Το φαινόμενο της νέας παραλιακής της Λάρισας – Η καινούργια πιάτσα με την τεράστια δυναμική (φωτο)

Για δεκαετίες τώρα η οδός Φαρσάλων, αποτελεί σημείο συνάντησης για την καλοκαιρινή νυχτερινή ζωή της πόλης. Για χρόνια ονομάζεται η παραλιακή της Λάρισας και αφορά στο τμήμα από τον κυκλικό κόμβο της Βιοκαρπέτ μέχρι τη Νίκαια.

Ως χρυσές εποχές εξακολουθούν να θεωρούνται οι δεκαετίες του ΄80 και το ΄90 όπου μιλούσαμε για ένα φαινόμενο με μαγαζιά γεμάτα καθημερινά μέχρι τα ξημερώματα. Αφού πέρασε μια περίοδος ύφεσης αρκετών ετών, στη μετά μετά covid εποχή άρχισε να ξαναζωντανεύει και να συγκεντρώνει κέντρα νυχτερινής διασκέδασης, clubs και μπουζούκια.

Αλλά δεν είναι εκεί το φαινόμενο πλέον.

Της Εύης Μποτσαροπούλου

Η νέα παραλιακή της Λάρισας, ναι, της αξίζει το νέο τοπωνύμιο – κάτι σαν νεολογισμός –  βρίσκεται και πάλι επί της Φαρσάλων αλλά μέσα στην πόλη. Συγκεκριμένα, στη διασταύρωση με την οδό Αμαρουσίου που συνδέει τη Φαρσάλων με τον κυκλικό κόμβο της Λεωφόρου Καραμανλή. Εκεί που ήταν χωράφια, με χόρτα, δέντρα πέτρες και μπάζα, εκεί στο τίποτα και στη μέση του πουθενά διαμορφώνεται μια νέα πιάτσα με τεράστια δυναμική.

Δεν ξέρω που θα πρέπει να εντοπίσουμε την αρχή. Στο 2023 που άνοιξε το Drive Thru καφέ ή λίγα χρόνια νωρίτερα όταν έγιναν οι κυκλικοί κόμβοι στην Καραμανλή που συγκέντρωσαν γύρω τους αλυσίδες καφέ και στην περίπτωσή μας ο κόμβος της Αμαρουσίου με το Bruno;

Το Wheel Drive Thru…

Μάλλον η ιστορία ξεκινά όταν τον Νοέμβριο του 2022 ο επιχειρηματίας Θάνος Σερμέτης νοικιάζει τα τρία στρέμματα από οικόπεδο διπλάσιας συνολικής έκτασης για να δημιουργήσει το πρώτο drive thru café της πόλης. Το Wheel Drive Thru. Το έχει δει στην Κατερίνη το κόνσεπτ ολοκληρωμένο και του τραβάει την προσοχή. Ανοίγει στις 7 Ιουλίου του 2023.

Στην αρχή ο περισσότερος κόσμος δεν καταλαβαίνει τι είναι. Στην περιοχή έχουν συνηθίσει οι Λαρισαίοι να υπάρχουν βουλκανιζατέρ, συνεργεία, μαγαζιά με οικοδομικά υλικά. Όταν τοποθετούνται και τα ξύλινα παγκάκια η περιέργεια αυξάνεται. Το πρώτο πεντάμηνο ήταν όντως δύσκολο. Μετά κάτι συνέβη ξαφνικά…

Την εβδομάδα πριν το Πάσχα του 2024 ήρθε η ανατροπή. Ο χώρος τράβηξε την προσοχή των πιτσιρικάδων της πόλης. Και το κάναν στέκι τους. Πλέον, εκεί καθημερινά, μέχρι τις 12 τα μεσάνυχτα που μένει ανοιχτό,  συγκεντρώνονται εκατοντάδες νεαροί να πιουν καφέ, ένα απεριτίφ, να δουν έναν αγώνα στον προτζέκτορα.

