Λάρισα σε κούτες: Μια πόλη σε διαρκή μετακόμιση

Πόσα σπίτια να αλλάζει ο μέσος Λαρισαίος; Πολύ περισσότερα από όσα φανταζόμαστε. Εξαρτάται βέβαια και από πότε ξεκινάς να μετράς, από την παιδική ηλικία ή από την ενηλικίωση…

Τις προηγούμενες δεκαετίες τα πράγματα ήταν πιο στατικά.

Το πιο μεγάλο ποσοστό των Λαρισαίων έμενε σε ιδιόκτητα σπίτια. Έκανε άλλωστε ό,τι μπορούσε για αυτό. Άντε να άλλαζε και δύο, το πολύ τρία, σημεία μέχρι να εγκατασταθεί στο κανονικό σπίτι, το επονομαζόμενο ως πατρικό. Σε αυτό που μεγάλωναν τα παιδιά, από αυτό που φεύγαν για σπουδές, σε αυτό που γύριζαν για λίγο μέχρι να φύγουν ξανά σαν νύφες ή γαμπροί πλέον. Και ως νεόνυμφοι θα ακολουθούσαν πάνω κάτω το ίδιο μοτίβο κάνοντας το δικό τους κύκλο ως οικογένεια.

Κι όμως υπάρχει μια στιγμή, κάπου ανάμεσα σε ένα ψυγείο που δεν χωράει στο ασανσέρ ή σε καναπέ που περιμένει στο πεζοδρόμιο, σε κούτες και σε γλάστρες στην είσοδο μιας πολυκατοικίας, που καταλαβαίνεις ότι η Λάρισα δεν είναι καθόλου στατική πόλη· απλώς δεν το φωνάζει.

Η Λάρισα μετακομίζει. Συνεχώς.

Αυτό βιώνεται στην καθημερινότητα. Αυτό δείχνουν και τα νούμερα. Τη στιγμή που γράφεται το παρόν, παίρνοντας ως τάξη μεγέθους τα στοιχεία που προσφέρει η πλατφόρμα spitogatos.gr, στη Λάρισα, κέντρο, απόκεντρο και συνοικίες υπάρχουν διαθέσιμα προς ενοικίαση για κατοικία 613 ακίνητα και 792 προς πώληση. Αν με ένα μαγικό τρόπο όλα αυτά απορροφώνταν από την αγορά μέσα σε ένα μήνα, θα χρειαζόταν 47 ταυτόχρονες μετακομίσεις καθημερινά για 30 μέρες για να τακτοποιηθούν όλοι…

Αν ανήκεις στην κατηγορία που μετακομίζει συχνά, τους επαγγελματίες που αναλαμβάνουν μετακομίσεις τους ξέρεις με το μικρό τους. Σε ξέρουν και αυτοί, έχουν υποθηκευμένο το τηλέφωνό σου και θυμόνται που μένεις. Που σου έκαναν την τελευταία φορά την μετακόμιση.

Είναι κι αυτό μέσα στο προφίλ της πόλης. Όλα συμβαίνουν λίγο πιο προσωπικά, λίγο πιο οικογενειακά. Ένα φορτηγό διπλοπαρκαρισμένο, ένα ανυψωτικό που ανεβοκατεβαίνει στο μπαλκόνι μιας πολυκατοικίας, μια γειτονιά που παρακολουθεί τα ίδια έπιπλα να φεύγουν και άλλα να έρχονται. Ε, δεν πας συνήθως και πολύ μακριά. Κανά δυο τετράγωνα να αλλάζεις. Σου φαίνεται ανάποδο από τον Άγιο Νικόλαο, πόσο μάλλον από τον Άγιο Αντώνιο, να πας στον Άγιο Κωνσταντίνο… θα προσπαθήσεις να κινηθείς στις ίδιες περιοχές. Μπορεί να κάνεις και καμιά μεγάλη αλλαγή, από το κέντρο να φύγεις προς τα έξω, σε κάποια συνοικία· κτίζονται οι περισσότερες με έντονους ρυθμούς, η πόλη απλώνει σίγα σιγά.

