Κάτω τα χέρια από τον Νίκο Καρβέλα

 Σύμφωνα με τα fora και τα social media ο κ. Καρβέλας «ξεφεύγει» με αυτά που λέει και οι ατάκες του γίνονται viral για όλους τους λάθος λόγους. 

Ένας «μπούμερ» που επιχείρησε να βρεθεί στην επικαιρότητα ένιωσε, για ακόμη μια φορά, την δύναμη των νέων. 

Τα πρώτα στοιχεία, τα οποία μας βοήθησαν στο να φτάσουμε ακόμη παραπέρα στην… ας την αποκαλέσουμε…  κοινωνιολογική μας μελέτη, ήταν εκεί, ως η καλύτερη πάσα για να αναλύσουμε περαιτέρω. 

Ας ξεδιπλωθούμε, αναλόγως και τοιουτοτρόπως, λοιπόν!  (που λέει και μια ψυχή) και ας θέσουμε τα βασικά, δικά μας, ερωτήματα προς εσάς (και εμάς τους ίδιους), σε ορισμένους συναδέλφους, καθώς και στο μεγαλύτερο μέρος του κοινού των social media, το οποίο εδώ και λίγες ώρες έχει «σταυρώσει», με τον δικό του τρόπο, τον Καρβέλα, για τις «ακραίες» εκφράσεις – απόψεις του. 

-Πιστεύετε πως, αν ο συνεντευξιαζόμενος ήταν πρώην αθλητής ή ηθοποιός, θα είχε τις ίδιες ακριβώς ερωτήσεις; 

 -Πιστεύετε πως αν ο συνεντευξιαζόμενος δεν μεσουρανούσε από τα 80s ως           και τα 00s, και ήταν ένα «είδωλο» της τωρινής εποχής, θα είχε την ίδια αντιμετώπιση από δημοσιογράφους και κοινό;

Πάμε να δούμε την ουσία και να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε…

Παρατηρείται, αρχικά, πως όσοι καλλιτέχνες μεσουράνησαν αρκετά πριν την «έκρηξη» των new media, αναγκάστηκαν να «σπάσουν» σε τρεις κατηγορίες. Σημείωση: Δεν έφταιγε η έλλειψη ταλέντου ή η μη κυκλοφορία έργων τους, όμως το «σύστημα» τους ανάγκασε να επιλέξουν, καθώς η ζωή έμπαινε σε άλλους τεχνολογικούς ρυθμούς. 

Από τη μία, εκείνοι που είτε ήταν αρκετά μεγάλοι σε ηλικία και δεν μπόρεσαν ή δεν ήθελαν να εναρμονιστούν με τα νέα ήθη και έθιμα, έμειναν στο περιθώριο. 

Στην δεύτερη, εκείνοι που προσαρμόστηκαν, όμως άνοιξαν την γκάμα τους και πέρασαν και σε άλλες μορφές τέχνης, είτε ακόμη και στην τηλεόραση, ως περσόνες στο γυαλί. 

Στην τρίτη κατηγορία ανήκουν όλοι εκείνοι που δεν εναρμονίστηκαν εντελώς ή και καθόλου, για αρκετό καιρό, ώστε να περάσουν στη «σφαίρα» του ιρέλεβαντ, όμως μια μέρα, προσφάτως, είτε ήθελαν, είτε όχι, κάποιος τους «ξέθαψε» στην επιφάνεια και έλαβαν μια άλφα προβολή σε κάποια εκπομπή/ συνέντευξη και, επειδή έμειναν ο εαυτός τους (συμπεριλαμβάνω και το να έμειναν πιστοί στην περσόνα που είχαν τότε) έχουν γίνει reels και tik toks, τα λεγόμενα τους έχουν παρερμηνευτεί ή απομονωθεί και βιώνουν μια δημόσια διαπόμπευση, σε ένα διαδικτυακό σύμπαν, το οποίο ούτε οι ίδιοι, ούτε και κανείς μπορεί να ελέγξει. 