Μέσα σε αυτή τη τριετία ο χώρος αναβαθμίστηκε. Μπήκανε κάποια δέντρα και σκίαστρα, δημιουργήθηκε ο χώρος του παιδότοπου και ο χώρος του μπαρ με τα cocktail. Απέκτησε ταυτότητα. Πολύ ξεκάθαρη και συγκεκριμένη. Και έγινε η αφορμή να δημιουργηθεί μια νέα πιάτσα. Ήδη λειτουργεί το ανέπαφο πλυντήριο αυτοκινήτων Shish Wash στο πίσω μέρος του αρχικού οικοπέδου. Αν και δεν πρόκειται για τους ίδιους επενδυτές, το πλυντήριο ανήκει στον επιχειρηματία Γιάννη Γκέκα, οι δυο τους αποφάσισαν να μην δημιουργήσουν σύνορα μεταξύ τους. Να μπλέκονται οι υπηρεσίες, να μπλέκονται οι επισκέπτες, να υπάρχει μια διαρκής κινητικότητα. «Όποιος έρχεται εδώ και ανοίγει κάτι ανεβάζει και τη δουλειά του προηγούμενου. Εμείς με το Wheel ανεβάσαμε τη δουλειά του Bruno πίσω μας, εμάς μας βοήθησε το Shish Wash και εμείς εκείνο. Συνεργαζόμαστε όλοι μεταξύ μας, απευθυνόμαστε σε διαφορετικά target group και κανείς δεν θέλει να κανιβαλίσει κανέναν» μου σχολίασε ο Θάνος Σερμέτης.

Τώρα η πιάτσα μεγαλώνει. Ενισχύεται και μετατρέπει την περιοχή σε νέο τοπόσημο της πόλης. Το Wheel πλαισιώνεται από δύο νέες επενδύσεις. Τον πολυχώρο εστίασης La Mamuca και το Burger Plus που μέχρι το τέλος του Ιουλίου θα είναι σε πλήρη λειτουργία.

Το La Mamuca…

Ο επιχειρηματίας Κώστας Λαγοδόντης είδε ένα άλλο concept για το διπλανό οικόπεδο που μαζί με το πάρκινγκ που υπάρχει στον πίσω μέρος φτάνει τα 5 στρέμματα. Και εκεί τίποτα δεν ήταν, ένα χωράφι με μπάζα.

Το περασμένο Φεβρουάριο ξεκίνησε τις εργασίες θέλοντας να μεταφέρει στη Λάρισα ένα αντίστοιχο εγχείρημα που από το 2020 το λειτουργεί στο Πηγάδι Πτελεού, ένα παραθαλάσιο χωριουδάκι δίπλα στη Μιντζέλα, σε σμίκρυνση. Άλλωστε, από το 2012 που σταμάτησε να ασχολείται με την εστίαση και τη νύχτα και πέρασε στο χώρο των κατασκευών, είχε αποφασίσει ότι αν έκανε κάτι ξανά στη Λάρισα θα ήταν τελείως διαφορετικό. Και αυτό κάνει.

Το La Mamuca, της μαμάς σημαίνει στα ισπανικά, είναι ένας πολυχώρος εστίασης που αναπτύσσεται σε δυόμιση στρέμματα, έχει 6 διαφορετικά σημεία πώλησης με καφέ και ποτό, πίτσα, σουβλάκι, μπέργκερ, κρέπες και βάφλες, παγωτό. Έχει και παιδότοπο.

Εκείνος απευθύνεται σε άλλο κοινό. Τον ενδιαφέρουν οι μεγαλύτερες ηλικίες. Από τις οικογένειες με τα μικρά παιδιά μέχρι τους ξενύχτηδες από την παλιά παραλιακή. Το καταλαβαίνεις και από το ωράριο λειτουργίας του. Τα βράδια θα κλείνει στις 3 και Παρασκευές και Σάββατα στις 6 τα ξημερώματα. Το πρωί βέβαια θα λειτουργούν τα καφέ, στη μία το μεσημέρι θα ανοίγει μια καντίνα φαγητού και όλες στις 6 το απόγευμα.

Το αντιλαμβάνεσαι ότι ο Κώστας Λαγοδόντης πιστεύει πάρα πολύ σε αυτό που πάει να κάνει. «Είναι δοκιμασμένο το προϊόν, έχει μια ξεκάθαρη λογική που στηρίζεται στην ποικιλία της εμπειρίας, σε διαφορετικά είδη εστίασης που συγκεντρώνονται σε ένα χώρο και συνλειτουργούν κάνοντας τον κόσμο να κυκλοφορεί· στην καλή ποιότητα και στις χαμηλές τιμές».

Το Burger Plus…

Είναι το πρώτο που συναντάς στην νέα πιάτσα ερχόμενος από το κέντρο της πόλης. Σου τραβάει την προσοχή, το βλέπεις. Οι ιδιοκτήτριες, οι αδερφές Δέσποινα και Ευαγγελία Τζιάρα ετοιμάζουν κάτι άλλο. Σαν μαμάδες. Η Δέσποινα βρήκε την ιδέα από τον γιο της και η Ευαγγελία τον δικό της που σπούδασε σεφ στον Καναδά όπου ζούσαν μέχρι τώρα.

