Δείτε πως ήταν η ένδοξη αρχαία πόλη της Δημητριάδας στις Αλυκές

Η παρούσα προσπάθεια έχει ως σκοπό την οπτικοποίηση της ιστορίας και η ανάδειξη του τοπικού πολιτιστικού αποθέματος, ώστε αυτό να γίνει ελκυστικό στην μαθητιώσα νεολαία. Αυτό θεωρώ πως είναι το κλειδί για να αγαπήσουν οι νέοι την ιστορία. Πάμε λοιπόν τώρα να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Τα ελληνιστικά χρόνια (323 – 30 π.Χ.) αποτελούν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και γοητευτικές ιστορικές περιόδους από άποψη σημαντικών και ραγδαίων εξελίξεων, ακατάπαυστης δράσεως και αδιάπτωτης εντάσεως, πολεμικών συγκρούσεων και καθοριστικών αναμετρήσεων. Αιτία ήταν ο ατελείωτος, αιματηρός αγώνας μεταξύ των Επιγόνων. Η αστείρευτη ενεργητικότητα και ακατάβλητη μαχητικότητα που επέδειξαν τους κατατάσσει ανάμεσα στις κορυφαίες προσωπικότητες όλων των εποχών. Το 302 π.Χ. ο Δημήτριος Πολιορκητής και ο πατέρας του Αντίγονος Α΄ Μονόφθαλμος αναγορεύθησαν σε Συνέδριο των ελληνικών πόλεων στον Ισθμό της Κορίνθου Αρχιστράτηγοι, όπως λίγες δεκαετίες πριν ο Αλέξανδρος και ο Φίλιππος Β΄.  Το 301 π.Χ. δε στην Ιψό της Φρυγίας ο Αντίγονος και ο Δημήτριος συγκρούονται με τους υπολοίπους βετεράνους της αλεξανδρινής εκστρατείας. Ο ογδονταενάχρονος Αντίγονος πίπτει νεκρός στο πεδίο της μάχης, ενώ από τούδε και στο εξής αρχίζει να λάμπει το άστρο του Δημητρίου στην κυρίως Ελλάδα.

Το 294 π.Χ. ο Δημήτριος Πολιορκητής ανακηρύσσεται από τον μακεδονικό στρατό Βασιλεύς των Μακεδόνων, έχοντας υπό την δικαιοδοσία το μεγαλύτερο κομμάτι της κυρίως Ελλάδος. Επειδή η Πέλλα και οι Αιγές ευρίσκοντο κάπως απομακρυσμένες από τη νότια Ελλάδα και συνεπώς μακριά από το κυρίως θέατρο των πολεμικών επιχειρήσεων, αποφασίζει να ιδρύσει νέα πρωτεύουσα στην κεντρική Ελλάδα, στον Παγασητικό κόλπο.

Ψηφιακή ανάπλαση  – βάσει τοπογραφικού – για λογαριασμό του εκδοθέντος βιβλίου Τοπικής Ιστορίας «ΜΑΓΝΗΣΙΑ» του Γιώργου Σύρου από τους τοπογράφους μηχανικούς φιλίστορες Αντώνη Μανωλέσσο – Στέργιο Κουβατά. Η εικόνα δείχνει τμήμα της Δημητριάδος στα ελληνιστικά χρόνια, κάποια έτη μετά την ίδρυσή της. Φαίνονται το Θέατρο, τα ανάκτορα, ο Ναός της Αρτέμιδος, η Αγορά και τα τείχη. Είναι ανάγκη να δώσουμε οπτικό υλικό στους μαθητές, ειδικά σε μια εποχή που η ψηφιακή τεχνολογία κάνει άλματα.

Το 293 π.Χ. ο Μακεδών βασιλεύς Δημήτριος ιδρύει την Δημητριάδα στην χερσόνησο του Παγασητικού Κόλπου. Για την ίδρυση της μακεδονικής πρωτεύουσας συνασπίσθησαν οι πόλεις πέριξ του Παγασητικού όπως η Νηλεία, οι Παγασαί, το Ορμίνιον, οι Αμφαναί, η Ριζούς, η Ολιζών, η Ιωλκός, η Σηπιάς.

