Ένα παράλληλο σύμπαν στα όρια της Λάρισας: Η διαδρομή που θυμίζει βόλτα στον Αμαζόνιο, τα απομεινάρια μιας ζωής και η απρόσμενη συνάντηση (φωτο – βίντεο) 

Μερικές φορές τα καλύτερα θέματα προκύπτουν μόνα τους. Εκεί που έχεις απελπιστεί, που τίποτα δεν βγαίνει, έρχονται· μόνα τους. Και αυτές τις φορές, τις απρόοπτες, τις τυχαίες, είναι θεαματικά. Όπως η διαδρομή δίπλα ακριβώς στον Πηνειό. Δεν έχει τελειώσει ακόμα η πόλη και μεταφέρεσαι σε ένα εντελώς ακατέργαστο τοπίο. Γεμίζεις φύση. Σαν να πήγες μακριά. Σαν να δραπέτευσες.

Φυσικά και δεν ήξερα ότι υπήρχε. Ούτε η διαδρομή, ούτε ότι η δημοτική αρχή ξεκίνησε έργα ανάπλασης, ούτε ότι υπάρχει από παλιά δρόμος κανονικός που ακολουθεί το ποτάμι μέσα στο δάσος από τα καραγάτσια εκεί που αρχίζει να στριφογυρίζει στο ύψος της Αβερώφειου Σχολής. Ούτε ότι υπάρχουν βάρκες, και ότι ψαράδες βγάζουν ψάρια. Μεγάλα.

Της Εύης Μποτσαροπούλου

Να είναι καλά ο Φώτης Νατσιούλης και το πάθος του να τριγυρίζει και να φωτογραφίζει. Μας πέτυχε να πίνουμε ποτό μεσοβδόμαδα σε μια άδεια Λάρισα. Ωραία ήταν. Πάντα είναι ωραία αυτά τα πρώτα καλοκαιρινά βράδια που δεν συμβαίνει τίποτα. Μόνο η γλύκα του καιρού που σε κάνει να μην θες να γυρίσεις σπίτι. Να μπεις μέσα.

Εμφανίστηκε τη στιγμή που κάτι με ενοχλούσε. Δεν μπορούσα να χαλαρώσω τελείως, να απολαύσω αυτό το τίποτα· δεν είχα θέμα, δεν είχα υλικό… Εκείνος είχε. Όπως πάντα. Κι ας μην το ήξερε ακόμη. Αρχίσαμε να μιλάμε για το Γεντίκι και να βλέπουμε πλάνα από τις φωτογραφίσεις του εκεί. Στο σκρολ των φωτογραφιών πέρασαν και δυο τρεις σε ένα ποτάμι, στην άγρια φύση. Πού είναι αυτό ρωτάω; «Που πήγες ταξίδι;» Με κοίταξε και γέλασε. «Μακριά πολύ. Στα φανάρια πριν τον κόμβο του Lidl». Αποκλείεται, λέω. «Θα με πας αύριο το πρωί;». «Θα σε πάω». Και με πήγε.

Το ραντεβού μας ήταν ακριβώς στο φανάρι πριν τον κόμβο του Lidl από τον περιφερειακό που συνεχίζει μετά τη ΔΕΥΑΛ. Θα άφηνα το αυτοκίνητό μου και θα συνέχιζα με εκείνον, ξεναγό. Νόμιζα πως θα κάναμε κάποια απόσταση μέχρι βγούμε παραποτάμια· εκεί είχε ακόμα σπίτια. Αλλά ήταν ακριβώς εκεί, η απότομη κατηφόρα με το πρόσφατα στρωμένο χοντρό χαλίκι. Κατεβαίνεις και βρίσκεσαι αλλού.

Οδηγεί, τραβάω βίντεο και μου εξηγεί. Πως παλιά εκεί ήταν ένα μικρό χωμάτινο δρομάκι, από αυτά που βλέπεις τις ροδιές και στη μέση φυτρώνουν χορτάρια. Τώρα το δρομάκι ήταν καθαρισμένο, είχε διαπλατυνθεί. Είχε περάσει μπουλντόζα και ήταν στρωμένο με χαλίκι καλά πατημένο. Η ανθρώπινη παρέμβαση ήταν αισθητή στη φύση που οργίαζε. Με πουλιά να πετούν, βατράχια να κάνουν φασαρία, κάποια ανοίγματα σε αμμούδες.

Τις εργασίες, που ήταν εμφανές ότι έγιναν πρόσφατα, τις έκανε η Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Λαρισαίων. Είναι μέσα στο πλαίσιο της μελέτης της υπηρεσίας «Ήπια διαμόρφωση στον Πηνειό – Παραπήνειο περιπατητικό και ποδηλατικό μονοπάτι». Από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας είναι το έργο. Ο Δήμος υπέβαλε πρόταση στον Οργανισμό Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής (ΟΦΥΠΕΚΑ το αρτικόλεξο) για χρηματοδότηση στα πλαίσια της δράσης «Δημιουργία Εθνικού Δικτύου Μονοπατιών και Διαδρομών Πεζοπορίας». Το έργο περιλαμβάνει εργασίες καθαρισμού, εξομάλυνσης και διαμόρφωσης για τη χρήση και την προβολή του φυτικού περιβάλλοντος της περιοχής και την κάλυψη αναγκών αναψυχής, αθλητισμού και περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Μάλιστα.

