Πάσχα στον Πλαταμώνα τις δεκαετίες του ΄50 και ΄60 δίπλα στη θάλασσα χωρίς Λαρισαίους και τουρίστες

Το περσυνό πασχαλινό αφιέρωμα ήταν για τα χωριά. Τα δικά μας του κάμπου. Με φωτογραφικά τεκμήρια από το ψήσιμο του αρνιού σε χωριά στη Θεσσαλίας πέριξ της Λάρισας. Ασπρόμαυρα.

Το φετινό αφορά τις ίδιες δεκαετίες… από το 1950 και μετά, αλλά είναι στη θάλασσα. Στον Πλαταμώνα. Τότε που ψήναν εκεί μόνο οι ντόπιοι, οι Πλαταμωνίτες. Πριν αρχίσουν να συρρέουν οι Λαρισαίοι με τις εξοχικές τους κατοικίες· πριν αρχίσει ο τουρισμός.

Έχουν κάτι αυτά τα φωτογραφικά στιγμιότυπα. Από ασπρόμαυρα έγιναν έγχρωμα. Ζωντάνεψαν θα έλεγε κανείς. Δεν είναι όμως μόνο αυτό… Ενώ η αισθητική και οι συνήθειες, τα μέσα και οι παραδόσεις διατρέχουν οριζόντια τη μεταπολεμική Ελλάδα, ενώ στην ουσία βλέπεις τα ίδια πλάνα, αλλάζει το φόντο. Το χώμα και ο κάμπος γίνεται ακρογιαλιά και θάλασσα. Και αυτό κάνει τελικά σημαντική διαφορά.

Και στον Πλαταμώνα το αρνί ήταν πολύ μεγάλο θέμα, όπως και στα χωριά της Λάρισας. Και η Αναστάσιμη μαγειρίτσα. Το όλον. Ειδικά τις εποχές που τα κάναν όλα μόνοι τους οι άνθρωποι στα σπίτια τους. Μόνοι τους σφάζαν το αρνί. Μόνοι τους το σούβλιζαν και το άφηναν όρθιο στις αυλές και στις βεράντες να σιτέψει. Μόνοι τους φτιάχναν το κοκορέτσι. Είχε κούραση. Ήθελε υπομονή και τεχνογνωσία. Ήταν μια τελετουργία. Τότε που φτιάχνανε μόνοι τους και τις σούβλες. Αρχικά ήταν ξύλινες ιδιοκατασκευές. Μετά ήρθαν οι σιδερένιες. Και τα ψήνανε κάτω στο χώμα. Έτσι ξέραμε εμείς. Μόνο που στον Πλαταμώνα το χώμα είναι άμμος και βοτσαλάκια. Άλλωστε, οι πρώτες ψησταριές εμφανίστηκαν στη δεκαετία του ογδόντα. Αυτοσχέδιες πατέντες ήταν και πάλι οι πρώτες. Συνήθως τις έφτιαχναν κόβοντας βαρέλια στη μέση.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν δημοσιεύτηκαν στη σελίδα στο facebook «Πλαταμώνας τότε και τώρα». Και είναι εξαιρετικές. Μια εποχή ολόκληρη. Ένας άλλος Πλαταμώνας από τον δικό μας του σήμερα. Με την παραλία γεμάτη με καφέ, μπαρ, εστιατόρια και τραπεζοκαθίσματα. Με τα ξενοδοχεία και τα εξοχικά. Με τα αρνιά να ψήνονται στα μπάρμπεκιου.

Είναι ωραίο αυτό το τίποτα του τότε. Που για τους ανθρώπους εκείνης της εποχής ήταν τα πάντα. Το δικό τους όλον.

Για να είμαι ειλικρινής, θα ήθελα και γω να ψήσω αρνί στα βότσαλα, δίπλα στο κύμα, κάτω χαμηλά στην αυτοσχέδια σούβλα. Μπορεί να έχει και άλλη γεύση από τις ριπές με την αλμύρα της θάλασσας…

Ε.Μ.