Ο σπουδαίος Λαρισαίος ποιητής Σωτήρης Παστάκας εξέδωσε την 20η ποιητική του συλλογή «Λάρισα κλπ»

Οι Εκδόσεις Θράκα μόλις κυκλοφόρησαν το νέο βιβλίο του σπουδαίου Λαρισαίου Ποιητή Σωτήρη Παστάκα. Το βιβλίο έχει τον τίτλο Λάρισα κλπ και περιλαμβάνει την πιο πρόσφατη ποιητική παραγωγή του διακεκριμένου συγγραφέα, στην οποία πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η πόλη της Λάρισας, την οποία τιμά με τα σπουδαία και εμπνευσμένα του ποιήματα.

Το «Λάρισα κλπ» συνιστά τον εικοστό ποιητικό σταθμό του σπουδαίου Λαρισαίου ποιητή και γιατρού Σωτήρη Παστάκα, πνευματικού μέντορα μιας μεγάλης σειράς σύγχρονων Ελλήνων ποιητών και ποιητριών. Είναι λίγες οι φορές που ένας τόπος και οι άνθρωποί του έχουν το προνόμιο να μεγαλύνονται, πρωταγωνιστώντας σε μια ποιητική συλλογή γεμάτη αλήθεια και συγκίνηση, όπου το ένα μετά το άλλο τα ποιήματα, δεξιπλώνουν ολόκληρη την ανθρωπογεωγραφία της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της χώρας και ο,τι συνέλεξε με ιδιαίτερη φροντίδα και οξεία ματιά ο μεγάλος ποιητής. Γράφει ο Παστάκας: «τα κρυφά χαμόγελα η μισή καλημέρα/ η αποστροφή του βλέμματος/ ο νεαρός με τα βαμμένα χείλη/ τα πιτσιρίκια ραπάρουν στο πεζούλι/ πλάτη το Αρχαίο Θέατρο/ πλήθος Λαρισαίων συρρέουν/ στα τσιπουράδικα και τα καφέ/ όλοι κάνουμε λάθη στις σχέσεις μας», και μέσα σε αυτούς τους στίχους μας προσφέρεται το μωσαϊκό της πόλης- η νεότητά της, οι μικροέγνοιες και μικροχειρονομίες της καθημερινής συναναστροφής. Τα ποιήματα είναι οικεία και ζεστά: «Ο μπακάλης παντρεύει την κόρη/και μου έκανε δώρο χυμό πορτοκάλι/ Όλυμπος του ενός λίτρου», μας λέει και κανείς αναγνωρίζει ολοκάθαρα τις πιο λεπτές πτυχές της πόλης-τους δρόμους της, τις περιοχές και τις στάσεις λεωφορείων της (στάση Σεφέρη, Αρχαίο Θέατρο, Πάρκο Αλκαζάρ, η οδός Κάλβου και η οδός Σολωμού, κοντά στον σιδηρόδρομο) που από άκρη σε άκρη αποκαλύπτονται στα ποιήματα. Η ποίηση του Παστάκα λαμπραίνει κάθε μικρό χρηστικό αντικείμενο, κάθε εμπορευματικό προϊόν του συρμού, αποδεικνύοντας και έτσι πως αποτελεί ένα από τα κορυφαία δείγματα ελληνικής ποίησης, που κρατά από τη διεθνή κληρονομιά των Αμερικανών beat ποιητών. Ο Άλεν Γκίνσμπεργκ, τα αστικά τοπία του Φρανκ Ο’ Χάρα ή ακόμα, η ανατρεπτικότητα του Τζακ Χίρσμαν -με τον οποίο δένονταν, άλλωστε, με φιλία και έχει την τιμητική του αναφορά σε ένα ποίημα- φτάνοντας ως τον Γκρέγκορυ Κόρσο και τον Τσάρλς Μπουκόφσκι, όλοι τους μοιάζουν να συνοδοιπορούν με τον Λαρισαίο ποιητή, σε μια γενεαλογία πόσης, μέθης κι ευωχίας, γιατι άλλωστε «το ουίσκι σερβίρεται με πρόβειο κεμπάπ». Το σουλάτσο στους δρόμους, τα μαγαζιά, οι παρέες ηχούν μέσα στα ποιήματα, μαζί και η ιδιαίτερη ειρωνεία, ο ευφυής αυτοσαρκασμός του Παστάκα. Φαίνεται πως ο Παστάκας “καταχεριάζει” με απολαυστικό τρόπο και με τρυφερότητα τόσο την Λάρισα όσο και τον ίδιο του τον εαυτό. Η ποίηση του Παστάκα έχει ακόμη μεγαλύτερη συγκίνηση όταν μιλά για μέλη της οικογένειας του, την μητέρα, τη σύζυγο του, αλλά και όταν μιλάει για το γήρας, πάντοτε όμως είναι μια ποίηση που αφορά και προσβλέπει στο μέλλον: “Ας διάβαζα το πρώτο ποίημα που γράφει/ απόψε το βράδυ ένα αγόρι εννιά χρονών/ στην Καλιπεύκη Νόμπελ το 2075”. Ποίηση κατακλυσμιαία και μοναδική.