Life & Style
Γιώργος Περρής: «Τα σημαντικά πράγματα στη ζωή αποκτούν αξία μόνο όταν μοιράζονται!»
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα
στα αποτελέσματα αναζήτησης
Επιμέλεια, Συνέντευξη: Βασίλης Κοντζεδάκης
Ο Γιώργος Περρής, ένας από τους πιο λαμπερούς και διεθνώς αναγνωρισμένους Έλληνες ερμηνευτές, διανύει μια από τις πιο δημιουργικές και συγκινητικές στιγμές της 20ετούς πορείας του.
Η πρόσφατη, ύψιστη τιμή που του επιφύλασσε η Γαλλική Δημοκρατία – καθώς χρίστηκε Ιππότης του Τάγματος των Γραμμάτων και των Τεχνών (Chevalier des Arts et des Lettres) – ήρθε να επισφραγίσει με τον πιο όμορφο τρόπο τη στενή του σχέση με τη δεύτερη πατρίδα του και τη διεθνή του διαδρομή. Την ίδια στιγμή, η καλλιτεχνική του ωριμότητα αποτυπώνεται ανάγλυφα στο νέο του άλμπουμ με τίτλο «Μαζί ή Κανείς», μια δουλειά γεμάτη συναίσθημα, ειλικρίνεια και ανάγκη για ουσιαστική ανθρώπινη σύνδεση.
Με αφορμή αυτή τη μεγάλη δισκογραφική επιστροφή, αλλά και το πολυαναμενόμενο live ραντεβού του την Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026 στον πανέμορφο Κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, ο αγαπημένος καλλιτέχνης μάς μιλά για τη μαγεία τού να μοιράζεσαι, τη σημασία της αναγνώρισης και όλα όσα μας ενώνουν κάτω από το φως της μουσικής.
Γιώργο, επιστρέφεις στον Κήπο του Μεγάρου μετά από δύο χρόνια. Τι κάνει αυτό τον χώρο τόσο ξεχωριστό για σένα;
Ο Κήπος του Μεγάρου είναι ένας χώρος που αγαπώ πολύ, γιατί δημιουργεί μια εντελώς διαφορετική σχέση με το κοινό από αυτή που έχω συνηθίσει. Ενώ βρίσκεσαι σε ένα εμβληματικό πολιτιστικό χώρο, ταυτόχρονα κάθεσαι στο γρασίδι κάτω από τα αστέρια. Οι αποστάσεις μικραίνουν, όλα γίνονται πιο ανθρώπινα και πιο αυθόρμητα. Επιστρέφω, λοιπόν, με μεγάλη χαρά, αλλά και διαφορετικός από ό,τι ήμουν πριν από δύο χρόνια. Νομίζω πιο ελεύθερος, πιο σίγουρος για τον εαυτό μου και με ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη να μοιραστώ τη μουσική μου με τον κόσμο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο τίτλος της συναυλίας και του άλμπουμ σου είναι «Μαζί ή Κανείς». Σε μια εποχή που οι άνθρωποι συχνά απομονώνονται ή επικοινωνούν κυρίως ψηφιακά, πιστεύεις ότι η μουσική είναι το απόλυτο αντίδοτο στην αποξένωση;
Δεν ξέρω αν υπάρχει ένα απόλυτο αντίδοτο στην αποξένωση, αλλά πιστεύω βαθιά ότι η μουσική είναι ένας από τους τελευταίους χώρους όπου μπορούμε ακόμη να συναντηθούμε πραγματικά. Σε μια συναυλία, για λίγες ώρες, άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους αναπνέουν μαζί, τραγουδούν μαζί, συγκινούνται μαζί. Και αυτή η κοινή εμπειρία δεν αντικαθίσταται με τίποτα. Μην ξεχνάτε πως ένας άνθρωπος μπορεί να βασίσει την ψυχή του στα 3 λεπτά ενός τραγουδιού. Παίρνει δύναμη και κουράγιο για να αντέξει τις δυσκολίες της ζωής. Το «Μαζί ή Κανείς» μιλά ακριβώς για αυτή την ανάγκη μου. Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι τα σημαντικά πράγματα στη ζωή αποκτούν αξία μόνο όταν μοιράζονται.