Η Δημητριάς ήταν μια χαρακτηριστική πόλη του Μακεδονικού Βασιλείου. Ο Δημήτριος την οχύρωσε με ισχυρά τείχη μήκους 11 χλμ. Η πόλη οργανώθηκε πολεοδομικώς αργότερα βάσει του περίφημου ιπποδάμειου συστήματος. Στην κορυφή του λοφίσκου ανηγέρθη το Ανάκτορο των Βασιλέων, το οποίο είχε θέα προς το Πήλιο και τον Παγασητικό. Έχει επίσης ανακαλυφθεί μεταξύ άλλων η Ιερή Αγορά με το Ναό της Αρτέμιδος Ιωλκίας και άλλα ιερά, το περιώνυμο Θέατρο με το Ηρώο πίσω του και τα υπολείμματα («πεσσοί») του μεταγενέστερου υδραγωγείου.

Το Θέατρο της Δημητριάδος σήμερα. Κατασκευάστηκε στο α΄ μισό δηλαδή του 3^ου αιώνα π.Χ. Από την μαθητική θεατρική παράσταση “‘Άλκηστις” του Ευριπίδου από το 9ο Γυμνάσιο το 2025, πρωτοβουλία της κ. Καρκαλέτσου.

Η Δημητριάς ήταν στρατιωτική βάση, ο μεγαλύτερος ναύσταθμος του μακεδονικού στόλου. Η καίρια τοποθεσία της ήταν ιδιαιτέρως σημαντική· ανεδείχθη ως μία από τις «πέδες»/«κλείδες» της Ελλάδος, μαζί με την Χαλκίδα και την Κόρινθο.

Ο Δημήτριος Πολιορκητής (337-283 π.Χ.) ήταν ο ιδρυτής της Δημητριάδος. Υιός του Αντίγονου Μονόφθαλμου και γαμβρός του Ηπειρώτη Πύρρου, ο σημαντικότερος εκ των Διαδόχων του Αλεξάνδρου. Ήταν φιλάνθρωπος, έδειχνε επιείκεια στους αιχμαλώτους, ήταν ωστόσο φιλήδονος, ιδιαιτέρως παρορμητικός και ζούσε στα όρια. «Νέος εμφανίσιμος, κανένας γλύπτης δεν ηδύνατο να αποτυπώσει την μορφή του. Η στάση του απέπνεε χάρη και αξιοπρέπεια, αλλά ταυτοχρόνως και μια δυσάρεστη αίσθηση. Υπήρξε πολυπράγμων άνθρωπος, αν και χαρισματικός στην πολεμική τέχνη, ήξερε να απολαμβάνει στο έπακρο και τις ηδονές της ζωής», γράφει ο Πλούταρχος, ενώ ο σύγχρονος Droysen «Κανείς από τους Διαδόχους δεν είναι η εικόνα της εποχής του τόσο πιστή, όσο ο Δημήτριος ο Πολιορκητής. Κανείς δεν ξέρει τι να πρωτοθαυμάσει: την ενεργητικότητα, την μεγαλοφυΐα ή την ελαφρότητα του;» Ο Δημήτριος πέθανε – μάλλον από κραιπάλη και καθιστική ζωή λόγω πολυτελούς διαβιώσεως – το 283 π.Χ.. Η τέφρα του μετεφέρθη στην Δημητριάδα, στην πόλη που είχε ίδρυσε ο ίδιος δίπλα στην Ιωλκό, μόλις δέκα έτη πριν… Εδώ εικονίζεται με αυθεντική μακεδονική πανοπλία των ελληνιστικών ετών· είναι εμπνευσμένη από τις τοιχογραφίες οπλιτών των Μακεδονικών Τάφων της Νάουσας (3ος π.Χ. αιώνας), έργο του αρματοποιού Δ. Κατσίκη. Στο μπροστινό μέρος των δερμάτινων επωμίδων έχουν τοποθετηθεί μπρούτζινοι Μακεδονικοί ήλιοι και μπρούτζινες μαργαριτόμορφες κεφαλές. Οι πτέρυγες είναι δερμάτινες, διπλής σειράς με διακοσμητικά πολύχρωμα κρόσια στις άκρες τους καθώς και με μπρούτζινες έκτυπες διακοσμήσεις ανθεμίων. Χαρακτηριστικό των πτερύγων είναι το μακρύ μήκος τους, μία τάση που παρατηρείται κατά την διάρκεια των Ελληνιστικών χρόνων.

Ο τάφος του Δημητρίου Πολιορκητή υπήρχε στην Δημητριάδα:

«επενεχθεισών δε τιμών και στεφάνων περί Κόρινθον, εις Δημητριάδα κομίσας, έθηκε τα λείψανα»

Πλούταρχος, Δημήτριος 53,15»

Πηγή: thenewspaper.gr