. Το «Unabomber» είναι μια αξιοπρεπής προσπάθεια που θα δικαιώσει τις προσδοκίες σου, αρκεί αυτές να μην είναι υψηλές. Για να στο θέσουμε διαφορετικά αγαπητέ αναγνώστη, στο νο1 του Netflix έχεις δει κατά καιρούς ταινίες που δεν βλέπονται. Ε, η συγκεκριμένη βλέπεται, αλλά δεν…ξαναβλέπεται!