Δίκη Τεμπών: Όταν η Δικαιοσύνη «στριμώχνεται» σε μια αίθουσα

Αν κάποιος ήθελε να υπονομεύσει τη σοβαρότητα της δίκης για τα Τέμπη από την πρώτη κιόλας μέρα, δύσκολα θα το έκανε πιο αποτελεσματικά από ό,τι έγινε.

Σε έναν χώρο που μετά από αλλεπάλληλες «επιθεωρήσεις» κορυφαίων κρατικών λειτουργών, παρουσιάστηκε ως έτοιμος να φιλοξενήσει μια από τις πιο βαριές ποινικές διαδικασίες από τη μεταπολίτευση, άνθρωποι βρέθηκαν στοιβαγμένοι. Συγγενείς θυμάτων δίπλα σε κατηγορούμενους, δικηγόροι όρθιοι, δημοσιογράφοι χωρίς πρόσβαση, ένταση που ξέφευγε συνεχώς. Κάποιος λιποθύμησε. Κάποιοι φώναζαν «αίσχος». Μια μητέρα ζητούσε το αυτονόητο: Να μη βιώσει ξανά την προσβολή μέσα στην ίδια τη διαδικασία που υποτίθεται ότι θα της δώσει δικαίωση!

Κι όμως, αυτή ήταν η «προετοιμασία» για μια δίκη που η ίδια η πολιτεία χαρακτήριζε κορυφαία. Μια αίθουσα που κόστισε πάνω από 1,5 εκατομμύριο ευρώ (αλήθεια που διατέθηκε εν τέλει αυτό το ποσό;) δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε χώρο, ούτε αξιοπρέπεια, ούτε βασικές συνθήκες ασφάλειας – σε σημείο μάλιστα που να τίθεται ακόμη και ζήτημα πιστοποιητικού πυρασφάλειας! Και μη μου πει κανείς πως πρόκειται για αστοχία της στιγμής. Μιλάμε για μία ξεκάθαρη επιλογή που έγινε, εγκρίθηκε και παρουσιάστηκε ως επαρκής.

Η εικόνα δεν διορθώνεται με υποσχέσεις για «καλύτερα μέτρα» στην επόμενη δικάσιμο. Δεν πρόκειται για λεπτομέρειες που θα τακτοποιηθούν. Όταν η εκκίνηση είναι αυτή, η δυσπιστία εντείνεται, αν όχι παγιώνεται. Και δεν είναι αφηρημένη έννοια αυτό που ακούστηκε μέσα στην αίθουσα από συγγενείς θυμάτων, πως «η δικαιοσύνη έχει χάσει την εμπιστοσύνη τους».

Από την πλευρά της κυβέρνησης ζητείται να αφεθεί η Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της χωρίς πιέσεις. Σωστό ως αρχή στην θεωρία. Μόνο που η ίδια η εικόνα της διαδικασίας στην πράξη δημιουργεί την πίεση. Δεν τη φέρνουν οι συγγενείς που διαμαρτύρονται. Τη φέρνει η αίσθηση ότι η υπόθεση δεν αντιμετωπίζεται με τη βαρύτητα που απαιτείται ούτε στο πιο πρακτικό επίπεδο.

Η απόφαση να συνεχιστεί η διαδικασία την 1η Απριλίου, μέσα σε αυτό το κλίμα, αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως ειρωνεία. Όχι λόγω της ημερομηνίας, ως πρωταπριλιάτικο αστείο, αλλά επειδή τίποτα από όσα συνέβησαν δεν έδειξε ότι υπάρχει πραγματική ετοιμότητα να αλλάξει κάτι ουσιαστικά μέχρι τότε.

Δεν χρειάζονται μεγάλες αναλύσεις για να καταλάβει κανείς τι λείπει. Χρειάζεται μόνο να φτιάξει στο μυαλό του την εξής σκηνή: Άνθρωποι που έχασαν δικούς τους ανθρώπους, νέους ανθρώπους, να παλεύουν για λίγο χώρο, για μια καρέκλα, για μια στοιχειώδη απόσταση. Σε μια δίκη που θα έπρεπε να είναι υπόδειγμα, ζητούνται τα βασικά!

Κι αυτό είναι που μένει στο τέλος της ημέρας. Όχι οι δηλώσεις, ούτε οι διαβεβαιώσεις. Η εικόνα. Και η εικόνα αυτή δεν χωρά καμία δικαιολογία.

Απόστολος Ράιδος