Από το φυσικό αντικείμενο του τεχνικού έργου, ας περάσουμε στο φυσικό αντικείμενο της εμπειρίας… «Που είμαστε λοιπόν Φώτη;» τον ρώτησα όσο τραβούσα τη διαδρομή σε βίντεο. Στον Πηνειό, σε μια παλιά χάραξη στο ύψος της Γεωργικής Σχολής. «Είναι μια διαδρομή τόσο δίπλα στο ποτάμι, μου θυμίζει βόλτα στον Αμαζόνιο». Περνάς πρώτα το δάσος με τις λεύκες και φτάνεις σε αυτό με τα καραγάτσια. Τα μεγάλα αυτά δέντρα με το πριονωτό φύλλωμα. Λες ο Καραγάτσης από αυτά να εμπνεύστηκε το όνομά του; Υπάρχουν και πολλά πουλιά, από δρυοκολάπτες μέχρι και πελεκάνοι…»

Φτάνουμε μέχρι το σημείο που ο δρόμος είναι στρωμένος. Από κει μοιάζει να σταματάει, να χάνεται μέσα στα χωράφια, αλλά συνεχίζει ένας μικρός χωματόδρομος. «Προχώρα» του λέω «να δούμε που θα μας βγάλει. Ούτε εκείνος είχε περάσει αυτό το σημείο.

Σταματάμε σε ένα άνοιγμα. Υπάρχουν και κάτι μπάζα εκεί, ένα νοικοκυριό ολόκληρο που έχει πεταχτεί. Από κάποιον που πέθανε μάλλον. Μέχρι και το δίπλωμα οδήγησης είναι πεταμένο. Υπάρχει και ένα κάδρο με το βασιλικό ζεύγος… σουρεάλ. Καθόμαστε ώρα εκεί και ψαχουλεύουμε τα απομεινάρια μιας ζωής. Δεν έχουμε δει ακόμη το αυτοκίνητο. Είναι παρκαρισμένο λίγο πιο κάτω, προς το ποτάμι. «Σίγουρα είναι κάποιος ψαράς» λέει ο Φώτης. Τον βρίσκουμε.

Έχει στημένα καλάμια και υλικά για να φτιάξει το δόλωμα· αυγά φρέσκα, ζάχαρη, βανίλια, καλαμπόκι. «Σε ξέρω» του λέει ο Φώτης. «Σε φωτογράφισα στην Κάρλα παλιότερα». Όντως. Είναι ο κύριος Γιάννης. Ο Νατσιούλης βρίσκει τη φωτογραφία και μας τη δείχνει. Και εκείνος τον θυμάται. «Ακόμη βγάζεις φωτογραφίες χωρίς να πληρώνεσαι;». Είναι επαγγελματίας ψαράς σε ποτάμια και λίμνες. Εξαγωγές κάνει. Υπάρχουν μας λέει τεράστια ψάρια. «Ότι είναι λιγότερο από δύο κιλά το ξαναπετάω στο νερό· να μεγαλώσει». Είναι ταλαιπωρημένος, με μια βραχνάδα έντονη. «Έχω καρκίνο, αύριο μπαίνω στο νοσοκομείο και χημειοθεραπείες· ήρθα σήμερα εδώ να ξεχαστώ». Τώρα διερευνά το ποτάμι. Θέλει να δει τι ψάρια έχει. Εκείνη τη στιγμή ένα τσιμπάει. Το βγάζει μπροστά μας. Ένα γριβάδι. Είναι μόνο δύομισι κιλά. Το ξαναρίχνει μέσα. Όταν βγει με το καλό από το νοσοκομείο θα μας πάρει τηλέφωνο, λέει, να πάμε εκεί ένα βράδυ που μαζεύονται ψαράδες και τηγανίζουν και ψήνουν μεγάλα ψάρια. «Εκεί να δεις φαγοπότι». Η μέρα εξελίσσεται όλο και πιο απίθανα… Είμαι σίγουρη, το νιώθει ότι ο κυρ Γιάννης θα γίνει καλά και θα ξαναβρεθούμε. Του λέω. Μαζί με ευχές…

Να προχωρήσουμε μας λέει. Βγαίνει ο δρόμος. «Μέχρι τις μπετονιέρες φτάνει». Όντως, ο δρόμος φτάνει μέχρι ένα εργοστάσιο με τσιμέντο και συναντά την οδό Λάρίσης-Τρικάλων ακριβώς μπροστά στη διασταύρωση για το Κτηνιατρικό Εργαστήριο Λάρισας. Απέναντί μας τη βλέπουμε.

Με το που βγαίνεις στο δρόμο, επιστρέφεις στον πολιτισμό. Σε δύο τρία λεπτά φτάνεις στον κόμβο του Lidl. Λες και δεν υπήρξε αυτή η διαδρομή… Βγαίνουμε πάλι στο φανάρι εκεί που άφησα το αυτοκίνητό μου. Ψάχνω με το βλέμμα, αλλά μπερδεύομαι. Δυσκολεύομαι να εντοπίσω την κατηφόρα που σε οδηγεί στο παράλληλο σύμπαν, εκεί στα όρια της πόλης…