Μακάριοι οι άριστοι του Μαξίμου

Υπάρχει μια παράξενη σταθερά στον τρόπο που κυβερνάται η χώρα τα τελευταία χρόνια. Μία σταθερά που επιτάσσει όσο πιο σοβαρή είναι μια υπόθεση, τόσο πιο ελαφρά να αντιμετωπίζεται δημόσια. Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν μπήκε καν στον κόπο να κρατήσει αποστάσεις. Διάλεξε να σηκώσει τους τόνους, να ειρωνευτεί δικογραφίες, να μέμψει την Ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη γιατί τον ξεβολεύει, να μετατρέψει μια έρευνα σε πολιτικό καβγά. Όχι επειδή δεν καταλαβαίνει τη διαφορά, αλλά επειδή δεν τον συμφέρει να τη σεβαστεί.

Το ζήτημα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ πλέον είναι πασίδηλο πως δεν είναι στον πυρήνα του αν κάποια τηλεφωνήματα ήταν «αθώα» ή «καθημερινά». Είναι ότι για χρόνια λειτουργεί μια οικεία αντίληψη εξουσίας στην οποία ο βουλευτής παρεμβαίνει, το σύστημα προσαρμόζεται, κανείς δεν θεωρεί ότι ξεπερνιέται κάποιο όριο. Όταν αυτό φτάνει σε επίπεδο έρευνας, η αντίδραση δεν είναι αυτοσυγκράτηση αλλά αγανάκτηση, όχι για το περιεχόμενο, αλλά για το ότι αποκαλύπτεται.

Και την ίδια στιγμή, η ιστορία με το (ανύπαρκτο) πανεπιστημιακό πτυχίο του Μακάριου Λαζαρίδη σερβίρεται από το Μέγαρο Μαξίμου και τους συν αυτώ στον δημόσιο διάλογο περίπου σαν τεχνική λεπτομέρεια. Σα να πρόκειται για λάθος σε βιογραφικό και όχι για κάτι που ακουμπά ευθέως την πολιτική αξιοπιστία. Κανένα βάρος, καμία πραγματική εξήγηση που να ευσταθεί, που να πατά – έστω και στις μύτες – στην κοινή λογική. Λίγες δηλώσεις που να παίζουν με την λογική και την υπομονή, λίγη σκόνη, και μετά σιωπή.

Αυτό που ενώνει αυτές τις υποθέσεις δεν είναι η νομική τους διάσταση, αλλά η βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξει συνέπεια. Ότι η κοινωνία θα κουραστεί, ότι η αντιπολίτευση θα φωνάξει χωρίς αποτέλεσμα, ότι στο τέλος όλα θα μείνουν στη θέση τους. Οι «άριστοι» δεν δοκιμάζονται, δεν κρίνονται, δεν δικάζονται, δεν καταδικάζονται. Βρίσκονται πέρα και πάνω από το νόμο. Επιβιώνουν αβρόχοις  ποσί και πορεύονται πιστεύοντας ότι βρέχει και όχι πως τους φτύνει η κοινωνία.

Μέσα σ’ όλα αυτά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προχθές προτίμησε να ολισθήσει ακόμη και στην εργαλειοποίηση ενός ανθρώπου – στενού του συνεργάτη – που δίνει μάχη για τη ζωή του στην εντατική, παρά να νιώσει την ανάγκη να υπερασπιστεί δημόσια με το αναγκαίο πολιτικό θάρρος που πρέπει να διακρίνει έναν πολιτικό αρχηγό, την αλήθεια. Όσο οδυνηρή κι αν είναι γι’ αυτόν. Αντ’ αυτού, επιμένει να κρύβεται πίσω από ένα περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί και που έχει ως μοναδικό στόχο να διαθλά την πραγματικότητα, όταν αυτή δεν βολεύει. Μια ζώνη όπου η ευθύνη αραιώνει όσο ανεβαίνει κανείς στην ιεραρχία. Η αριστεία, όπως παρουσιάστηκε, υποσχόταν κάτι διαφορετικό. Στην πράξη, κατέληξε να σημαίνει ότι κάποιοι έχουν μεγαλύτερη ανοχή από άλλους.

Το πρόβλημα δεν είναι οι φωνές ούτε οι υπερβολές. Είναι ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη πως κάτι από όλα αυτά θα κοστίσει πολιτικά σε όσους βρίσκονται κοντά στο κέντρο. Αυτό κάνει το «Μακάριοι οι άριστοι του Μαξίμου» να μην ακούγεται ως σύνθημα, αλλά ως περιγραφή μίας κυνικά ζοφερής πραγματικότητας σε μία χώρα όπου οι θεσμοί παρακμάζουν.

Απόστολος Γ. Ράιδος