Πριν λίγες μέρες χρίστηκες Ιππότης των Γραμμάτων και των Τεχνών από τη Γαλλική Δημοκρατία. Πέρα από τη δεδομένη χαρά, τι είδους ευθύνη φέρνει ένας τέτοιος τίτλος για τη μετέπειτα καλλιτεχνική σου πορεία;
Η χαρά και η συγκίνηση είναι τεράστιες, γιατί πρόκειται για μια αναγνώριση που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έρθει στη ζωή μου. Ταυτόχρονα, όμως, αισθάνομαι ότι ένας τέτοιος τίτλος δεν είναι μόνο μια επιβράβευση για όσα έχεις κάνει, αλλά κυρίως μια υπενθύμιση για όσα οφείλεις να κάνεις από εδώ και πέρα. Να είμαι ακόμη πιο απαιτητικός με τη δουλειά μου, πιο γενναίος στις επιλογές μου και να μην επαναπαύομαι σε όσα έχω ήδη κατακτήσει. Για μένα, η μεγαλύτερη ευθύνη είναι να παραμείνω ελεύθερος καλλιτεχνικά, να συνεχίσω να χτίζω γέφυρες ανάμεσα σε χώρες, γλώσσες και πολιτισμούς και να υπηρετώ τη μουσική με την ίδια αφοσίωση και περιέργεια που είχα όταν ξεκινούσα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Έχεις δηλώσει ότι η Γαλλία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς σου. Πώς καταφέρνεις να ισορροπείς μέσα σου το ελληνικό ταπεραμέντο με τη γαλλική κουλτούρα όταν ανεβαίνεις στη σκηνή;
Δεν προσπαθώ να τα ισορροπήσω, γιατί έχω καταλάβει ότι συνυπάρχουν μέσα μου απολύτως φυσικά. Η Ελλάδα είναι η ρίζα μου, η γλώσσα μου, η εξωστρέφεια, το συναίσθημα και η ανάγκη να επικοινωνώ άμεσα με τους ανθρώπους. Η Γαλλία μού έδωσε ένα διαφορετικό τρόπο να βλέπω την τέχνη: ίσως περισσότερη πειθαρχία, αγάπη για τη λεπτομέρεια, για την αισθητική και για τη δύναμη της απλότητας. Όταν ανεβαίνω στη σκηνή, όλα αυτά ενώνονται. Μπορώ να είμαι βαθιά συναισθηματικός και ταυτόχρονα να αναζητώ την ακρίβεια. Να αφήνομαι στη στιγμή, αλλά να έχω δουλέψει πολύ σκληρά για να μπορώ να αφεθώ. Νομίζω ότι αυτή η συνύπαρξη είναι πλέον ένα από τα πιο ουσιαστικά στοιχεία της καλλιτεχνικής μου ταυτότητας.
Ακούγοντας ξανά το live άλμπουμ σου από το Παλλάς, μακριά από την ένταση εκείνης της βραδιάς, υπάρχει κάποιο σημείο από την ηχογράφηση που σε συγκινεί περισσότερο;
Αυτό που με συγκινεί περισσότερο δεν είναι απαραίτητα ένα τραγούδι, αλλά οι στιγμές όπου ακούγεται το κοινό. Υπάρχουν σημεία στα οποία ακούω ανθρώπους να τραγουδούν μαζί μου και συνειδητοποιώ ότι τραγούδια που κάποτε υπήρχαν μόνο μέσα στο μυαλό μου έχουν γίνει πλέον μέρος της ζωής άλλων ανθρώπων. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να πάρει ένας καλλιτέχνης. Όταν βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή, μέσα στην ένταση και την αδρεναλίνη, δεν προλαβαίνεις πάντα να αντιληφθείς το μέγεθος αυτής της ανταλλαγής. Ακούγοντας το άλμπουμ αργότερα, κατάλαβα ακόμη περισσότερο ότι εκείνη η βραδιά δεν ήταν απλώς μια συναυλία. Ήταν το αποτύπωμα μιας σχέσης που έχτιζα με το κοινό μου για πολλά χρόνια.
Η καριέρα σου μετρά πάνω από δύο δεκαετίες, όμως παράλληλα είσαι και Πρεσβευτής Καλής Θελήσεως της UNICEF. Σε ένα κόσμο που δοκιμάζεται σκληρά και οι ειδήσεις για τα παιδιά είναι συχνά αποκαρδιωτικές, πού βρίσκεις το ψυχικό απόθεμα να παραμένεις αισιόδοξος και πώς βοηθά η μουσική σε αυτό το έργο;
Δεν είμαι πάντα αισιόδοξος κι ας δείχνω ίσως την αισιοδοξία μου συχνότερα. Υπάρχουν στιγμές που όσα συμβαίνουν γύρω μας με εξοργίζουν, με θλίβουν και με κάνουν να αισθάνομαι ανήμπορος. Η επαφή μου όμως με τα παιδιά, μέσα από τη UNICEF, μου έχει μάθει κάτι πολύ σημαντικό: ότι η ελπίδα δεν είναι η πεποίθηση ότι όλα θα πάνε καλά. Είναι μια επιλογή που θέλει δουλειά, όσο κλισέ και αν ακούγεται. Είναι η απόφαση να μη συνηθίσεις την αδικία και να συνεχίσεις να κάνεις ό,τι μπορείς, όσο μικρό κι αν σου φαίνεται.
Η μουσική έχει μια μοναδική δύναμη, γιατί μπορεί να φτάσει εκεί όπου ο πολιτικός ή ο δημόσιος λόγος συχνά αποτυγχάνει. Μπορεί να δημιουργήσει ενσυναίσθηση, να ενώσει ανθρώπους και να δώσει φωνή σε όσους δεν ακούγονται. Δεν πιστεύω ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί να αλλάξει μόνος του τον κόσμο. Πιστεύω όμως ότι έχει την ευθύνη να μη στέκεται αδιάφορος απέναντί του. Και αν μέσα από τη φωνή μου, τη μουσική μου ή τη δημόσια παρουσία μου μπορώ να στρέψω έστω και για λίγο το βλέμμα των ανθρώπων προς ένα παιδί που χρειάζεται προστασία, τότε αυτό δίνει ένα βαθύτερο νόημα σε όσα κάνω. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα αφήσουμε ούτε ένα παιδί απροστάτευτο, δεν το χωράει ο νους μου.
Photo credits: Μιχάλης Τσίτας
govastiletto.gr – Ο Γιώργος Περρής αποκαλύπτει: «Με τον πατέρα μου δε μιλούσαμε για 24 χρόνια»
govastileto.gr
Ελάτε στην ομάδα μας στο viber για να ενημερώνεστε πρώτοι για τις σημαντικότερες ειδήσεις
