Πλίτσης στο onlarissa.gr: «ΑΕΛ και Ολυμπιακός δεν είχαν καμία διαφορά – Γεμίζαμε το Καραϊσκάκη ως φιλοξενούμενοι» (φώτο – βίντεο)

Στο πλαίσιο της τελευταίας αγωνιστικής της Stoiximan Super League, η ΑΕΛ δοκιμάζεται στο «Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης», με αντίπαλο τον Ολυμπιακό (22/03, 19:00). Σε αυτό το πλαίσιο, ο Λαρισαίος, Γιώργος Πλίτσης, ένας εκ των κοινών παρονομαστών των δύο συλλόγων, μιλά στο onlarissa.gr, σε μία ιστορική αναδρομή του παρελθόντος μέχρι το σήμερα.

Πρόκειται για έναν εκ των κορυφαίων πορτιέρο της δεκαετίας του ’80, με σπουδαία σταδιοδρομία, αγωνιζόμενος – όχι μόνο – με τις φανέλες των δύο προαναφερθέντων μονομάχων, αλλά και με αυτές του Ηρακλή και της Εθνικής Ελλάδος, με την οποία κατέγραψε 20 συμμετοχές. Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στην εμπειρία του για τα χρυσά χρόνια με των «βυσσινί», αλλά και στο κλίμα που επικρατούσε την περίοδο που μετεγγράφηκε στους «ερυθρόλευκους». Ακολούθως, πραγματοποιεί το σχόλιο του για τη σημερινή κατάσταση των δύο συλλόγων, ενώ στο φινάλε απαντά σε ένα διαχρονικό ερώτημα.

Επιμέλεια: Αντώνης Νιανιάς

Παίζαμε με τον Εθνικό στο «Καραϊσκάκης» και από άδειο… είχαν γεμάτο γήπεδο

Ως ντόπιος, πως αισθανθήκατε όταν φορέσατε για πρώτη φορά τη φανέλα της ΑΕΛ και ποιο ήταν το κλίμα εκείνης της εποχής;

«Ήταν σκέτη τρέλα πραγματικά. Όνειρο για εμένα και για πολλούς ακόμα. Το να φοράς την φανέλα αυτή και να μπαίνεις μέσα στο γήπεδο ήταν το πιο εντυπωσιακό πράγμα. Υπάρχει βέβαια ακόμη αυτή η τρέλα στην πόλη. Μας θαύμαζαν άπαντες τότε αρκετά, θυμάμαι πηγαίναμε να παίξουμε τότε με τον Εθνικό στο Φάληρο και από εκεί που πήγαιναν 1.500 οπαδοί, το γήπεδο με εμάς γέμιζε με 30.000 το γήπεδο, καθώς ερχόταν κόσμος τόσο από τη Λάρισα όσο και άλλων ομάδων των Αθηνών».

Είναι το Κύπελλο του 85′ η κορυφαία στιγμή για εσάς;

«Μέχρι τότε ήταν σίγουρα η κορυφαία στιγμή, αλλά εμείς είχαμε ακόμη δύο τελικούς πριν από αυτό. Ειδικά ο πρώτος το 82′ ήταν… άδικος, τότε που χάσαμε με τον Παναθηναϊκό. Αυτό μας πείσμωσε. Την επόμενη φορά το 84′ δεν ήμασταν τόσο καλοί, αν και είχαμε κάνει σπουδαίο ημιτελικό κόντρα στον Ηρακλή , αλλά χάσαμε δίκαια από τους “πράσινους”. Όμως το παιχνίδι με τον – πρωταθλητή εκείνη τη σεζόν – ΠΑΟΚ το αξίζαμε 100%».

Αντίπαλοι με τους Σούνες και Βιάλι που τους μαζευάμε στα χαρτάκια

Τι ρόλο έπαιζε εκείνη τη χρονική περίοδο ο κόσμος της ΑΕΛ και πόσο απαιτητικός ήταν;

«Έπαιζε σημαντικό ρόλο γιατί ήταν πάντοτε παντού . Γέμιζε το Αλκαζάρ και μας ακολουθούσε παντού. Ήταν το θέμα όλης της εβδομάδας τι θα κάναμε εμείς στον αγώνα. Αν κερδίζαμε η πόλη ήταν χαρούμενη , αν χάναμε τους έβλεπες όλους λυπημένους δεν μιλούσαν. Όλα τα ματς τότε ήταν sold out δεν έβρισκες εισιτήριο ούτε για δείγμα. Θέλανε σαν τρελοί να έρθουν να δουν την ομάδα.

Οι απαιτήσεις αρχίσαν όταν βλέπανε σιγά σιγά ότι μπορούμε να καταφέρουμε πολλά . Φτάσαμε σε σημείο να μην δικαιούμαστε να χάσουμε από τον Ολυμπιακό τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ . Και αυτό συνέβαινε γιατί όντως τους κερδίζαμε , την ΑΕΚ 4-1, τον Ολυμπιακό στην έδρα του, ενώ με τον Παναθηναικό πάντα τον παλεύαμε, δεν χάναμε ούτε στη Λεωφόρο . Επίσης και όταν αρχίζεις να παίζεις στην Ευρώπη εντείνεται όλο αυτό . Θυμάμαι ήμασταν αντιμέτωποι με τη Σαμπντόρια ,των Σούνες, Βιάλι και Μανίνι… Εμείς τότε αυτά τα ονόματα τα είχαμε στα χαρτάκια που μαζεύαμε να φανταστείς».