Η περίπτωση Καρβέλα ανήκει στην τρίτη κατηγορία. Μπορεί, αποτυχημένα, να προσπάθησε να «τρουπώσει» λίγο στην δεύτερη (Ακόμη θυμάμαι τον Μένιο να παρουσιάζει εκείνο το τάλεντ σόου και ανατριχιάζω!), όμως αυτό δεν κράτησε για πολύ. 

Ας προσπαθήσουμε, δειλά – δειλά, να απαντήσουμε στο πρώτο ερώτημα που θέσαμε πιο πάνω. Η απάντηση είναι Όχι!  Αν ο συνεντευξιαζόμενος ήταν πρώην ποδοσφαιριστής – αθλητής, τα 9/10 της συνέντευξης θα ήταν γεμάτα από ιστορίες για την καριέρα τους, για άλλους αθλητές, για την αντίστοιχη ομάδα σήμερα και, στο τέλος, λίγο ίσως για την νεολαία και την τωρινή εποχή. Αν, δε, ο παλιός θρύλος των γηπέδων ήταν γνωστός για τις ιδιαίτερες αντιλήψεις ή τον χαρακτήρα του, ο δημοσιογράφος θα τον προστάτευε και δε θα το πήγαινε καθόλου εκεί. 

Αντίστοιχα, έχω δει αμέτρητες συνεντεύξεις σε ηθοποιούς, τους οποίους, από τον πρώτο ως τον τελευταίο, τους αντιμετωπίζουμε ως «ιερές αγελάδες» (και καλά κάνουμε), ρωτώντας τους για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την καριέρα τους και, ίσως, στο τέλος, για την πολιτική και την αριστερά, με την γενική αύρα της αυθεντίας να τους περιβάλλει από την αρχή ως το τέλος. Δίχως ειρωνείες και ύφος. 

Επομένως, γιατί τους μουσικούς και, κυρίως, τα ποπ είδωλα τους ανακρίνουμε για την προσωπική τους ζωή, τις σχέσεις τους, το αν έχουν κάνει ναρκωτικά ή αν συμπαθούν τους νέους της χώρας; Διευκρινίζω τα «ποπ» είδωλα, γιατί δεν περιμένω τέτοιες ερωτήσεις σε πιο έντεχνες περιπτώσεις. 

Δεν στεκόμαστε απαραίτητα στον Νίκο Καρβέλα, ο οποίος έχει λόγο και άποψη για παραπάνω θέματα από αυτά που ρωτάται στις συνεντεύξεις και είναι προφανές πλέον. Τα λέει και μόνος του. Ίσως και να το ζητάει όλο αυτό ο ίδιος. 

Το προσωπικό μου συμπέρασμα είναι πως ως χώρα δεν έχουμε μάθει να αγαπάμε την μουσική στον πυρήνα της.  Τα τρία λεπτά ενός έργου είναι μικρότερος χρόνος στη συνείδηση μας από μια ταινία, από μια παράσταση ή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Στο μυαλό μας, δε, αν δεν είσαι ο τραγουδιστής και απλά έχεις γράψει ένα κομμάτι, είσαι το λιγότερο αδιάφορος. 

Δεν μας ενδιαφέρει το είδος. Όχι υπό την έννοια των κομματιών ως τελικό αποτέλεσμα και προϊόν, αλλά όσον αφορά τους ίδιους τους καλλιτέχνες και την τέχνη ως τέχνη. Αγαπάμε, πχ, να ακούμε Παντελίδη και Μαζωνάκη, θα σοκαριστούμε αν μάθουμε για τον θανατό τους, όμως ποτέ δεν νοιαστήκαμε ιδιαίτερα για την έμπνευση τους, για τους στιχουργούς τους, για τους μουσικούς τους, για τον τρόπο που έβλεπαν την τέχνη. Ακόμη και ως είδωλα, δεν μας ενδιαφέρει να μάθουμε για τον τρόπο που πέτυχαν, αλλά μας νοιάζει μόνο να ξέρουμε το αν καπνίζουν, ποια/ποιον έχουν γκόμενα/ο και αν μάλωσαν με κανέναν. 

