ΣΦΕΑ: 59 χρόνια από το χουντικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 – Εκδήλωση ιστορικής μνήμης αύριο Τρίτη στο πρώην ΕΑΤ-ΕΣΑ

“Κάθε ένας ο οποίος δεν κάθεται καλά, έστω και αν μου κοστίζη ως κράτος ακριβά, θα τον θέτω υπό περιορισμόν. […] Δεν θα τους αφήσω να γίνουν θηρία κάτω από τα κομμουνιστικά κελεύσματα. Διότι εάν γίνουν θηρία και απολυθούν από το κλουβί, θα υποχρεωθώ να τους τουφεκάω […] Προκειμένου λοιπόν να τους τουφεκάω και να έχω αίματα εις την άσφαλτον, δεν θα τους αφήσω, έστω και αν προσβάλλεται ο προηγμένος ανθρωπισμός ορισμένων” Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

«59 χρόνια μετά την αποφράδα 21η Απριλίου, ‘η πάλη της μνήμης εναντίον της λήθης δεν είναι παρά η πάλη του ανθρώπου εναντίον της εξουσίας», τονίζει σε ανακοίνωσή του (διαβάστε το πλήρες κείμενο) για την αποφράδα επέτειο ο Σύλλογος Φυλακισθέντων – Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ) που αύριο Τρίτη στις 11πμ πραγματοποιεί εκδήλωση ιστορικής μνήμης στο πρώην ΕΑΤ-ΕΣΑ, Πάρκο Ελευθερίας.

Επίσης σημειώνει μεταξύ άλλων πως: «59 χρόνια από το χουντικό πραξικόπημα τιμάμε την ιερή μνήμη των αγωνιστών και αγωνιστριών της αντιδικτατορικής αντίστασης που έπεσαν στο δίκαιο αγώνα, όσους και όσες χάσαμε πρόωρα από τα ανεπούλωτα τραύματα και τις κακουχίες της φυλακής και της εξορίας, αλλά και πρόσφατα, σε άνιση μάχη κι αγώνα, με ανήκεστα νοσήματα.

Ήδη από τις πρώτες ώρες του πραξικοπήματος στις 21-4-1967, Αστυνομία και Χωροφυλακή επιδόθηκαν σε ένα ανηλεές ανθρωποκυνηγητό και σε πογκρόμ συλλήψεων. Συνέλαβαν 8.270 πολίτες, από τους οποίους τους 6.118 εκτόπισαν ‘προληπτικώς’ στη Γυάρο ως ‘επικίνδυνους κομμουνιστές’. Πολλοί από τους συλληφθέντες ήταν άρρωστοι και υπερήλικες, ενώ αρκετοί που κρατήθηκαν σε αστυνομικά τμήματα κακοποιήθηκαν άγρια. Παραμένουν επίσης, 58 χρόνια μετά, ‘αταυτοποίητοι’ 16 νεκροί της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και στην αφάνεια οι στρατιωτικοί και οι στρατιώτες που δολοφονήθηκαν ή τραυματίστηκαν, επειδή αντέδρασαν στο πραξικόπημα αλλά και κατά το ‘βασιλικό αντιπραξικόπημα-οπερέτα’, στις 13/12/ 1967.

Όταν το χουντικό καθεστώς εδραιώθηκε, μπροστά στη διεθνή κατακραυγή άρχισε σταδιακά την απόλυση εξορίστων από τη Γυάρο, χωρίς, βέβαια, να σταματήσει τις διώξεις. Το 1969 υπήρχαν 1.874 εξόριστοι στο Λακκί και το Παρθένι, τον Ωρωπό και αλλού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής πρεσβείας στις ΗΠΑ, μόνο στο διάστημα μεταξύ 1967-1971 τα Έκτακτα Στρατοδικεία δίκασαν 3.363 άτομα και καταδίκασαν 2.045 σε βαριές ποινές και ‘διοικητική εκτόπιση’ μακριά από τα αστικά κέντρα Ταυτόχρονα στους κατάδικους και εξόριστους φοιτητές/τριες επιβλήθηκε η ποινή της ‘διαρκούς αποβολής’ από τα ΑΕΙ.

Παρά τους κομπασμούς των δικτατόρων ότι ‘η επανάστασις υπήρξεν αναίμακτος’, ευθύνονται, άμεσα ή έμμεσα, για 247 κατονομασμένες περιπτώσεις θανάτων. Ο Σύνδεσμός μας εκφράζει τα ειλικρινή συλλυπητήριά του προς τις οικογένειές τους.

Η χούντα δεν χρειάστηκε να θεσπίσει κάποια ιδιαίτερη νομοθεσία, αξιοποίησε το νομικό καθεστώς του Εμφυλίου και του μετεμφυλιακού ‘κράτους των εθνικοφρόνων’. Γι’ αυτό και η πλειονότητα των κρατουμένων καταδικάστηκε με τον ΑΝ 509/1947, αλλά και τον ‘περί κατασκοπίας’ ΑΝ 375/1938 της δικτατορίας Μεταξά, ακόμα και σε περιπτώσεις που οι κατηγορούμενοι δεν ανήκαν στην Αριστερά, αλλά στους, κατά τη χούντα, ‘συνοδοιπόρους’ της. Έτσι, οι φυλακές Αβέρωφ, Κορυδαλλού, Αίγινας, Επταπυργίου, Καλαμίου, Αλικαρνασσού, Τρικάλων, Κέρκυρας γέμισαν με πολιτικούς κρατούμενους.

Η δικτατορία όμως ποτέ δεν κατάφερε να αποκτήσει λαϊκή βάση, γιατί ήταν ένα βάρβαρο, καταπιεστικό καθεστώς. Ήδη είχε αρχίσει η ανοιχτή αμφισβήτησή της με την κατάληψη της Νομικής τον Φλεβάρη-Μάρτη του 1973.

Εκεί, όπου είχαν ‘σκάψει’ οι αντιδικτατορικές οργανώσεις, βλάστησε ένα ανατρεπτικό νεολαιίστικο κίνημα, που ενσωμάτωνε τις καλύτερες αγωνιστικές παραδόσεις του λαού μας και εμπνεόταν από το διεθνές κίνημα αμφισβήτησης των νέων. Ήταν η γενιά της εξέγερσης του ΕΜΠ Πολυτεχνείου και των φοιτητικών καταλήψεων στο ΑΠΘ, τα Ιωάννινα, την Πάτρα. Έπνιξε στο αίμα την εξέγερση η Χούντα αλλά δεν απέφυγε το μοιραίο. Αντίθετα επιτάχυνε την πτώση της με την ανατροπή του προέδρου Μακάριου, που οδήγησε στην κατοχή και διχοτόμηση της Κύπρου.

Ο Αντιδικτατορικός Αγώνας ανέδειξε σε κινητήρια δύναμη της Ιστορίας την αντίσταση στην καταπίεση και την αγωνιστική στάση ζωής, αξίες που υπηρετεί με συνέπεια ο Σύνδεσμός μας, 51 χρόνια μετά την ίδρυσή του τον Γενάρη του 1975. Σε κρίσιμες περιόδους, όπως οι σημερινές, το παρελθόν έχει τόση σημασία, ώστε πρέπει να κατακτηθεί με αγώνα, όπως ακριβώς και το παρόν».

ertnews.gr