«Είχαμε καιρό που προσπαθούσαμε να βρούμε μια ιδέα για επένδυση στη Λάρισα, θα ήταν ευκαιρία να επιστρέψει και η αδερφή μου από τον Καναδά. Τελικά, την ιδέα τη βρήκα εγώ από τον γιο μου. Πηγαίνει πάρα πολύ συχνά με τους φίλους δίπλα στο Wheels, αλλά όταν πεινάνε φεύγουν και πάνε με τα πόδια ή τα πατίνια στα McDonald’s. Είναι και κάπως επικίνδυνό…» μου εξηγεί την αρχική έμπνευση η Δέσποινα.

Έτσι αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια εναλλακτική, το Burger Plus. Μετά από ενάμιση χρόνο που χρειάστηκαν να βρουν το σημείο και να το κτίσουν θα είναι έτοιμοι να ανοίξουν σε ένα δεκαήμερο, τις τελευταίες μέρες του Ιουλίου.

…

Όλους τους ρώτησα το ίδιο πράγμα. Γιατί θεωρούν πως δημιουργήθηκε αυτή η αναγκη για αυτή την πιάτσα; Γιατί οι άνθρωποι φεύγουν από το κέντρο, αποφεύγουν τις πλατείες και προτιμούν χώρους πάνω σε ένα δρόμο με μεγάλη κυκλοφορία;

Και οι τρεις μου είπαν ουσιαστικά το ίδιο: οι Λαρισαίοι κουράστηκαν από το κέντρο, το καλοκαίρι το βρίσκουν πολύ πιο ζεστό και πνιγηρό, η Φαρσάλων και τα περιφερειακά μαγαζιά έχουν αεράκι και δροσιά το βράδυ, μπορούν να παρκάρουν πολύ εύκολα και δωρεάν, οι τιμές στα προϊόντα είναι ιδιαίτερα πιο χαμηλές από αυτές του κέντρου. Επίσης, είναι κάτι το διαφορετικό.

Ενώ οι απαντήσεις είναι πολύ λογικές, εξακολουθεί να με εντυπωσιάζει το φαινόμενο. Έχει κάποιο καιρό που ξεκίνησε με τις αλυσίδες street café στους περιφερειακούς δρόμους και τους κεντρικούς άξονες εισόδου-εξόδου της πόλης, αλλά πλέον η νέα τάση καταλαμβάνει και το χώρο της νυχτερινής διασκέδασης. Όχι της βαθιάς, της σκληρής νύχτας όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα περιφερειακά. Αλλά της καθημερινότητας η οποία σταδιακά μετατοπίζεται εκτός κέντρου.

Τελικά, αυτό που ονειρεύτηκαν να κάνουν οι δημοτικές αρχές από τον Λαμπρούλη και μετά με την αποκέντρωση και την ενίσχυση της περιφέρειας και των συνοικιών το έκαναν οι ιδιώτες επιχειρηματίες της εστίασης.

Τι και αν προσπάθησαν να κρατήσουν τη ζωή στις γειτονιές με πολιτιστικούς συλλόγους και άλλες υποδομές;

Τι και αν η Αναθεώρηση του Σχεδίου Πόλεως, η προμελέτης της οποίας ξεκίνησε το 1985 επί δημαρχίας Αριστείδη Λαμπρούλη και αφορούσε 11.000 στρέμματα εντός αστικού ιστού και την επέκταση αυτού κατά 7.000 στρέμματα, ασχολήθηκε με το τι μορφή θα πάρει στο μέλλον η Λάρισα;

Τι κι αν έγιναν διαμάχες για το που θα χωροθετούνταν η Πινακοθήκη, πως θα αξιοποιούνταν ο Μύλος του Παππά, που θα ανεγείρονταν σχολεία, τι θα γινόταν με το Στρατόπεδο Μπουγά, με την αποκέντρωση και το ιστορικό κέντρο της πόλης, με τις γειτονιές, τα τοπικά ή τα διασυνοικιακά κέντρα, με το πώς θα συνδεόταν η πόλη και πόσο ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα θα είχε;

Ο ανοιχτός χώρος, το εύκολο και δωρεάν πάρκινγκ και οι χαμηλές τιμές συνέβαλαν στην αυτορρύθμιση ενός συστήματος έξω από τα οράματα, τους σχεδιασμούς και τις μελέτες της τοπικής αυτοδιοίκησης…