Πρώτη στάση: Σαν Φρανσίσκο

Ελβετία – Κατάρ το πρώτο παιχνίδι. Μπορούσε να λήξει 5-2, τελείωσε στο 1-1. Μπορούν να συμβούν ακόμη και τα πιο απροσδόκητα πράγματα στο ποδόσφαιρο, την στιγμή που ελάχιστοι το φαντάζονται. Η εικόνα του Ελβετού σχολιαστή δίπλα μου, αμέσως μετά το γκολ της ισοφάρισης του Κατάρ στο 90’+4’, παρέπεμπε στον πιο απογοητευμένο άνθρωπο του πλανήτη. Την ίδια στιγμή, οι λευκές κελεμπίες στην εξέδρα σχημάτιζαν χορογραφίες κάτω από τον καυτό ήλιο, με τους παίκτες του ανεξάρτητου εμιράτου της Μέσης Ανατολής να βγάζουν αναμνηστικές φωτογραφίες.

Οι ανατολίτικοι ήχοι από τα τρομερά ηχεία του «Levi’s Stadium», που λόγω Π.Κ. βαφτίστηκε προσωρινά «San Francisco Bay Arena», αμέσως μετά το καταριανό γκολ θα μπορούσαν να δανειστούν τους στίχους ενός ελληνικού σουξέ, που τραγούδησε ο Καβαλιώτης (φίλαθλος του ΠΑΟΚ) Νίκος Κουρκούλης. «Παίζεις με την φλόγα, εγώ στο ’πα και στο τέλος θα καείς…». Το έκανε και το έπαθε η Ελβετία, αφήνοντας ως το τέλος το ρευστό 1-0, μέχρι που ήρθε η κεφαλιά του Χούχι και όλα σκοτείνιασαν στην ευρωπαϊκή πλευρά.

Πιο μακριά από αγωνιστικά ζητήματα, που άλλωστε θα κριθούν εν καιρώ, η διεξαγωγή ενός αγώνα στις 12 το μεσημέρι με +30ο C καταγράφεται στο «παθητικό» της διοργάνωσης για περισσότερους από έναν λόγους. Ήταν μια πραγματική δοκιμασία κάτω από τον καλιφορνέζικο καυτό ήλιο. Για όλους και κυρίως για τους ποδοσφαιριστές. Οι Ελβετοί είδαν τηλεοπτικά το παιχνίδι στις 9 το βράδυ, οι Καταριανοί στις 10, όπως και στην Ελλάδα, αλλά οι συνθήκες ήταν επιεικώς βάναυσες για τους εμπλεκόμενους. Όλο αυτό πάντως δεν εμπόδισε 68.000 ανθρώπους να γεμίσουν το γήπεδο και να ζήσουν από κοντά το γεγονός. Οι περισσότεροι αυτό ήθελαν («ήμουν εκεί») και θα το έκαναν ακόμη κι αν ο αγώνας άρχιζε στις 8 το πρωί.

Τα μεγέθη στις ΗΠΑ, γνωστό αυτό, είναι τεράστια. Παντού. Το φαινόμενο αναδεικνύεται φυσικά και σε μια διοργάνωση Παγκοσμίου Κυπέλλου, σχεδόν σε κάθε βήμα. Στις αποστάσεις, στις μετακινήσεις, στα μέτρα ασφαλείας, στις διαδικασίες. Το αισθάνεσαι από την πρώτη στιγμή και προσπαθείς να ανταποκριθείς χωρίς να χάνεις την ψυχραιμία σου.

Στο υπερσύγχρονο γήπεδο, που χρησιμοποιείται πρώτιστα για τους αγώνες των θρυλικών 49ers στο NFL, το δεύτερο «sold out» έγινε στα δεκάδες εστιατόρια και τις μπυραρίες. Ακόμη και την ώρα του αγώνα, πολλοί δοκίμαζαν κοτόπουλα και μπέργκερς, ρίχνοντας από μακριά κλεφτές ματιές στην ποδοσφαιρική αναμέτρηση. Μια μπύρα κόστιζε 23 δολάρια (!) και ένα μπουκάλι νερό… 7 δολάρια. Τζάμπα πράγμα.

Αφήνοντας το Σαν Φρανσίσκο με κατεύθυνση πιο βόρεια, στο Σιάτλ και πάντα από την πλευρά του Ειρηνικού, σκέφτομαι ότι επιβεβαιώνεται μια άποψη που πριν το ταξίδι εδώ μου φάνηκε υπερβολική. Είναι, όπως όλα δείχνουν, το πιο ακραίο Παγκόσμιο Κύπελλο όλων των εποχών. Μένει να δούμε τι μας επιφυλάσσει η συνέχεια.