Έχει, άραγε, υπάρξει τόσο πολύ υλικό για την προσωπική ζωή άλλης κατηγορίας καλλιτεχνών στο παρατηρήσιμο σύμπαν, από όλες τις άχρηστες πληροφορίες για την ζωή των Ελλήνων μουσικών της Ελλάδας; Πολύ παραπάνω και από ηθοποιούς, παρουσιαστές, αλλά και τωρινούς σταρς του διαδικτύου. 

Για τους παλιούς, δε, δεν μας ενδιαφέρει απολύτως τίποτα παραπάνω. Τι να μας νοιάξει δηλαδή; Ε, έχει και πέντε δέκα τραγουδάκια… παλιά! Αυτός με την Βίσση δεν τα είχε ρε; 

…και άλλα τέτοια. 

Εδώ, θα μου πεις, τον Μιχάλη Ρακιτζή η πλατιά μάζα τον γνωρίζει μόνο λόγω της Eurovision. Που, ακόμη και εκεί, ο Ρακιτζής έγινε viral στην συνείδηση των νέων λόγω του σκηνικού με το playback (που μερικοί ακόμη νομίζουν πως έγινε στη σκηνή της Eurovision) και κανείς μας δεν βλέπει πως ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΛΑΜΠ – ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΑΡΤΙ, η νύχτα τον/την βρίσκει να φωνάζει «SAY – SAY SAY!» και να συλλαβίζει το *S*A*G*A*P*O*. 

Στο μυαλό μας αυτά είναι memes. 

Στην πραγματικότητα είναι καλλιτεχνικό αποτύπωμα στον χρόνο. 

Ένα ακόμη παράδειγμα, έτσι για να πλησιάσουμε και στο κοντινό σήμερα,  είναι πλέον ο Ρέμος. 

Ειλικρινά, σκεφτείτε το! 

Πότε ήταν η στιγμή, που ο Ρέμος έπαψε να είναι αγαπητός στα social και όλος ο κόσμος του tik tok εύχεται κατάρες κάθε φορά που ακούγεται το όνομα του; 

(Τα μπουζούκια βέβαια παραμένουν sold out). 

Ο Ρέμος, ο οποίος μάλιστα επιχείρησε να μείνει ρέλεβαντ και μέσω της τηλεόρασης. 

Να μην μιλήσουμε και για την αντιμετώπιση του Χατζηγιάννη, που ίσως να μιλάμε για το μεγαλύτερο «what if» της ποπ βιομηχανίας στη χώρα, όμως οι συνάδελφοι ασχολούνται μαζί του μόνο για να μας θυμίσουν για 1000^η φορά το πόσο έχει χαλάσει η φωνή του, με μια μικρή παύση για το τι μπορεί να φταίει «άραγε», η οποία ακολουθεί, συνοδευόμενη από «λυπημένο» ύφος. 

Στα social media, δε, πανηγύρι! Σπανίως θα ακούσεις ή θα διαβάσεις για Χατζηγιάννη πλέον.

Γενικά…

Κανείς δεν είναι αγαπητός αν δεν είναι ρέλεβαντ την τελευταία πενταετία. 

Αν, δε, το όνομα σου απέχει από σκάνδαλα και βαϊράλιτι, σου ‘χω άσχημα νέα… 

Kατόπιν, αφού εξετάσαμε την ρίζα, η οποία εντοπίζεται στην αδιαφορία μας για το κάθε τι μη ρέλεβαντ, πρέπει να εξετάσουμε και το ζήτημα των ευθυνών. Από το κίνητρο στην πράξη…

Αρχικά, ο λόγος για τις ευθύνες των παρουσιαστών – δημοσιογράφων. 