Με Μουσιάρη – Κουκουλίτσιο θα παίρναμε κι άλλους τίτλους

Είχατε κάποιον συμπαίκτη στην ΑΕΛ που θαυμάζατε για τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες;

«Κοιτάξτε υπήρχαν πολλοί καλοί παίκτες όταν πήγα εγώ. Είχαμε την ατυχία όμως να χάσουμε τους Μουσιάρη και Κουκουλίτσιο σε εκείνο το δυστύχημα που μαζί με τον Γιάννη τον Βαλαώρα ήταν οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές σε αυτή την ομάδα. Θεωρώ ότι αν ήταν αυτοί θα είχαμε πάρει και περισσότερους τίτλους και πιο νωρίς πρωτάθλημα».

Δεν είχε καμία αγωνιστική διαφορά η ΑΕΛ από τον Ολυμπιακό – Οι Λαρισαίοι με αγαπούσαν

Πως βιώσατε τη μετάβαση σας από την ΑΕΛ στον Ολυμπιακό;

«Για την εποχή η μόνη διαφορά ήταν ότι ο Ολυμπιακός ήταν μια μεγάλη ομάδα με πολλούς τίτλους και πολλές απαιτήσεις. Εγώ πήγα στον σύλλογο τη σεζόν 1987/88′. Αγωνιστικά δεν υπήρχαν διαφορές, γιατί οι Πειραιώτες τότε δεν ήταν στα καλά τους, όμως σίγουρα… όλοι όσοι βρισκόμασταν στην ομάδα τότε νιώθαμε την πίεση στο κομμάτι των υψηλών απαιτήσεων».

Ποια ήταν η αντιμετώπιση του κόσμου της Λάρισας όταν αποχωρήσατε για τους “ερυθρόλευκους”;

«Πιστεύω ότι ο κόσμος της Λάρισας έτσι όπως με αγαπούσε, έτσι με αντιμετώπιζε… Δηλαδή δεν υπήρχε αυτή η κακία που υπάρχει σήμερα. Σίγουρα κάποιοι ήταν πιο νευρικοί, αλλά πάντα ακόμα και σαν αντίπαλος λάμβανα το χειροκρότημα τους».

Ευρωπαϊκή ομάδα πλέον ο Ολυμπιακός – Η ΑΕΛ πρέπει να επενδύσει στους νέους παίκτες

Αναφορικά με το σήμερα, ποια η γνώμη σας για τις δύο ομάδες… Μπορεί πλέον η ΑΕΛ να καθιερωθεί στο Top – 5 του πρωταθλήματος;

«Ο Ολυμπιακός έχει ξεφύγει πολλά επίπεδα πάνω… κινείται σε ευρωπαϊκό τέμπο πλέον. Το ίδιο και ο ΠΑΟΚ . Τα τελευταία χρόνια οι μεγάλες ομάδες χρησιμοποιήσαν σωστά τα τμήματα υποδομών τους βγάζοντας πολλούς παίκτες, ενώ αρκετοί εξ αυτών αγωνίζονται πλέον στο εξωτερικό. Η ΑΕΛ μέχρι το ’78 ανεβοκατέβαινε στην πρώτη κατηγορία και εκεί μετέδωσε αυτό που ήθελε. Να αναδείξει παίκτες.

Αναφορικά με το δεύτερο σκέλος πως μια ομάδα μπορεί να κάνει το ξεπέταγμα μόνο για ένα με δύο χρόνια, όπως ο Λεβαδειακός φέτος και αυτό οφείλεται πολύ στο ότι δε μένει σταθερός ο κορμός και πηγαινοέρχονται παίκτες. Στην Ισπανία την προηγούμενη δεκαετία δούλεψαν πολύ πάνω στους μικρούς παίκτες. Έπρεπε και εμείς να χτίσουμε μετά την επιτυχία της Εθνικής τότε στο Euro του 2004 και να δουλέψουμε περισσότερο. Δεν λέω ότι θα φτάναμε σε κορυφαίο επίπεδο, αλλά σίγουρα θα ήμασταν καλύτερα. Να γίνει υποχρεωτικό το να υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός Ελλήνων παικτών στην 11αδα.

Ειδικά για τις επαρχιακές ομάδες που δεν υπάρχει η δυνατότητα να επενδύσουν μεγάλο κεφάλαιο, είναι καλύτερο το να κοιτάξουν στις ακαδημίες. Φέτος στην Λάρισα ήρθαν 13-14 παίκτες και έφυγαν άλλοι τόσοι. Όταν αλλάζουν διαρκώς πως να καθιερωθεί η ομάδα; Ούτε εμείς ξεκινήσαμε με στόχο να πάρουμε το πρωτάθλημα αλλά δεθήκαμε».

Για πάντα Αλκαζάρ

Υπάρχει παίκτης που να ξεχωρίζετε από την ΑΕΛ και τον Ολυμπιακό φέτος;

«Από την ΑΕΛ δεν υπάρχει παίκτης που να ξεχωρίζω θα πρέπει να μείνουν και να δούμε την ομάδα να παραμένει στην κατηγορία. Μετά θα φανεί αν αξίζει κάποιος. Από τον Ολυμπιακό ο Ελ Κααμπί μου αρέσει πολύ και είναι κομβικός».

Για το τέλος… Αλκαζάρ ή AEL Novibet Arena;

«To Arena είναι εντυπωσιακό γήπεδο, σύγχρονο και ωραίο. Εγώ όμως προτιμώ το Αλκαζάρ, για την ιστορία του… για όλα. Πρέπει με κάποιον τρόπο να παραμείνει ζωντανό αυτό το γήπεδο».

Συνέντευξη στους Χρήστο Μπολίκα – Αντώνη Μπλιάγκα (φοιτητές Αθλητικής Δημοσιογραφίας – ΜΜΕ)