Κάποτε οι μετακομίσεις είχαν εποχικότητα: Σεπτέμβρης, φοιτητές, τέλος. Πλέον η σεζόν έχει μεγαλώσει… από Μάιο μέχρι Οκτώβριο είναι το pic. Ο Φάνης – έτσι τον ξέρουμε οι Λαρισαίοι με το μικρό του – Κοντόπουλος ιδιοκτήτης του “Home Sweet Home”, από τους πιο παλιούς στην πόλη στις μετακομίσεις κάνει περίπου δύο την ημέρα όλο το χρόνο. Δεν αφορούν βέβαια όλες τους μετακομίσεις για κατοικίες. «Αυτές είναι περίπου το 60-70%. Το υπόλοιπο αφορά σε μεταφορά και παράδοση υλικών σε οικοδομές που κτίζονται ή σε οικήματα που ανακαινίζονται. Όλο αυτό δημιουργεί μια κινητικότητα στην πόλη». Η άνοδος των βραχυχρόνιων μισθώσεων έχει συνεισφέρει στη γενική ρευστότητα. Διαμερίσματα αδειάζουν ξαφνικά, ενοικιαστές αλλάζουν πιο συχνά, και η έννοια του «μένω κάπου χρόνια» αρχίζει να γίνεται λίγο πιο σχετική, ακόμα και στη Λάρισα.

Κάθε χρόνο, εκατοντάδες νοικοκυριά αλλάζουν διεύθυνση. Φοιτητές που μετακινούνται ανάμεσα σε γκαρσονιέρες, νέες οικογένειες που αναζητούν περισσότερο χώρο, επαγγελματίες που μεταφέρουν την έδρα τους, αλλά και μια αυξανόμενη κινητικότητα λόγω της βραχυχρόνιας μίσθωσης, συνθέτουν ένα δυναμικό τοπίο αστικής ρευστότητας.

Πίσω από κάθε μετακόμιση υπάρχει μια μικρή οικονομία.

Στη Λάρισα δραστηριοποιείται ένα μωσαϊκό επαγγελματιών: από μικρά τοπικά συνεργεία με ένα φορτηγό και δύο εργάτες, μέχρι οργανωμένες εταιρείες με ανυψωτικά μηχανήματα, εξειδικευμένο εξοπλισμό και δυνατότητα αποθήκευσης. Σε αυτό το επίπεδο είναι τέσσερις στην πόλη. «Η μετακόμιση δεν είναι πια απλώς μεταφορά αντικειμένων. Είναι υπηρεσία. Αμπαλάζ, αποσυναρμολόγηση επίπλων, ειδικές μεταφορές για ευαίσθητα αντικείμενα, ακόμη και προσωρινή αποθήκευση συνθέτουν ένα νέο πεδίο δραστηριότητας» εξηγεί ο Φάνης στο onlarissa.gr.

Το ενδιαφέρον είναι ότι σε μια πόλη που θεωρείται «άνετη» για να ζεις, το να μετακομίσεις δεν είναι πάντα εύκολο…

Στενοί δρόμοι, παλιά ασανσέρ, πολυκατοικίες χωρίς υποδομές. Εκεί μπαίνει το ανυψωτικό, το απόλυτο σύμβολο της σύγχρονης λαρισαϊκής μετακόμισης. Σήμερα στην πόλη υπάρχουν γύρω στα 13 ανυψωτικά. Είναι όλα τους σε πρώτη ζήτηση. Αν χωράνε να στηθούν εννοείται… Παρτέρια, δέντρα, καλώδια της ΔΕΗ. Οι αλλαγές που έχουν γίνει στο αστικό κέντρο με τους δρόμους ήπιας κυκλοφορίας, το μεγάλο δίκτυο των πεζοδρόμων και το δίκτυο του αστικού λεωφορείου δημιουργεί περαιτέρω προβλήματα. Χωρίς ανυψωτικό, η δουλειά γίνεται δύσκολη, όπως παλιά, και το κουβάλημα στα χέρια.

Τελικά, τι λένε οι κούτες;

Για τους εμπλεκόμενους, η μετακόμιση παραμένει μια έντονα συναισθηματική διαδικασία. Είναι η στιγμή που η καθημερινότητα «συσκευάζεται» σε κούτες και επανατοποθετείται αλλού. Είναι μια μικρή επανεκκίνηση. Και αυτό μπορεί να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο· σε μια πόλη που συχνά χαρακτηρίζεται ως σταθερή και ήρεμη, η συνεχής ροή μετακομίσεων αποκαλύπτει μια άλλη πραγματικότητα, μια πόλη σε διαρκή μετάβαση.

Ίσως το πιο ωραίο με τις μετακομίσεις είναι ότι δεν είναι ποτέ ουδέτερες. Δεν μεταφέρεις απλώς πράγματα. Μεταφέρεις εκδοχές του εαυτού σου. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε βιβλία που δεν έχεις διαβάσει και ρούχα που δεν φοράς πια, η πόλη γράφεται ξανά. Όχι στους δρόμους της, αλλά μέσα στα σπίτια της.

Η Λάρισα μπορεί να μοιάζει ίδια. Αλλά αν προσέξεις, δεν μένει ποτέ στο ίδιο σπίτι.

Ε.Μ.