«Ας είναι το τελευταίο χειρουργείο»: Η συγκλονιστική εξομολόγηση χρόνια μετά τον άγριο ξυλοδαρμό στον Βόλο

«Εύχομαι να είναι το τελευταίο μου χειρουργείο», λέει με φωνή ήρεμη αλλά φορτισμένη, κουβαλώντας στο σώμα και στην ψυχή του μια διαδρομή που μοιάζει βγαλμένη από κινηματογραφικό σενάριο. Ο άνθρωπος που πριν από χρόνια βρέθηκε αιμόφυρτος έξω από νυχτερινό κατάστημα του Βόλου, δίνοντας μάχη για να κρατηθεί στη ζωή, σήμερα μιλά για τη δεύτερη ευκαιρία που του δόθηκε. Μια ευκαιρία που, όπως λέει, δεν σκοπεύει να αφήσει ανεκμετάλλευτη.

Η ιστορία του ξεκίνησε ένα βράδυ του Σεπτεμβρίου του 2019. Μια έξοδος με φίλους μετατράπηκε μέσα σε λίγα λεπτά σε εφιάλτη. Ο άγριος ξυλοδαρμός που δέχθηκε του προκάλεσε βαριά τραύματα στο κεφάλι, χωρίς ο ίδιος να αντιληφθεί αμέσως το μέγεθος της κατάστασης. Επέστρεψε μόνος στο σπίτι του, όμως για ώρες δεν απαντούσε σε κανένα τηλέφωνο. Οι δικοί του άνθρωποι ανησύχησαν. Όταν τελικά μπήκαν στο σπίτι, τον βρήκαν σε τραγική κατάσταση.

Ακολούθησαν δραματικές στιγμές. Διακομιδή στο νοσοκομείο, πολύωρο χειρουργείο, κρίσιμες ώρες στην εντατική και ένα μεγάλο διάστημα ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Οι γιατροί έδιναν τη δική τους μάχη, ενώ η οικογένεια και οι φίλοι του παρέμεναν συνεχώς δίπλα του, περιμένοντας ένα σημάδι. Και το σημάδι ήρθε. Όταν άνοιξε ξανά τα μάτια του, ξεκινούσε ουσιαστικά μια καινούργια ζωή. Μια ζωή γεμάτη θεραπείες, αποκατάσταση, πόνο, ψυχική κόπωση, αλλά και αμέτρητες μικρές νίκες που τον οδήγησαν ξανά στο φως.

Σήμερα, μέσα από το βιβλίο που έγραψε, επιχειρεί να μετατρέψει όλη αυτή τη σκοτεινή εμπειρία σε μήνυμα δύναμης και ελπίδας. Δεν θέλει να αφηγηθεί απλώς ένα περιστατικό βίας. Θέλει να καταγράψει τη διαδρομή της επιστροφής. «Η ζωή μπορεί να σε ρίξει από το 100 στο μηδέν μέσα σε μια στιγμή. Το θέμα είναι αν θα αποφασίσεις να σηκωθείς ξανά», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Το βιβλίο του λειτουργεί σαν προσωπικό ημερολόγιο. Περιλαμβάνει σκέψεις, φόβους, συναισθήματα, στιγμές κατάρρευσης αλλά και τις μικρές εκείνες εσωτερικές νίκες που τον κράτησαν όρθιο. Όπως παραδέχεται, το γράψιμο έγινε για τον ίδιο μια μορφή λύτρωσης. Ο ίδιος παραδέχεται πως υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκε να τα παρατήσει. Όμως κάθε φορά έβρισκε έναν νέο λόγο να συνεχίσει. Ένα βλέμμα, μια κουβέντα, μια μικρή πρόοδος στην αποκατάσταση ήταν αρκετά για να τον επαναφέρουν στον στόχο του.

Η “επανεκκίνηση”, όπως τη χαρακτηρίζει, ήρθε ουσιαστικά μετά τα 30 του χρόνια. Και αυτή είναι η λέξη που επαναλαμβάνει περισσότερο από κάθε άλλη: restart. Όχι σαν θεωρία αυτοβελτίωσης, αλλά σαν πραγματική μάχη επιβίωσης. Μέσα από τη συνέντευξή του, ο Γιάννης Κολέτσος ζητά να περάσει ένα μήνυμα: πως ακόμη και μετά από το πιο βίαιο σκοτάδι, ο άνθρωπος μπορεί να βρει ξανά το φως.