Ο Αγοραστός βρήκε… επιτέλους θέμα να κατακρίνει τον Κουρέτα: Τον θρησκευτικό όρκο

Πρέπει να έψαχνε καιρό ο Κώστας Αγοραστός να βρει κάποιο θέμα για να αντιπολιτευτεί τον Δημήτρη Κουρέτα και να προκαλέσει κάπως την προσοχή του κοινού του. Δεν είχε βέβαια την… έμπνευση του Ντόναλντ Τραμπ που παρουσίασε τον εαυτό του σαν τον… Ιησού, αλλά κοντά… έπεσε και ο πρώην περιφερειάρχης της Θεσσαλίας.

Τι σκαρφίστηκε; Να επιτεθεί στον Δημήτρη Κουρέτα για τον θρησκευτικό όρκο!

Ναι, εν έτει 2026, με την ελληνική κοινωνία να αγκομαχάει απέναντι στις επιπτώσεις ενός πολέμου και τον αγροτικό κόσμο να εισπράττει ως μη οφείλει τα επίχειρα ενός γαλάζιου σκανδάλου στον ΟΠΕΚΕΠΕ με ευρωπαϊκά χρήματα, ο Κώστας Αγοραστός βρήκε έξυπνο να ασχοληθεί με το πώς… ορκίζεται ένας εκλεγμένος της τοπικής αυτοδιοίκησης! Και μάλιστα να συγκρίνει περιστατικά με χρονική απόσταση 13 και 16 ετών, λες και είναι δουλειά του να κρατάει… ημερολόγιο πράξεων!

Σαν… υπερορθοδόξος από τη σειρά Unorthodox ο Αγοραστός, μπορεί να… ξεχνάει ότι είναι κατηγορούμενος για το μπάζωμα στα Τέμπη, αλλά (θέλει να) έχει άποψη για τη σχέση του Κουρέτα με την θρησκεία.

Κάθισε λοιπόν κι έγραψε – ή ταλαιπώρησε κάποιον συνεργάτη του να το κάνει – μία μακροσκελή ανάρτηση, αναφέροντας ότι ο νυν περιφερειάρχης είχε δώσει το 2010 πολιτικό όρκο, ενώ το 2023 θρησκευτικό! Και πως «σήμερα εμφανίζεται να συμμετέχει και να προβάλλει δημόσια θρησκευτικές τελετές». Ισχυρίζεται δε ότι αυτό είναι μεμπτό και αλλαγή στάσης.

Αν και παραδέχεται μάλιστα ότι ο όρκος είναι δικαίωμα του καθενός πώς θα τον δώσει, επιχειρεί ένα άλμα λογικής, υποστηρίζοντας ότι «αυτό δεν είναι πολιτική στάση, είναι πολιτική εξαπάτηση».

Παραβλέπει, όχι και τόσο έντεχνα βέβαια, ο Αγοραστός ότι πέρα από δικαίωμα στην επιλογή του όρκου, που έχει ο καθένας, το σημαντικό είναι αν και πόσο τηρεί κάθε αιρετός άρχοντας τον όρκο του και όχι τι είδους όρκο – από αυτούς που προβλέπονται εκ του νόμου – δίνει.

Διότι σημασία έχει αν τιμά την εντολή που έλαβε, τηρεί κατά το δυνατόν τις δεσμεύσεις του και ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των πολιτών, με διαφάνεια, με λογοδοσία, με αποτέλεσμα – αυτά που δεν έκανε οι ίδιος δηλαδή και κατάφερε να χάσει πανηγυρικά το 2023, πράγμα που δυσκολεύεται ακόμα να χωνέψει.

Επίσης ο όρκος δεν είναι δείγμα ούτε θρησκευτικής πίστης, ούτε αξιοπιστίας και ικανότητας. Είναι ένα χρέος συμβολικό και ουσιαστικό υπό μία έννοια, που ο καθένας επιλέγει κάθε στιγμή πώς θα το πράξει. Ούτε όσοι δίνουν θρησκευτικό όρκο πιστεύουν σώνει και καλά, ούτε όσοι επιλέγουν τον πολιτικό, αυταπόδεικτα είναι άθρησκοι, λιγότερο πιστοί ή οτιδήποτε άλλο. Προφανώς έχει να κάνει με το πώς θεωρεί καλύτερο να εκφραστεί σε μία δεδομένη στιγμή οποιοσδήποτε αιρετός και με τίποτε άλλο, που να συνιστά θέμα προς δημόσια συζήτηση.

Και πολιτικό όρκο μπορεί να δίνει κάποιος και να πιστεύει ταυτόχρονα, αλλά και να τιμά τις θρησκευτικές εκδηλώσεις. Μάλιστα μπορεί να ισχύει και το αντίθετο: Να δίνει κάποιος με θέρμη, επιχειρώντας να εκμεταλλευτεί την πίστη των ανθρώπων, έναν θρησκευτικό όρκο, αλλά να υποκρίνεται σε όλα.

Η δε προσπάθεια που καταφανώς κάνει ο κ. Αγοραστός, να σπεκουλάρει δηλαδή λαϊκίστικα στο θρησκευτικό αίσθημα των πολιτών, είναι περισσότερο ύβρις προς την ίδια τη Πίστη και λιγότερο έως καθόλου δικαιολογημένη πολιτική κριτική.

topontiki.gr