Η πλατεία Ταχυδρομείου της Λάρισας πριν γίνει όπως τη γνωρίζουμε – Μια σπάνια φωτογραφία του 1953

Μια ξεχωριστή φωτογραφία από τη Λάρισα των αρχών της δεκαετίας του ’50 επαναφέρει στο προσκήνιο ο Λαρισαίος πολιτικός μηχανικός και μέλος της Φωτοθήκης Λάρισας Θωμάς Κυριάκος, φωτίζοντας μια εποχή κατά την οποία η σημερινή εικόνα της πλατείας Ταχυδρομείου μόλις άρχιζε να διαμορφώνεται.

Το ιστορικό στιγμιότυπο, που χρονολογείται περίπου στο 1953 και φέρει την υπογραφή του φωτογράφου Γεωργίου Βαλσάμη, αποτυπώνει μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου και εργαζομένους του Δήμου την ώρα της δενδροφύτευσης της πλατείας. Πίσω από τα πρόσωπα της φωτογραφίας ξεδιπλώνεται μια Λάρισα σχεδόν αγνώριστη για τους νεότερους, με κτίρια, καταστήματα και επιχειρήσεις που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην καθημερινότητα και την εμπορική ζωή της πόλης.

Μέσα από την ανάρτηση του Θωμά Κυριάκου, η φωτογραφία μετατρέπεται σε ένα μικρό ταξίδι στην ιστορία της πλατείας Ταχυδρομείου και της γύρω περιοχής, από την περίφημη «Αίγλη» και το εργοστάσιο ζαχαροπλαστικής «Βρεττό» μέχρι το ξενοδοχείο «Αστόρια» και τα παλιά καταστήματα της Ρούσβελτ.

Αναλυτικά έγραψε ο κ. Κυριάκος: “Αναμνηστική φωτογραφία από την δενδροφύτευση της πλατείας Ταχυδρομείου από τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου και το προσωπικό του Δήμου. Στο βάθος διακρίνονται τα κτίσματα της νοτιοδυτικής πλευράς της πλατείας. Φωτογραφία του Γεωργίου Βαλσάμη. Χρονολογία: 1953 περίπου.

Στο μέσον διακρίνεται ο Δημ. Μίχης, την φωτογραφία μας την παραχώρησε ο γιος του κ. Νικόλαος Μίχης. Απέναντι από την οδό Πρωτοπαπαδάκη, επί της Ρούσβελτ, υπήρχε μια αποθήκη, στο σημείο αυτό σήμερα στεγάζεται κατάστημα ρούχων. Το 1933 περίπου νοικιάσθηκε από τον Μήτσο Βρεττόπουλο, παλαιότερα ιδιοκτήτη του ζαχαροπλαστείου “Κυβέλεια“, το οποίο βρισκόταν στην οδό Ακροπόλεως (Παπαναστασίου), απέναντι από το ξενοδοχείο «Divani Palace» και του καφεζαχαροπλαστείου “Πανελλήνιον” στη νότια πλευρά της Κεντρικής πλατείας. Ενώ μεταπολεμικά ήταν ο ιδρυτής και διαχειριστής του εξοχικού κέντρου “Αλκαζάρ” για πολλά χρόνια. Ο χώρος διασκευάσθηκε σε ζαχαροπλαστείο με την ονομασία «Αίγλη». Στο πίσω μέρος του καταστήματος υπήρχε χώρος ο οποίος χρησίμευε για εργοστάσιο Ζαχαροπλαστικής. Τα προϊόντα του εργοστασίου αυτού κυκλοφορούσαν με την φίρμα «Βρεττό» και ήταν εξαίρετα.

Στη γωνία των οδών Πρωτοπαπαδάκη και Ρούσβελτ υπήρχαν μερικά χαμηλά κτίσματα που χρησίμευαν για κατοικίες και ανήκαν στον Δημήτριο Βουρνάζο. Στη θέση τους ο ιδιοκτήτης ανήγειρε ισόγειο κατάστημα, όπου για πολλά χρόνια λειτούργησε καφεουζοπωλείο, σαν επιχείρηση του ίδιου ενώ χρησίμευσε και ως Πρακτορείο Αυτοκινήτων, πριν δημιουργηθούν τα ΚΤΕΛ. Αργότερα στο σημείο αυτό στεγάστηκε κατάστημα μηχανημάτων και μέχρι πριν λίγα χρόνια ένα από τα υποκαταστήματα της Αγροτικής Τράπεζας. Δίπλα από το καφενείο μέχρι τον πόλεμο του 1940 βρισκόταν το Βαφείο και Καθαριστήριο του Μακρή. Το οίκημα αυτό κατεδαφίσθηκε και στον ίδιο χώρο κατασκευάστηκε το Ξενοδοχείο «ΑΣΤΟΡΙΑ» ιδιοκτησίας Χρ. Κακάτσιου, που εδώ και μερικά χρόνια σταμάτησε να λειτουργεί. Καλό μήνα και καλό Φθινόπωρο!”