Ιερώνυμος Λαρίσης: Αναστάσιμο μήνυμα ελπίδας και νίκης απέναντι στον θάνατο

Μήνυμα βαθιάς πίστης, ελπίδας και πνευματικής ανάτασης απευθύνει ο Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμος, τονίζοντας ότι η Ανάσταση του Χριστού καταργεί την απελπισία και μεταμορφώνει τον θάνατο σε πέρασμα ζωής, σε μια εποχή γεμάτη ανασφάλεια και δοκιμασίες.

Στο Αναστάσιμο μήνυμά του ο Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμος σημειώνει:

Αγαπητοί μου,
Επιτέλους Ανάσταση! Αξιωνόμαστε για ακόμη μία φορά να πανηγυρίζουμε μέσα στη νύκτα, την κατάργηση της ασέληνης νύκτας που κυριαρχούσε ως πνευματικός θάνατος στην ανθρωπότητα. Και με το φως των λαμπάδων μας συμβολίζουμε τον φωτισμό των ψυχών μας στην προοπτική της αιωνιότητας, τώρα που με την Ανάσταση του Χριστού μας ανοίγει ο δρόμος προς την αφθαρσία, τη λύτρωση, την αγιότητα. Κι έχουμε χαρά! Χαρά μεγάλη, γιατί δεν είμαστε πια οι αιχμάλωτοι και καταδικασμένοι από τον θάνατο, αλλά είμαστε οι «λελυτρωμένοι»! Είμαστε τα παιδιά της Αναστάσεως που ζουν στο φως της Χάριτος τη χαρά της Απολυτρώσεως.

Σε μία σπουδαία ομιλία του που εκφώνησε το Μέγα Σάββατο, ο Άγιος Γρηγόριος, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ο Παλαμάς, μας λέει ότι ο Χριστός μας έγινε άνθρωπος σαν κι εμάς, για να γίνει ο αρχηγός μας στην Ανάσταση και την αιώνια ζωή. Αρχηγός όχι με την έννοια της εξουσίας, αλλά με την έννοια ότι πρώτος αυτός ανασταίνεται και δημιουργεί τις προϋποθέσεις, ώστε όλοι να τον ακολουθήσουμε στην τελειότητα. Και μάλιστα τον χαρακτηρίζει «αρχηγόν και πίστωσιν», δηλαδή πρωτοπόρο και συνάμα βεβαιότητα και εγγύηση ότι κι εμείς θα αναστηθούμε. Κι αν υποχρεωτικά θα περάσουμε από το στάδιο του θανάτου, πλέον πορευόμαστε με την πεποίθηση ότι ο θάνατος δεν είναι το τέρμα, αλλά μία φάση της ζωής, ίσως η κορυφαία, αλλά πάντως στιγμή της ζωής. Γι’ αυτό και πλέον ο θάνατος δεν είναι ο τρομερός επικυρίαρχός μας, που δημιουργεί απόγνωση και απελπισία, αλλά μία πράξη καταπαύσεως και ειρήνης, μία κοίμηση στην προοπτική της κοινής μας Αναστάσεως.

Ο Χριστός λοιπόν ήλθε για να λύσει την απόγνωση, να καταργήσει την απελπισία και να μας χαρίσει προοπτική ζωής, ένα πρίσμα μέσα από το οποίο τα παρόντα, τα επίγεια, τα όσα βιώνουμε αποκτούν άλλη διάσταση και αξιολογούνται τελείως διαφορετικά. Δυστυχώς η εποχή μας δίνει πολλές αφορμές απογνώσεως, απελπισίας και ποικίλων απογοητεύσεων. «Πόλεμοι και ακοαί πολέμων», ανισότητες, διακρίσεις, χάσματα οικονομικά, γεωπολιτικές μεθοδεύσεις, κοινωνία και οικογένεια σε αναταραχή και κρίση, και έλλειψη ελπίδας, συνθέτουν μία καθημερινότητα που δικαιώνει όσους αναρωτιούνται αν μας αξίζει αυτή η ζωή όπως μας επιβάλλουν να τη ζούμε. Δικαιώνει το γραμμένο σε έναν τοίχο των Εξαρχείων ερώτημα αν υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο. Εμείς όμως, απόψε έχουμε χαρά! Όχι γιατί ζούμε εκτός τόπου και χρόνου, αλλά γιατί έχουμε βέβαιη την ελπίδα, αφού ο θάνατος έχει νικηθεί.

Αν ο θάνατος δεν ήταν ήδη νικημένος εχθρός, τότε ό,τι κι αν κάναμε, όσο καλό και όμορφο κι αν ήταν, όσο κι αν προσπαθούσαμε, όλα θα είχαν το σημάδι του θανάτου, μία αίσθηση κενού και απελπισίας. Ο Πατέρας μας όμως, ο Πανάγαθος Θεός, επεδίωξε και μας λύτρωσε από την απελπισία με τον Σταυρό και την Ανάσταση του Μονογενούς Του Υιού, χαρίζοντάς μας τη βεβαιότητα της Αναστάσεως, την προοπτική της Αιωνίου Ζής. Γι’ αυτό και χαιρόμαστε σήμερα! Όχι μία χαρά συναισθηματική, επιφανειακή, ευεπίφορη σε μεταβολές, αλλά μία χαρά ανεκλάλητη, πνευματική, αναφαίρετη!

Όλα φωτίζονται στο Φως της Αναστάσεως του Κυρίου! Ακόμη και το βάρος των αμαρτιών μας, στη βεβαιότητα της Αναστάσεως και στο απέραντο της αγάπης του Θεού και Πατρός, γίνεται κάτι το σχεδόν ασήμαντο, κάτι που διαγράφεται και ξεπερνιέται. Αυτή όμως, η απέραντη αγάπη του Θεού που απολαμβάνουμε εμείς, μας διδάσκει και μας υποχρεώνει, απόψε να στρέψουμε τη σκέψη μας και την προσευχή μας σε όλες τις γωνιές του κόσμου, όπου υπάρχει πόνος! Παντού όπου περισσεύει το κλάμα και οι κραυγές απογνώσεως! Σε κάθε σημείο της γης αυτής, όπου ο ανθρώπινος παραλογισμός και το εγωκεντρικό συμφέρον παράγουν δυστυχία, καταστροφή και θάνατο, για να σαλπίσουμε το μήνυμα της Αναστάσεως, να παρακαλέσουμε τον αναστημένο Νικητή του θανάτου και Κύριο της ζωής να γλυκάνει τον πόνο και να ελεήσει όπως ξέρει Αυτός την κάθε ψυχή, ώστε να καρπίσει ο καρπός της σωτηρίας, της απολυτρώσεως, της Αναστάσεως, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.”