Αν δούμε πως ένας καλλιτέχνης έχει θέσεις ή τρόπο έκφρασης που οδηγεί σε αρνητικά σχόλια και του καταστρέφει την εικόνα, γιατί να τον καλέσουμε; 

Εφόσον τον καλέσαμε όμως, άντε, πάει στα κομμάτια, γιατί δεν μπορούμε να κατευθύνουμε την κουβέντα σε μονοπάτια που θα μας οδηγήσουν και σε μια άλλη εικόνα από την προηγούμενη; Όχι απαραίτητα ξέπλυμα, με την έννοια που όλοι γνωρίζουμε, αλλά, έστω, να δοθεί μια άλλη πλευρά της ίδιας ιστορίας βρε αδερφέ. 

Για τον Καρβέλα και τον κάθε Καρβέλα. 

Αντί να τον προστατεύσουμε, δε, εμείς επιλέγουμε να τον ξαναβγάλουμε στην εκπομπή μας, γιατί η τεχνιτή «κλανιά» του Luben δεν ήταν αρκετή, με ελεύθερο θέμα και χώρο για να πει περισσότερες «αρλούμπες» ή να εκφράσει νέες εκκεντρικές θέσεις, πάντα σύμφωνα με τα σχόλια στα social media. 

Εμείς εξάλλου δεν έχουμε κάποια διαφωνία ή κριτική στις απόψεις και την κοσμοθεωρία του.

Ξέρετε γιατί; 

Γιατί είναι ο Νίκος Καρβέλας ΔΙΑΟΛΕ! Δεν έχει ανάγκη να τον κρίνουμε εμείς… 

Έπειτα, ο λόγος για τις ευθύνες του κοινού. 

Στην Ελλάδα οι καταναλωτές content, είτε μέσω της META, είτε στο tik tok, είναι θιασώτες του doomscrolling, δίχως να τους ενδιαφέρει η ουσία, το ιστορικό και το ποιος είναι στην οθόνη και εκτίθεται εκείνη την στιγμή. 

Πριν κράξω, λοιπόν, μια περσόνα ή έναν καλλιτέχνη, μήπως να δω πρώτα, αν ανήκει σε ένα άλλο σύμπαν από το δικό μου και, μήπως, τότε ήταν larger than life; 

Παίζει από τον τρόπο σκέψης του, ακόμη και από τις «αρλούμπες» που θα πετάξει να πάρω κάτι. 

Όχι,όχι, αυτό που μας νοιάζει είναι το αν έχει πάρει ποτέ ναρκωτικά ή αν, στα 75 του, θέλει να βάφει ακόμη τα νύχια του και να έχει μακρύ μαλλί. 

Αν βέβαια ήταν ένα ποπ είδωλο όπως η Λιόλιου, Η Ρία, ο Σάσκε ή ο LEX, που τους έχουμε ζήσει στο ανέβασμα τους, θα θέλαμε να κάνουμε μια βόλτα στο στούντιο, να δούμε ένα σέσιον, να μάθουμε από που εμπνεύστηκαν ένα κομμάτι. 

Γιατί ποτέ δεν μας ένοιαξε το παλιό. 

Το νέο και το γρήγορο, που τρέχει, αυτό θέλουμε. 

Επομένως, για να απαντήσουμε και στο δεύτερο ερώτημα του κειμένου, τόσο οι δημοσιογράφοι – παρουσιαστές, όσο και το κοινό, θα ήταν πιο προστατευτικοί με τους τωρινούς, από τα παλιά είδωλα της μουσικής βιομηχανίας. Όχι γιατί δεν τα σέβονται, αλλά γιατί απέτυχαν να συνεχίσουν να είναι ρέλεβαντ και πλέον, αν κάνουν το λάθος και θελήσουν να «παίξουν» με τα παιχνίδια μας, θα τους γλεντάμε μια βδομάδα στα social. 

Ας πρόσεχαν… 

Πηγή: menshouse.gr